David gebruikt de sleutel naar de collegezalen en gaat een zaal in. Daar staat D naar de grond te staren en hij hoort geklap, het komt van een tape. "Vrienden, collega's en personeel, ik wil jullie bedanken voor jullie aanwezigheid." David hoort een stem van waarschijnlijk de directeur, nog steeds op de tape. "Vandaag is voor ons de beste dag uit ons leven, want vandaag verlaten wij het nest en beginnen wij een nieuw leven, op weg naar volwassenheid. Degenen die hoge cijfers haalden, degenen die minder hoge cijfers haalden, degenen die leraar worden of professor, allemaal gaan we weg van deze school, en we zijn deze zeer dankbaar. Hoewel sommigen wel zijn geslaagd, zullen zij wat beter hun best moeten doen op hun vervolgstudie." Er klinkt gelach. "Maar deze geslaagden hebben één ding gemeen. Ze zitten vol hoop voor de toekomst, bereid om alles te overwinnen. Een toost op onze dromen! Op onze nog onzekere toekomst! En moge God ons bijstaan." Er wordt weer geklapt. David loopt naar D toe. "D... Hoe kwam je hier? De deur zat toch op slot?" D kijkt op. "Wat? Je vergeet dat ik hier op school zat, ik weet alle geheime gangen, sufferd!" "Oh... Waar luister je naar? Een tape?" "Ja, van mijn diploma-uitreiking. Dat is alweer drie jaar geleden, de tijd gaat snel! Ik kreeg nostalgie van deze plek, het is hier niets veranderd. Ik had geen zin meer om te studeren, dus ik kwam hier even ademhalen. Het is fijn om zo'n plek vol herinneringen te hebben." Het is even stil. "Je bent geslaagd... Maar je studeert nog steeds?" vraagt David. "Hey, ik heb het barexamen niet gehaald, oké, dus ik zit thuis maar wat te hangen. Dit zal mijn zesde keer worden dat ik het probeer... Ik had veel leuke mensen in mijn klas, de meesten slaagden meteen. Ik wou al advocaat worden toen ik kind was, dus ik was zo blij dat ik hier werd toegelaten. Het was moeilijk, maar ik ben wel geslaagd. Ik denk dat het deels te maken had met mijn aardige professoren. Ik zal nu zeker slagen voor mijn barexamen, ik bedoel, het is mijn zesde poging. Als ik nog een keer zak zal ik te ver achterlopen op de rest." "Nou, het is goed dat je zo je dromen volgt, maar je moet hier snel weg, het is hier gevaarlijk." D kijkt op, "hoezo?" "Nou, het is moeilijk uit te leggen. Er is een soort van... Monster hier, het zal je aanvallen als het je vindt!" D draait zijn hoofd weg. "Ik dacht dat je gewoon een vreemde jongen was die door een verlaten school liep, maar... Je bent echt gek hè? Serieus, een monster? Zelfs kleine meisjes geloven dat niet! Doe niet zo raar." "Vind je het leuk om mensen belachelijk te maken? En ik denk niet dat ik veel ouder ben dan..." "Hé! Ga niet tegen me in, oké? Ik ben een getalenteerde toekomstige advocaat! Jij zou me niet aankunnen!" David raakt weer geïrriteerd. "Doe maar lekker wat je wil, maar ga niet zeggen dat ik je niet heb gewaarschuwd!" "Ja, ik doe lekker wat ik wil, dank je. Ik heb geen duistere punk nodig om me te vertellen wat ik moet doen."

"Hey, Paul... Ik... Ik ben toegelaten." "Wat? Echt?! Ben je toegelaten in de vliegschool? Dat is geweldig David, ik kan niet eens een handstand doen! Je kan alles bereiken zolang je het maar geloofd." "Haha, dank je. Maar ik ben nog geen piloot, ik moet eerst mijn examen halen." "Jongen, dat lukt je echt wel! En neem me dan een keer mee, ik wil graag een stad van boven zien!" "Paul, ik ga geen mensen meenemen, ik word niet zo'n piloot." "Maakt niet uit, ik ben trots op je. Hey, ik koop vandaag je lunch voor je!"

'Toen dacht ik niet echt na...' denkt David. 'Ik deed gewoon wat ik wou. Ik vraag me af of D ook zo is...'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen