"Eindelijk kan ik ze zien, kom kijken, Sacharias! Kali zij dank, na al die tijd.", riep de man. "Ik kom al meester, ik kom al!", riep Sacharias. "Het is begonnen Sacharias, na al die tijd, ik weet zeker dat zij degenen zijn!" "Neem me niet kwalijk meester maar moeten het er niet meer zijn?" "Details Sacharias, details. Die anderen vind ik nog wel, waar het om gaat is wat er staat te gebeuren, de grote voorspelling treed in werking." "Jazeker meester. Maar wees niet te snel van oordeel zoals..." "Ja, ja, Sacharias, daar hoef je me niet aan te herinneren. Maar dit zijn de juiste, ik voel het gewoon" "Net zoals bij de vorige twintig?", mompelde Sacharias. "Wat zeg je?" "Niets meester, niets..."

Bart veegde het bloed uit zijn gezicht en stapte toen over de drempel. Het was druk in de gelagkamer en velen waren dronken. Bart was blij dat niemand op hem lette toen hij door de kamer liep. Mateo kwam door de deur aan de overkant met nog enkele bierkroezen die hij op één van de stevige eikenhouten tafels neerzette. Hij hing zo in zijn werk op dat hij zich omdraaide en naar de deur liep zonder zijn vriend op te merken. "Mati!", riep Bart. Hij draaide zich om met een grote grijns op zijn gezicht. Zijn grijns verdween al snel en maakte plaats voor een bezorgde uitdrukking. "Wat is er met je gebeurd? Waren het weer die honden van soldaten?", vroeg hij terwijl hij een vuil doek uit zijn schort haalde en het toegetakelde gezicht van zijn boezemvriend begon te deppen. Bart duwde snel zijn doek weg en snauwde: "Niet zo luid, wil je soms aan de galg belanden? En hou op met dat vuile doek van je, ik ben oké."  Hij gebaarde mee naar achter te komen en zij: "Wees niet zo ongerust, we zijn onder vrienden, en daarbij zijn ze toch zo zat dat ze zich hun eigen naam niet meer kunnen herinneren." Maar geen van de twee vrienden bemerkten de stille man in de hoek die aandachtig zat te luisteren. Toen ze in de keuken waren begon Bart te vertellen. Mateo hervatte zijn bezigheden maar luisterde aandachtig. "Je moet echt niet zo over je heen laten lopen, man, je laat je in elkaar slaan door je kleine zusje maar bent één van de beste leden van het verzet.", zij hij na het verhaal. "Stil, de muren hebben oren tegenwoordig, die loslippigheid zal je nog eens fataal worden.", tikte Bart hem op de vingers. Mateo duwde hem wat kleren in de hand, leidde hem naar de badkamer en zette een emmer warm water naast hem op de grond. Ik opende mijn mond maar hij gooide de deur al achter zich dicht en Bart besloot zich eerst wat toonbaar te maken. Mateo liep weer naar de gelagkamer om alle druktemakers buiten te kegelen, hij merkte niet dat de man in de hoek al verdwenen was...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen