Foto bij 005 Briseïs Green

Briseïs Green

"It is not in the stars to hold our destiny but in ourselves." - William Shakespeare


'Nog een rondje van mij!' Bulderde een lage, mannelijke stem boven al het andere geschreeuw heen.
Met moeite wurmde ik me tussen de massa van dronken, lachende jongens en mannen door en negeerde al de vieze opmerkingen die ik naar mijn hoofd geslingerd kreeg.
De muziek stond veel te hard, mijn corset zat veel te strak, het was veel te warm en alles bij elkaar opgeteld voelde ik me alsof ik zo voor dood neer kon vallen.
'Hey snoepje!' Een harde tik op mijn achterste zorgde ervoor dat mijn kaken gefrustreerd op elkaar klapten. Doorlopen Bris, gewoon doorlopen.
Ik was altijd het type geweest dat niet goed over zulke dingen kon. Het meisje met het korte lontje en met de driftbuien. Maar door het werken in dit café had ik het in korte tijd bijna helemaal onder controle gekregen, want hier leerde ik mijn mond wel dicht te houden.
Draken van het donker hielden niet van brutale mensen en al helemaal niet van brutale vrouwen, en dat had ik geweten ook. Want draken hielden hun handen niet thuis.
'Bris!' Aimee's stem klonk opgelucht.
Met een diepe zucht zette ik de lege bierglazen op de bar en wreef vermoeid in mijn gezicht.
'Ik neem ontslag, serieus.' Kreunde ik.
Aimee grinnikte en negeerde de dikke, menselijke man die onze aandacht probeerde te trekken zorgvuldig.
'Nog maar 3 uurtjes en dan zijn we verlost.'
Ik kreeg niet de kans om wat terug te zeggen want een sterke, ruwe hand greep mijn bovenarm vast. Met een ruk draaide ik me om en keer recht in het gezicht van Bronco. Zijn lichte ogen stonden wazig en zijn scheve grijns verraadde dat hij dronken was.
Ik hoorde Aimee achter me haar adem in houden.
Als Bronco had gedronken trok ik nog meer zijn aandacht dan dat ik normaal gesproken al deed. Nuchter was hij gemeen en snauwde hij me altijd af, maar onder invloed was hij handtastelijk en altijd veel te dicht in mijn buurt.
Ik voelde hoe mijn wangen begonnen te gloeien van woede. 'Laat me los.'
Hij kneep zijn ogen samen en zijn grip op mijn arm verstrakte. Ik probeerde me kwaad los te trekken maar zoals altijd was hij sterker.
'Jij moet gewoon aan het werk gaan.' Mompelde hij onduidelijk en bijna niet verstaanbaar onder de muziek. Zijn andere hand ging omhoog en met een pijnlijke beweging trok hij de speltjes los.
Mijn blonde haar vielen in lange, dikke krullen over mijn schouders.
'Meneer, ik denk niet dat-' Aimee's stem klonk kwaad maar voorzichtig en zoals verwacht werd ze onmiddellijk afgekapt.
'Bemoei je er niet mee, Aimee. En doe jij je haar ook eens los, wat moeten de klanten wel niet denken... Jullie zijn geen stelletje nonnen..'
Zonder waarschuwing gaf die een harde ruk aan mij jurk en werd mijn decolleté plotseling wel erg zichtbaar.
Ik trok me met geweld los en gaf hem een harde duw. 'Blijf van me af.'
Bronco wankelde naar achteren en door de alcohol in zijn lijf viel hij bijna om. Maar toen hij zich herpakte leken zijn ogen te branden.
'Laat de jongedame met rust, Bronco.' Een lage, geamuseerde stem klonk vanachter de bar. Het was een draak van het donker natuurlijk -niemand anders zou Bronco bij zijn voornaam noemen- maar hij was misschien een paar jaar ouder dan mij en zag er gevaarlijk maar betrouwbaar uit. Hij was groot, met brede schouders en gespierde armen en had een knap, sterk gezicht. Zijn ogen keken me nieuwsgierig aan en waren net zo donker als zijn zwarte kleren.
Vanuit mijn ooghoeken zag ik Bronco afdruipen en haalde opgelucht adem.
'Gaat het?'
Ik slikte en kon niets anders doen als knikken. Nog nooit had een draak van het donker me geholpen en terwijl ik hem recht aankeek leek hij niet kwaad.
Hij ging rechtop zitten, waardoor hij nog groter leek, en trok een wenkbrauw op. 'Zeker weten?'
'Ja, zeker weten. Bedankt meneer.' Mompelde ik en schonk vlug een nieuw glas alcohol voor hem in. Draken van het donker hoefden niet te betalen.
Doordat hij zijn arm uitstak om het glas aan te pakken zag ik het teken op de rug van zijn hand. Een halve maan, gebrand in de huid nadat ze als kind door de Poort van Erkenning waren gestapt. Hij moest er ook nog eentje in zijn nek hebben alleen die zag ik niet door zijn jas.
Ik merkte nu pas op dat ik staarde. 'Sorry.'
Doordat hij glimlachte werd zijn gezicht nog knapper. 'Het geeft niks.'
Op het moment dat ik naar doekje op de bar wou grijpen, pakte hij zijn glas vast. Onze handen knalden tegen mekaar aan en hij stootte met zijn elleboog een brandende kaars om. De kaars viel mijn kant op en ik bereidde me voor op een stekende, brandende pijn. Maar die pijn kwam niet.
Vol ongeloof keek ik naar mijn pols, op de plek waar het vuur me had geraakt. Maar er was geen brandwond, mijn huid zag er volkomen normaal uit.
Zonder enig besef van wat er zou kunnen gebeuren hield ik mijn hand opnieuw boven de kaars. Het vuur likte om mijn vingers, streek de palm van mijn hand en liet een tintelend gevoel achter.
Van achteruit mijn keel kwam een geluidje. 'Ongelooflijk...'
Toen ik eindelijk doorkreeg dat de draak me met grote ogen aankeek voelde ik hoe mijn lichaam koud werd. Alleen draken konden vuur aanraken zonder iets te voelen of gewond te raken.. Geen mensen.
Toen hij me aankeek waren zijn ogen donker van ongeloof.
'Dimitri, zou je zo vriendelijk willen zijn om deze jongedame te arresteren?'

Reacties (2)

  • iceprinces14

    Omggg snel verder jij!!

    7 jaar geleden
  • Altaria

    Omg wat? Maar nu is de vraag.. Draak van het licht of het donker..

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen