Foto bij Hoofdstuk 14

Sorry dat ik de laatste tijd weinig schrijf, ik heb ENORM veel schoolwerk en zo...
Na volgende week maak ik weer tijd voor Quizlet, dat beloof ik! x
Natuurlijk ook bedankt aan iedereen die dit leest en zeker wie een reactie geeft!
Nina

Cast;
Zachary "Zac" Leviz = Logan Lerman
Judy Maeson = Shailene Woodley
Breanna "Bre" Maeson = Mia Talerico
Lucine "Luce" Maeson (a.k.a. Judy's moeder) = Michelle Pfeiffer
Elliot Tere = Frank Lockwood

Soundtrack;


Just a Boy door Angus en Julia Stone
Rainbow On Fire door Elissa Franchessi
Near To You door a Fine Frenzy
I Wouldn't Mind door He Is We
Don't Let Me Go door Harry Styles
Little Bird door Ed Sheeran
Young and Beautiful door Lana Del Rey
Make My Day door Tiffany Giardina
How To Save a Life door The Fray
Say Something (cover) door Tiffany Alvord
Kissing You door Miranda Cosgrove[spoiler/]
Make You Feel My Love (cover) door Adele

No there's nothing that I wouldn't do...
to make you feel my love.

- Make You Feel My Love (cover) door Adele



De wagen stopte en remde voor het witte gebouw. Ik haatte het ziekenhuis. Het was maar een gebouw, dat wist ik ook wel, maar de kraakwitte, statige muren rezen op en ze herbergden honderden lijkbleke gezichten vol ziekte, en verhitte kaken van familieleden, rood van emotie en verdriet.
Het ziekenhuis.
Je rijdt ervoorbij zonder iets anders te zien dan een simpel gebouw met een heleboel raampjes.
Maar sta je erbij stil dat er achter ieder raampje, een kamer vol verwachtingen en tranen schuilt?
Nee, nee, dat doe je niet.
Tot je op een dag één van de familieleden wordt en urenlang wacht in witte gangen, wacht op een moment dat niet gaat komen, wensend om dingen die niet gaan gebeuren.
Mijn maag draaide zich om, keer op keer, en dit was de parking nog maar. ‘Zac, ik wacht hier wel…’
Zijn adem kon ik horen stokken. ‘Judy… Wil je alsjeblieft met me meegaan?’ Mijn blik meed hij, zodat zijn haar voor zijn prachtige ogen viel, om aan mijn blik te ontnemen dat hij de tranen al kon voelen prikken voor hij ook maar één voet over de drempel van het witte gebouw geplaatst had. ‘Ik wil niet alleen gaan, echt… echt niet.’
Dit was een moment waarop ik het hem had kunnen vertellen, dat ik Anna kwijt geraakt was. Dat ik haar had zien vermageren en vermageren, dat ik haar had horen huilen in de badkamer, dat ik gezworen had op onze zusterband dat ik het niet aan mijn ouders zou vertellen. ‘Zac, ik…’
‘Ik weet het, ik weet het, het is kinderachtig, ik wil gewoon niet alleen zijn, Judy, je weet niet wat het is om voor de zoveelste keer naar die witte kamer aan het einde van een gang te lopen om keer op keer hetzelfde beeld te zien, je kan het je niet inbeelden…’
Ik kon het me beter inbeelden dan hij veronderstelde.
‘Sorry, Zac, ik ga niet mee,’ stamelde ik. Weg, weg, ik moest hier weg, alles behalve hier blijven, bij het witte gebouw waar niets dan verdriet huisde. ‘Ik moet echt, écht weg, ik…’
‘Judy…’
Maar ik stond buiten. De autodeur was achter mijn benen dichtgeklapt, en mijn sandalen droegen me nu zo snel mogelijk het dambord dat de parkeerplaats was, af. ‘Nee, nee, nee, nee, Zac, nee, ik ga niet…’
‘Judy…’ Zijn schoenen knarsten achter me op het grind. Het knarsen hield pas op toen hij vlak achter me stond en zijn handen om mijn schouders legde. ‘Ik…’ Zijn stem trilde even, voor hij zijn zin hervatte. ‘Ik heb je nodig, Jude.’ Zijn lippen vonden de mijne, smekend en vol van troostzoekendheid. Alsof dat het verdriet van hem af kon nemen, drukte hij me tegen zich aan, zoals een moeder haar verloren kind tegen zich aan drukt. ‘Ik weet dat het niet de gedroomde date is, ik wil er niet alleen naartoe gaan. De enigen daar zijn ik, mijn moeder, Jonathan en een stel dokters. Mijn moeder huilt alsof ze nooit meer gaat lachen, de dokters blijven maar…’ Zijn ademhaling overstemde het volume van zijn woorden, tot hij alleen nog zwaar stond te ademen in mijn hals.
Mijn handen legde ik in zijn donkere haar. Dit wilde ik niet. Ik wilde niet dat hij zo verschrikkelijk voelde als ik me vier jaar lang gevoeld had om Anna. Ik wilde het verdriet van hem af nemen. Ik wilde hem terug zien lachen. Ik wilde dat hij rond zou veren op een springkasteel, in plaats van te hyperventileren in mijn nek. ‘Zac…’
‘Sorry, Judy, sorry, ik…’
‘Ik ga mee.’ Nog nooit in mijn leven heb ik zoveel spijt gehad van drie simpele woorden. “Ik.” “Ga.” “Mee.”

Reacties (2)

  • xLenox

    Je verhaal is echt prachtig!!

    5 jaar geleden
  • lily_luna

    In versta dat je niet veel kan schrijven ik heb nu ook veel werk voor school (examens). Je verha is echt super mooi!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen