Foto bij Darkness 26.

Ik weet niet wat nopjes zijn, maar Thranduil is er in.

Thranduil lijkt erg in zijn nopjes te zijn. Aya spant haar spieren op. 'Aya', klinkt de stem weer, zowel waarschuwend als geamuseerd. 'U had hem niet hoeven te doden', sist ze. Ze heeft Bofur nooit echt gekend, maar die korte tijd dat ze met elkaar om gegaan waren, was voor hem genoeg geweest om aardig tegen haar te zijn. Hij had er zelfs op gestaan dat ze zichzelf moest leren verdedigen met een zwaard, voordat hij had geweten wie ze was.
Eigenlijk weet niemand van de dwergen wie ze is.
Aya voelt hoe de woede in haar groeit en boven haar uitdijt, hoe iets wakker wordt binnen in haar en haar groter en sterker maakt. 'U had hem niet moeten doden', herhaalt ze. Ondanks haar sterke emoties is haar stem vlak en haar ogen kil.
'Dat weet ik heus wel', Thranduil bestudeerd zijn nagels, 'Maar ik wilde een antwoord. Ik wil nog steeds een antwoord.'
'En als dat niet gegeven wordt? Wat doe je dan? Dood je dan een andere dwerg? Het zijn er natuurlijk maar twaalf. Wat als ik besluit dat ik hun levens minder belangrijk vind dan de genoegdoening die ik zal krijgen wanneer ik jouw vermoord?'
Thranduil lijkt nog niet een beetje onder de indruk te zijn van haar bedreigingen. 'Je vindt hun levens wel degelijk belangrijker, anders zou je me wel gewoon het zwijgen opleggen. Maar dat doe je niet, want ik heb hem.'
De elfenwachters brengen de volgende dwerg al binnen. Hoewel geboeid en geblinddoekt, is het deze keer niet moeilijk om te onderscheiden wie het is, want Aya herkent de blonde vlechten maar al te goed.
'Als u deze vermoord, ben ik bang dat er elfen gaan sneuvelen.' Thranduil klapt langzaam in zijn handen. 'Het beroemde temperament van Aya Faënonighean. Zeer verhelderend.'
Hij bekijkt haar alsof ze een interessant beeld is met een dubbele betekenis. 'Laten we een nieuwe overeenkomst sluiten, Faë-no-nigh-e-an.' Haar naam spreekt hij zo langzaam uit, dat het wel een zin lijkt.
'Ik luister.'
'Ik stel mijn vraag nog een keer. Als je deze keer weigert om te antwoorden, zal ik de dwerg niet executeren.'
Hij stopte, alsof er geen addertje onder het gras zat. Aya weet wel beter. Er zijn ergere dingen dan de dood.
'Een oog? Een ledemaat? Verlamming?' stelt ze spottend voor, omdat ze weet dat deze elfenkoning ertoe in staat is. Thranduil lacht zacht: 'Wat ben je nog onschuldig, halfbloed.'
Aya steekt haar kin hoog in de lucht en wacht af. Ze voelt een vreemd, branderig gevoel onder haar ogen. Niet huilen, houdt ze zichzelf streng voor.
'Wat wil de geest van Dol Guldur?'
'Hij wil iets vinden. Ik weet niet wat het is. Het was de bedoeling dat ik door Midden-Aarde zou trekken om het te vinden. Hij wil niets van het Demsterwold.'
Thranduils wenkbrauwen vormen halve boogjes. 'Dat is alles?'
Aya's houding verandert, ze lijkt te groeien en ouder te worden. Ze is Aya niet meer.
'Meer hoef je niet te weten, durbatulûk Thranduil, zoon van Oropher. Als u u nog meer met mijn zaken bemoeid, zal u hetgeen u vindt niet aangenaam vinden.'
Met een zucht lijkt het wel alsof een schaduw uit Aya's lichaam vervliegt, die door Thranduil heen gaat en dan verdwijnt. De elfenkoning is lijkbleek. Aya kijkt niet-begrijpend om zich heen, als ze de geschrokken blikken van de elfenwachten ziet.
'Breng haar weg', Thranduil maakt een wegwerpend gebaar in haar richting. 'En de dwerg?'
'Hij mag zijn oren voorlopig houden. Steek hem terug in de kerkers.'
Legolas neemt Aya stevig beet bij haar bovenarm terwijl hij haar naar buiten dirigeert. 'Wat? Wat is er gebeurd? Wat gebeurd er met Bofur?' Aya kijkt wild om zich heen, terwijl ze blikken achter zich probeert te werpen.
'Doe stil', sist de elfenprins in haar oor. 'Wat gebeurd er met hem? Hij verdient een laatste rustplaats!' Aya merkt dat haar stem overslaat en dat er tranen over haar wangen lopen.
'Wat zijn jullie met hem van plan?' krijst ze, 'Waarom hebben jullie hem vermoord? Moordenaars!'
Legolas slaat geen acht op haar en draait zich van haar weg. Een andere wacht neemt haar van hem over en de elfenprins verdwijnt. 'Moordenaar!' schreeuwt ze hem na.
Zelfs in een waas merkt Aya dat ze niet de goede kant op gaan. 'Waar breng je me naartoe?' vraagt ze bevelend.
'Naar je cel', komt er zuinig uit de mond van de bewaker. Ze merkt dat ze op een richel lopen. De bewaker draagt handschoenen als hij haar voor zich uit duwt. Aya kijkt naar beneden en hapt naar adem: de cel die ze samen met Thorin deelde, bevindt zich meters onder zich. Ze kan zelfs het gemompel van de dwergen horen.
De wacht trekt traliehekken open en Aya wordt naar binnen gestampt. Als een lappenpop zakt ze op de grond.
'Fili! Daar ben je!' wordt niet veel later op de muren weerkaatst. 'Waar is Bofur?' Aya merkt dat ze gestopt is met huilen en gaat moeizaam rechtstaan. 'Hij is dood', fluistert ze, alsof de dwergen het zo zouden kunnen horen.
'Waar is Aya?' klinkt een andere, bekende stem.
'Ik ben hier!' roept ze. En nog eens. En nog eens. 'Boven jullie!'
Ze hoort hoe haar stem dof door de ruimte klinkt. De dwergen zouden haar niet kunnen horen, zo was deze kerker dus gemaakt. Ze vouwt haar handen om de traliehekken heen. Het maakt niet uit wat Thranduil zei, bedenkt ze. Als ze snel genoeg is, kan ze ze allemaal wel redden.
Maar zodra haar handen contact maken met het koude metaal, schreeuwt ze het uit.
Als Aya ze wegtrekt, ziet ze grote blaren verschijnen, die pulseren met een schrijnende pijn. Gif.

Reacties (3)

  • Croweater

    Het wordt zo onderhand wel eens tijd dat Bilbo zijn trukendoos opendoet.

    4 jaar geleden
  • DeroGoi

    Haha Xerneas, ik dacht ongeveer hetzelfde te doen. Gaan we dan samen die dingen doen? Ik heb de ring een een greanleaf, dus we kunnen samen lang leven en onzichtbaar zijn ;D en belangrijker: Thranduil vermoorden en demsterwoud overnemen!
    Snel verder aub (a) x

    5 jaar geleden
  • Allysae

    GVD Nwefuabvayiedmlbvo;r THRANDUIL *pakt een mes en snijd zijn heiligdom eraf en prikt zijn ogen uit en hakt hem in mootjes en voert hem aan de wargs*

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen