Foto bij Darkness 24.

I have to live if I want to be remembered.
- Suzanne Young, A Need So Beautiful

'Ben je nog steeds kwaad?'
Aya trekt haar benen omhoog en leunt met haar kin op haar knieën. 'Ja.'
Ze krimpt zelf ineen door het scherpe randje in haar stem. 'Maar ik beloof dat ik je niet meer zal wurgen.'
'Dat is me wel een gehele opluchting', zegt Thorin luchtig, terwijl hij glimlacht om de spanning wat te doorbreken.
Ze zijn zich beiden maar al te goed bewust van de elfen die hen vanuit de schaduwen opnemen en bestuderen.
'Jullie kunnen best weggaan hoor', sneert Aya, 'We redden het hier ook wel zonder jullie hulp.'
Er komt geen antwoord, maar een aantal gestaltes draaien zich om en verwijderen zich van de celdeuren.
'Ik had niet gedacht dat ze zouden weggaan', zegt Thorin verbaasd. Aya haalt haar schouders op.
Thorin laat zich door zijn benen zakken en neemt luidruchtig plaats naast haar. 'Ga je me blijven negeren?'
Aya snuift: 'Natuurlijk niet. We zitten samen opgesloten in een ruimte die kleiner is dan een kleerkast.'
Thorin merkt dat hij niet goed weet wat hij met haar aan moet vangen. Hij buigt zich naar voren en laat zijn vingers een ademtocht boven haar been hangen.
'Hoe gaat het met je wonde?'
'Prima.' Aya trekt haar benen van onder zijn vingers vandaan, alsof de dwerg een vreselijke ziekte heeft die zich enkel kan verspreiden door aanraking.
'Laat me even kijken', Thorin klinkt bezorgt, wat Aya de stuipen op het lijf jaagt. Zij is de bewakers niet vergeten, die alles wat er gezegd en gedaan wordt scherp in de gaten houden en raporteren bij koning Thranduil.
'Ik voel er niets van. Echt niet. Geloof me.'
Ze vouwt haar benen onder haar en kijkt Thorin streng aan.
'Hoe kom je er eigenlijk aan?' Thorins stem is laag en vriendelijk. Aya gaat met een ruk rechtstaan.
'De Hithaegir.' Als blijkt dat Thorin niet doorvraagt, besluit ze dan toch om een aangepaste versie van verhaal uit de doeken te doen.
'Het was ergens bij de toppen. Het was ijskoud in de bergen, ik had enkel de kleren die ik aanhad en geen proviand. Dus ik besloot om hout, of beter nog, eten, te gaan zoeken.'
Ze staart naar Thorins gezicht, maar het is duidelijk dat haar gedachten ergens anders zijn.
'Uiteindelijk vond ik geen van beide. Enkel een rauwe pijn in mijn onderbeen. Ik zag nog iets wegglippen, het kon een slang geweest zijn, maar even goed een wolf. Toch was het er niet op uit geweest me te doden. De tijd dat ik er gelegen heb heeft geen een wezen me kwaad gedaan.'
Thorin aarzelt: 'Je was alleen en gewond... in de Nevelbergen?'
Aya weet dat ze hem zou moeten vertellen dat de pijn bijna draaglijk was geweest, vergeleken met de hallucinaties en de stemmen die haar na de beet tegen de grond gekluisterd hadden. Toch herinnert ze zich nog heel goed de laatste woorden van de Duisternis, dus ze schraapt haar keel: 'Ja.'
'Je bent een van de sterkste personen die ik ooit ontmoet heb.' Door het feit dat de stem van de dwerg vol ontzag is, voelt Aya zich bijna schuldig om haar leugens. 'Bedankt.'
'Je hebt een bijzondere manier om met complimenten om te gaan', glimlacht Thorin. 'Was dat een compliment?' grijnst Aya terwijl ze ontspannen tegen de wand leunt.
'Misschien.'
Weer is het stil, maar deze keer is het een ontspannen, prettige stilte. Deze wordt doorbroken wanneer een elfenwacht voorbij hun cel marcheert. Aya herkent de elf met de rode lokken als een van de wachters die hen had gered van de spinnen.
Niet veel later horen ze stemmen. 'Ze praat tegen Kili', zegt Thorin, die de stem van zijn neefje uit de duizenden zou kunnen herkennen. 'Ik vertrouw haar niet', snuift Aya. Thorin trekt zijn wenkbrauwen op: 'Jaloers?'
'Dat zou hij wel willen. Ze heeft rood haar.'
'Je mag haar niet omdat ze rood haar heeft', herhaalt Thorin glimlachend. 'Jij hebt niet bepaald recht van spreken. Jij mag helemaal niemand', bromt Aya, maar aan de twinkeling van haar ogen kan hij zien dat ze het niet meent.
'Zou ze ons hier uit laten?'
'Wie?'
'Die rooie.' Aya snuift. 'Geen schijn van kans.'
Thorin kijkt bedenkelijk naar de muur. 'Ik zou niet op deze manier moeten sterven.'
'Daar had je aan moeten denken toen je tegen Thranduil uitvloog.'
'Ik dacht dat je er niet meer over ging beginnen.'
Aya lacht: ik heb enkel gezegd dat ik je niet meer zou wurgen.'
'Dat was ik ook nog niet vergeten', zucht Thorin, en hij schudt zijn hoofd.
Aya werpt een blik op de dwergenkoning, die haar nog steeds strak aankijkt. 'Hoe zou je dan wel willen sterven?'
'In een gevecht', weet hij onmiddellijk, 'Eervol. Niet als Thorin, zoon van Thrain, die halverwege zijn queeste om zijn geboorterecht op te eisen, wegrotte in de kerkers van de elfen.'
'Dat is nog altijd beter dan Aya Faënonighean, het monster dat duizenden mannen het levend kostte, dat eindelijk werd verslagen in het Demsterwold door onthoofding.'
'Duizenden mannen?'
'Geloof me, bij het grootste deel van de verhalen lijk ik wel een ork. Als ik sterf, zou ik niet herinnert willen worden.'
Thorin zou wel iets willen zeggen, maar hij weet niet wat. Hij gaat rechtstaan en legt zijn hand op haar schouder, en deze keer trekt ze zich niet weg. 'Aya', zijn stem is slechts een fluistering. Aya buigt haar hoofd naar hem toe.
'De koning wil je spreken', klinkt een koude stem. De halfelf en de dwerg kijken geschrokken op. De roodharige elf kijkt Aya schamper aan. Thorin zet een stap naar voor. 'Jij niet, dwerg. Enkel Faënonighean.'

Reacties (2)

  • LynnBlack

    Oh dear wat gaan ze met haar doen, durf ik wel verder gaan? Ugh ik moet gewoon verder ik het is al verdomme lang genoeg geleden sinds ik dit verhaal nog las en geloof me ik schaam me dood.
    I hereby promise you that I will read this story until the very end and leave as much comments as possible as a payment for my dishonor and unloyal behaviour! ;p

    5 jaar geleden
  • Allysae

    hahahaa omg mijn reactie
    UHM
    THORIN KILI OF FILI
    omg of GANDALF
    hahahaha sorry meligheidxD

    maar uhm kili is mine soooo aya look out
    of of of thranduil en aya *rilt*

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen