Foto bij Equipa de Portugal • Cinquenta e seis

Butterflies,
mijn vingers kriebelen elke keer ik aan het schrijven van dit verhaal denk,
ik heb dan ook superveel zin om verder te schrijven, alleen de tijd ontbreekt..
Ik zal mijn best doen, x

Maya Milena dos Santos Aveiro

      Lipbijtend kijk ik om me heen. Een oud koppeltje aan het raam, een serieuze zakenman vooraan en een moeder met haar dochter zijn de enige passagiers in deze cabine van de metro. Samen met Cesc en ik, natuurlijk. De zoveelste zucht rolt over mijn lippen. Fábio flipt als ik helemaal niets van de wedstrijd gezien heb. Hij is een goede man, zijn ontbrekend zelfvertrouwen zorgt echter vaak voor problemen. Mijn vingers tikken een bepaald deuntje en gespannen glijden mijn ogen heen en weer. De man die naast me zit, heeft er genoeg van en neemt mijn hand vast.

“Fábio zal zich heus niet boos maken omdat je er niet was, Maya. Je bent er altijd, wat haalt één wedstrijd nou uit?”
“Dat is het hem net, ik ben er altijd. Fábio toont het niet, maar hij is zó onzeker! Hij heeft zijn vast ritueel voor elke match en als hij dat niet kan doen, speelt hij slecht. Dat is gewoon zo. Als hij merkt dat ik er niet ben, zullen zijn prestaties daar onder lijden. Er is altijd iemand voor hem. In Madrid is dat zijn moeder, zijn vader of iemand anders van zijn familie. Hier in Brazilië ben ik dat. Hij kan het niet als er niemand is om hem te zien spelen, hij speelt voor de mensen van wie hij houdt.”
“Ik denk dat ze nu pauze hebben, laten we maken dat jij er bent voor het laatste deel van de tweede helft.”



Met een bungelende handtas in mijn hand loop ik me mijn longen uit mijn lijf. De jongens moeten nog welgeteld twintig minuten spelen, twintig minuten die Fábio kunnen overtuigen van zijn kunnen. Als ik het bordje met de woorden “Portugal – V.I.P. only” opmerk, stop ik met lopen en probeer ik weer zo normaal mogelijk te ademen. Een snelle check-up van mijn haar volgt en glimlachend wandel ik de ruimte binnen. Mijn ogen scannen de ruimte. Alexia bevindt zich enkele meters verder en vlug baan ik me een weg naar haar.
“Hoeveel is het?” fluister ik zacht.
“0-0, waar was je? Fábio speelt niet goed, weet je. Hij maakt zich zorgen om je.”
Haar kastanjebruine ogen haken zich vast in die van mij en bewust van mijn fout haal ik mijn schouders op. Alsof ze het me nog wat meer wil inwrijven, gaat ze genadeloos verder.
“Hij mag blij zijn als Bento hem er niet van haalt: de fouten die hij gemaakt heeft, werden bijna de oorzaak van een enorme nederlaag. Gelukkig stond Pepe altijd klaar. Dit komt er natuurlijk van als zijn vriendinnetje haar avond in het gezelschap van een andere man doorbrengt. Alsof dat nog niet genoeg is, komt ze hier doodleuk een kwartier voor het einde binnenwandelen. Proficiat, Maya. Je weet godverdomme hoe belangrijk de aanwezigheid van familie is voor hem. Dit is het WK, niet één of ander toernooi dat ze al een keertje gewonnen hebben! Dit is voor ons, voor Portugal. Hier gaat hij zich dagenlang schuldig over voelen en dat weet je maar al te best. Ik hoop dat Fàbregas het waard is.”

Na de uitbarsting van Alexia viel er één grote stilte. Nog nooit was het zo stil tussen ons. Met een schuldgevoel van jewelste kijk ik de wedstrijd uit. Mijn vriend speelt inderdaad niet op topniveau en dat is mijn schuld. Gelukkig voor ons, voor Portugal, kan mijn broer de spanning van de Portugezen wegwerken: Cristiano zet de 0-1 op het scorebord in de 84e minuut.
Het laatste fluitsignaal weerklinkt door het stadion en stil kijk ik toe hoe Fábio teleurgesteld het veld oversteekt. We hadden gewonnen, maar dat was beslist niet dankzij hem. Een schouderklop van Bento kan de grimas op zijn gezicht niet wegwerken, evenmin de peptalk van Nani. Hij richt zijn blik op de hemel. Zijn ogen kruisen die van mij, verontschuldigend kijk ik hem aan. Ik voel mijn hart in honderd stukjes breken als hij hoofdschuddend het veld verlaat, weg van het voetbal, weg van mij.

Reacties (2)

  • periphery

    Ohwn :c dit is echt zooooo zielig ):
    ik heb je verhaal gemist, lieve schat! Je schrijft zo mooi :') I love you!

    6 jaar geleden
  • Meile

    Arme Fabio!
    En still love your story, dus schrijf hem alsjeblieft af:)!
    (Niet te snel, heb komende week nog een herkansing, dus daarna mag je pas naar hartelust posten:P)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen