"Heh...", mompelde Melissa. Ze gaat rechtop zitten en vrijft over haar pijnlijke hoofd. "Aw!"Ze voelt een reusachtige buil onder haar haar en vloekt hartgrondig met een paar plaatselijke scheldwoorden die haar ouders gek zouden gemaakt hebben. Langzaam kijkt ze om zich heen. Ze ziet Joris op de grond liggen en beseft plots wat er gebeurd is. "Joris, Joris!", schreeuwt ze terwijl ze op hem toeloopt. Ze gaat op haar knieën naast hem zitten en begint hem door elkaar te schudden. "Het spijt me voor je, Maar voor hem is het te laat.", klinkt een stemmetje vanuit de bomen. Ze neemt Joris' hand vast en begint te huilen terwijl ze haar onmacht hardop uitroept. "Je moet echt wat stiller zijn.", zegt het stemmetje ongerust. Dan beseft ze pas dat ze niet alleen is. Ze draait zich om maar ziet enkel bomen. "Hierboven." Voorzichtig kijkt ze omhoog en ziet een gezicht tussen de bladeren. "Kom naar boven, je staat vol in het zicht." Ze kijkt hem verbaasd aan en zegt: "Ben je gek, straks zijn mijn kleren vuil en gescheurd." Hij zucht geërgerd en springt naar beneden. Op het moment dat zijn voeten de grond raken, grijpt Melissa hem bij zijn kraag en duwt hem hardhandig tegen de boom waar hij net uit sprong. Ze kijk hem dreigend aan maar hij blijft haar kalm aanstaren, ook al is hij minstens 10 centimeter kleiner. Woedend brengt ze haar knie omhoog, en raakt hem recht tussen zijn twee benen, daar waar het echt pijn doet. Zijn gezicht verkrampt even, maar daarna kijkt hij haar weer aan met diezelfde irritant kalme blik. Nijdig gooit ze hem op de grond terwijl hij haar nog steeds aanstaart. "Als je nu even rustig bent kan ik misschien zeggen wat er gebeurt is terwijl je daar lag." "Heb je gezien wat er gebeurde?", vroeg ze terwijl ze haar stem onder controle probeerde te krijgen. "Ik zat in die boom toen die mannen kwamen." "Waarom deed je niets!", schreeuwde Melissa met trillende stem. "Wat zou ik moeten doen?" Ze keek naar de kleine jongen die aan haar voeten lag en dacht toen weer aan het groepje grote, gespierde, en niet te vergeten, gewapende mannen. Ze besefte dat ze onredelijk was maar was niet van plan zich te verontschuldigen. In plaats daarvan zei ze met iets kalmere stem: "Vertel nu maar wat er gebeurd is." Hij stond recht en gebaarde naar een bosje struiken. Hij ging achter de struiken zitten en ze volgde hem met een norse blik. "Ik ben Max.", zegt hij rustig en hij kijkt me vragend aan. "Melissa.", zegt Melissa ongeduldig. Hij knikt en begint te vertellen:
"Ik was in het slapen in die boom toen ik wakker werd door het gekraak van takken. Eerst dacht ik dat het een dier was en nam mijn boog. Toen zag ik jullie de open plek oplopen en vroeg me af waarvoor jullie op de vlucht waren. Met mijn boog gespannen keek ik aandachtig tot ik mezelf overtuigd had dat jullie geen gevaar vormden. Omdat ik geen achtervolgers zag richtte ik mijn aandacht weer op jullie. Veel gebeurde er niet tot die oude man hout ging halen. Het is waarschijnlijk door dat vuur dat hij toen aanlegde dat die mannen jullie gevonden hebben. Jij en die jongen liepen het bos in. Plots kwamen die mannen tevoorschijn, ze verrasten mij zelfs. Ik zag ogenblikkelijk dat het beroepssoldaten waren, niet zo'n groepje boeren met zwaarden. De vrouw schreeuwde toen ze de mannen zag en hield die kleine jongen die je Joris noemt, ik bedoel noemde, dicht tegen zich aan. De oude man ging voor hun staan en vroeg wat de soldaten wilden. Die praatten even tegen elkaar en toen zei één van hen (vermoedelijk de aanvoerder van het groepje) dat ze stil moesten staan terwijl een van de anderen hen fouilleerde. Toen bekeek hij Joris en riep iets naar zijn makkers, ik kon niet verstaan wat, maar ze beslisten blijkbaar dat hij als voorbeeld zou dienen. De man die bij hem stond stak snel met zijn mes en de vrouw gilde. De oude man sloeg hem maar hij week behendig opzij en sloeg hem tegen de grond. Toen sloeg die jongen die bij je was je met een tak en liep op de mannen af. Ze schrokken en hij kon de aanvoerder van zijn paard duwen. Maar ze waren al snel van hun schrik hersteld en de grote man met de kruisboog schoot een pijl in zijn been. De soldaten voerden hen daarna mee. Waarschijnlijk om slaaf te worden."

Melissa had zwijgend geluisterd en besloot de jongen te geloven. Een eenzame traan biggelde over haar wang. Max wist niet goed wat hij moest doen en speelde met zijn duimen. Hij rommelde wat in zijn zak, maar vond enkel een vuile zakdoek die hij haar aanbood. Ze lachte even en duwde de hand met de zakdoek zachtjes terug. Het vermoeide meisje slaakte een langgerekte geeuw en hield verschrikt haar handen voor haar mond. Max keek haar begrijpend aan.Hij stond op en gebaarde haar zwijgend hetzelfde te doen. Toen draaide hij zich om en verdween tussen de bomen. Melissa besloot hem te vertrouwen en volgde hem het donkere woud in. Niet veel later kwamen ze aan bij een grot, verborgen door bladranken. Hij hield ze opzij en gebaarde haar hoffelijk eerst te gaan. "Het is niet veel, maar het is van mij.", zei hij. Hij wees naar een hoopje stro in de hoek en zei:"Ik laat je even alleen, doe alsof je thuis bent.",  Hij verliet de grot en Melissa bleef alleen achter. Ze was zo moe dat het haar allemaal niets kon schelen en liet zich op het hoopje stro vallen. Binnen de vijf seconden viel ze in slaap. Het werd een onrustige slaap vol nachtmerries, maar het lukte maar niet om wakker te worden en terug te keren naar de echte nachtmerrie.

Reacties (2)

  • lordofminds

    ...

    6 jaar geleden
  • MellissaKuran

    Nou, nou, ging het slapen maar ook zo gemakkelijk bij mij.

    Xx

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen