Melissa dwaalde door de bossen met een mand vol bessen. Ze was tevreden dat het beter was meegevallen dan ze gedacht had, Max had zijn plek blijkbaar met zorg uitgekozen. Misschien was het beter om terug te keren, het begon al te schemeren en ze had waarvoor ze gekomen was. Ze was blij dat ze goed had opgelet waar ze heen ging zodat ze de weg terug gemakkellijk zou vinden. Toen het meisje ongeveer halverwege kwam meende ze hoefgetrappel te horen. Ze vloekte en verstopte zich snel achter een dikke eik. Het getrappel werd steeds luider tot het geluid zo dicht was dat ze zichzelf wijsmaakte dat ze de grond voelde trillen. O, nee! Ze hielden halt! "Stop es effe Raf!", klonk een zware stem. "Wat nu weer, zo vinden we ze nooit.", antwoorde een andere stem geërgerd. "Ik moet dringend, ons werk wacht wel even." Ze zoeken vluchtelingen, spookte het door haar hoofd. Ze draaide haar hoofd van links naar rechts, wanhopig opzoek naar iets wat een oplossing zou bieden. Ze hoorde iemand afstijgen en tot haar grote schrik liep de man haar net voorbij. Ze liet een zucht ontsnappen en geschrokken draaide hij zich naar haar om. Ze liet haar mand vallen en keek in zijn kille ogen terwijl een grote grijns zich over zijn gezicht verspreidde."Wie hebben we hier...", mompelde hij opgetogen. "Raf! Kom es effe hier!" Raf steeg af en gaf zijn teugels aan een derde man die zich blijkbaar de hele tijd stil had gehouden. "Wat nou weer... Oooooh!" Raf begon nog breder te grijnzen dan de andere man toen hij me zag. "Daar kunnen we eerst wel wat plezier aan beleven.", zei hij grinnikend. Ruw nam de man met de zware stem haar arm vast en hij trok het arme meisje naar zich toe. Ze slaakte een klein gilletje en sloot haar ogen. Ze hoorde hem rochelen en langzaam opende ze haar ogen. De eerst zo zelfverzekerde man had een verbijsterde blik in zijn ogen en zonk langzaam naar de grond. Melissa zag een pijlpunt uit zijn keel steken en besefte dat als ze groter was geweest, de pijl haar waarschijnlijk ook verwond zou hebben. Op dat moment was ze, misschien wel voor het eerst in haar leven, blij met haar lengte. Raf trok zijn zwaard en draaide zich snel om. Door zijn abrubte beweging belandde de volgende pijl in zijn linkerschouder. Raf schreewde en liet zich vallen. De derde man die nog op zijn paard zat keek verward om zich heen met een gespannen boog. Plots hield hij op met ronddraaien en richtte zijn boog. Aan een verschrikte kreet hoorde Melissa dat hij zijn doelwit geraakt had. Ze zag iets uit een boom vallen en hapte naar adem toen ze Max herkende. De man steeg af en liep naar het verkrampte hoopje onderaan de boom. Hij lachte en langzaam trok hij zijn zwaard. Het was duidelijk dat hij van dit moment genoot. Toen kwam Melissa weer bij bewustzijn en als in een reflex sprong ze naar de man toe en gaf hem een zet in zijn rug. Hij wankelde maar hervond zijn evenwicht en draaide zich met een van woede verwrongen gezicht naar haar toe. De stille maar angstaanjagende man trok zijn zwaard naar achter, klaar voor zijn beslissende klap die haar hoofd waarschijnlijk in één klap van haar romp zou scheiden. Mentaal bereidde ze zich voor op de klap die een einde aan haar leven zou maken toen ze de man hoorde schreeuwen. Voor de tweede keer opende Melissa haar ogen en zag hem bloedend op de grond liggen. Voor haar, stond Max, met een bebloed mes in zijn handen.  Ze hoorde lawaai achter zich en zag Raf weggaloperen terwijl het bloed uit zijn schouder drupte. Ze draaide zich om om iets tegen Max te zeggen maar hij zakte in elkaar met zijn hand op zijn borst. Ze zag de pijl in zijn borst zitten en panikeerde. Ze moest iets doen, en snel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen