Foto bij 8 - Sleepless Nights and Odd Corporals

Ik ben tot zondag in de Ardennen, dus het volgende hoofdstukje komt wat langzamer:S

      "Percy...?"
Ik fluisterde de naam zachtjes, maar de jongen lag al te slapen. Ik kreunde zachtjes toen mijn lichaam al zeer begon te doen door al die inspanningen vandaag, maar met wat krakende botten en zeurende spierpijn kwam ik toch overeind. Ik gaapte en wreef in mijn ogen, waarna ik naar buiten staarde. Het zag er maar grauw uit en het ging vast regenen. Er zaten een hoop straatkatten rond de eenzame olielantaarnpaal in het midden van het stadsplein en ik keek er slaperig naar, maar toen zag ik opeens een vaag figuur richting het stel lopen. Ik fronste lichtjes en drukte mijn neus tegen het raam, maar toen zag ik dat het Horace was. Hij knielde voor de katjes en leek ze wat te eten te geven, waarna hij ze aaide en met ze speelde... maar dat deed hij wel met een droevige glimlach op zijn gezicht. Ik wilde nog iets langer kijken om te zien of er iets mis was, maar toen hoorde ik Percy opeens, "Chris...? Wat doe je?"
      "Oh, ik dacht dat ik wat hoorde, maar er is niets."
      "Hmm... ga dan terug naar bed... morgen hebben we een excursie..." Hij gaapte en draaide om, waarna hij waarschijnlijk weer terug in slaap viel. Ik wierp nog een blik op de katjes buiten, maar Horace was alweer weg en de helft van de katten was al weggelopen. Met een gaap stapte ik toch maar in bed en probeerde ik te slapen, hopende dat morgen een betere dag zou worden.


      "Wakker worden!"
Percy duwde me lichtjes, waardoor ik grommend overeind kwam en in mijn ogen wreef. De zon was nog maar net opgekomen en ik had vannacht echt slecht geslapen, dus was ik niet echt om te pruimen. "Chris-"
      "Jaahaa!" Ik kwam een beetje woest uit bed en gooide bijna agressief mijn harnas weer over me heen, waarna Percy me spijtig aankeek, "Je hoeft je uitrusting nog niet per se aan te doen, we gaan eerst ontbijten."
      "Nu heb ik het al aan..." Ik zuchtte lichtjes en probeerde een beetje proper te lijken toen ik achter een ongemakkelijke Percy aanliep, waarna we naar zijn keuken liepen. Percy's moeder kwam meteen naar me toe en stelde zich voor, waarna ik hetzelfde deed en me daarbij 'Chris' noemde. Bijna direct merkte ze mijn wallen op, waardoor ik me lichtjes schaamde en snel aan tafel ging zitten, maar zijn moeder zei dat ze daar wel een trucje voor had. Uit een trommeltje haalde ze wat geroosterde bonen, waarna ze ze in een soort apparaatje maalde en het overgebleven poeder opving. "Percy heeft dit voor me meegenomen uit..."
      "Miralivia!" Percy glimlachte en keek me aan, "Het is een koninkrijk richting het zuiden, in een totaal ander land. Er zijn verhalen dat het vroeger een groot rijk was dat het zelfs over Thule heeft geheerst! Ons land! Nu is het echt wonderschoon: hemelse grachten, het lekkerste eten, een helderblauwe lucht, de beste kunstenaars, de allermooiste muziek... De druiven groeien gewoon in je mond en je wordt op handen en voeten over de marmeren stadspleinen gedragen, eerlijk waar! Het ligt aan de andere kant van het land, net voor de drúgoth van Onawien, maar demonen zijn zeldzaam in dat hemelse paradijs."
      "Wow... bestaat dat echt? En wat is een drúgoth...?" Terwijl ik in gesprek was met Percy, was zijn moeder water aan het koken in een soort langwerpig pannetje, waarna ze een aantal scheppen van het gemalen poeder erin deed en het mixte met nog wat suiker. Ik was nog even slaperig en nieuwsgierig aan het staren, maar toen begon Percy opeens weer, "Miralivia is eerlijk gezegd het verste koninkrijk waar ik heb moeten jagen, ik weet niet of ik er ooit nog naartoe word gestuurd... Oh, en drúgoths zijn echt enorme vlaktes met alleen maar zand! En het is echt gloeiend heet daar, niet normaal. Er wordt gezegd dat het koninkrijk van Onawien middenin die hitte ligt en het daarom een veilige haven zonder demonen is, anderen zeggen dat het er krioelt van de demonen en er zijn zelfs verhalen dat er alleen maar demonen wonen! Nog niemand is Onawien tegengekomen toen ze door de drúgoth naar Sirawien trokken, dus stiekem wil ik wel de eerste zijn die het ontdekt."
      "Volgens mij was er iemand bij de audities in Byport die uit Onawien kwam... hij was de prins, geloof ik."
      "Echt? Ah, dat is jammer, ik had liever dat het land een mysterie bleef totdat ik er echt kwam... Was hij toevallig een demon?"
      "Hij zag er vrij menselijk uit en hij droeg ook echt kleren die voor warm weer gemaakt waren." En hij had een eng litteken, maar ik had toen al beloofd om dat detail te negeren, wie weet of ik hem nog eens tegen zou komen. "Nou, jammer dat het dan geen legendarische stad is..."
      "De kahve is klaar." Percy's moeder zette de kopjes met het bruinige drankje op tafel en haalde wat brood voor ons, waarna ze ook nog eens met rare groene nootjes in harde jasjes kwam aanzetten, "Dit is pistacio, ook uit Miralivia."
      Ik nam eerst maar een slok van de bruine vloeistof, waarna ik met een pruillip opkeek van mijn kopje. Wat was dit voor smaak?! Het was echt veel te bitter! Dit was toch geen drinken?! Ik legde mijn kopje maar voorzichtig terug op tafel en probeerde te glimlachen, waarna ik zo'n raar nootje oppakte. Eerst wilde ik er gewoon op bijten, maar toen trok Percy het uit mijn handen en trok hij het harde jasje open, waarna hij mij het groene nootje dat erin zat gaf. Ik bedankte hem en stopte het dingetje in mijn mond, waarna ik erop kauwde. Zodra de aangename smaak mijn mond vulde, graaide ik gulzig naar nog een handje van die heerlijke dingen, maar jammer genoeg werd de zak al snel van tafel gehaald, zodat ik de zeldzame delicatesse niet helemaal oppeuzelde. Uiteraard nam ik ook nog wat brood, maar toen moest ik toch echt met Percy mee naar het kasteel lopen.

      "En in het noorden van Thule zijn er echt hoge bergen en zelfs noordelijker daarvan zijn bergen met sneeuw! Zo ver zijn de demonen gelukkig nog niet gekomen, maar ik zou daar ook niet willen wonen... Als de demonen niet zouden bestaan, zou ik eigenlijk graag heel Gaieth willen verkennen. Niet alleen Thule, Galaremond, Miralivia en misschien Sirawien, maar ook de exotische onbekende landen die zouden bestaan aan de andere kant van de oceaan! Ik heb gelezen dat er landen zijn die al veel en veel ouder dan onze cultuur zijn, met hun eigen gerechten en manieren van vechten en waarschijnlijk hun eigen godsdienst! Ze zouden vast een legio aan kostbare dingen hebben en misschien hebben ze daar ook wel lekkere nootjes! Er gaan geruchten dat Miralivia al een handelsgeschiedenis heeft met die landen, maar in deze tijd van onrust en vrede is daar gewoon geen aandacht voor.."
      "Browne!"
Een man met bijna spierwit haar, maar een getinte huid, was samen met Horace, Talon en nog wat jongens op ons aan het wachten. Hij was vast die enge korporaal, want zijn stroeve uitdrukking maakte me nu al ongemakkelijk. "Ah, korporaal! Ik zie dat we zo gaan vertrekken?"
      "Zodra jij met je reet op dat paard van je zit. En wie is deze blondie?"
      "Chris... Latham, meneer." Zodra ik mijn 'naam' zei, draaide hij zijn paard naar me toe en keek hij me achterdochtig aan, "Latham, hè? Jij staat niet op de lijst van Wayfort en zit zeker niet bij mij of de rest in het team, geloof me, ik ken alle namen uit mijn hoofd."
      "Commandant Antony heeft mij vanuit Byport hiernaartoe genomen voor... um... iets."
      "Iets...?" Hij keek me doordringend aan, maar toen ik niks zei, zuchtte hij alleen maar en sloeg hij wat met zijn hand door de lucht, "Goed dan, ziet eruit dat onze tante weer eens een extra oppaskindje aan mij heeft overgelaten. Pak een paard, Latham, als we die kasteelrijders mislopen, loop ik nog een vrije dag mis!"
      "Um... ik kan niet paardrijden, meneer..." Ik deed mijn best om mijn stem niet helemaal in een soort piepje te laten wegvagen toen hij me bijna dodelijk aankeek. Die staar was nog erger nu hij een meter boven me uittorende doordat hij op zijn paard zat en recht naar beneden keek. Ik slikte nerveus toen ik zag dat hij van zijn paard afkwam en ik was bang dat hij me iets aan zou doen, maar hij gaf alleen maar chagrijnig zijn teugels aan mij en fronste, "Charlotte is braaf genoeg om zelfs haar werk te kunnen doen als haar berijder achterstevoren op het zadel zit te slapen, dus neem haar maar. Dan ga ik wel weer voor die rothengst." Zodra hij het paard aan mij had overgelaten, liep hij de stallen in, waarna er een paniekerig gehinnik klonk nadat de korporaal zijn eerste poging om die 'rothengst' op te zadelen mislukte. Uiteindelijk kwam hij op het paard de stal uit en keek hij ongeïnteresseerd naar ons groepje, waarna hij met zijn tong klikte en wenkte, "We gaan."
      "Moeten we niet op de commandant wachten?" Zodra ik het zei, keek de korporaal me bijna verontwaardigd aan en keek hij zo rond de groep alsof hij om hun mening vroeg, "Waarom zouden we? Lijkt het alsof we tijd hebben om op hem te wachten? We gaan, Latham, Antie komt vanzelf wel als ie zin heeft."
      Ik klom onhandig op het paard en kneep zenuwachtig de teugels fijn tussen mijn handen, maar Talon kwam naast me staan en leidde 'Charlotte' de goede richting op door een beetje schuin voor me te rijden, waarna ik glimlachte, "Bedankt."
      "Geen probleem, je moet ergens beginnen. Niemand is als ruiter geboren. Ik viel eerlijk gezegd de eerste keer van mijn paard af!"
      "En toen trapte hij je bijna in je gezicht, of niet?" Horace kwam eventjes langs en grijnsde, waarna Talon fronste en het wilde ontkennen, maar toen liet Horace zijn paard weg galopperen terwijl hij een kwaadaardig gebrul uitkraamde en al lachend ervandoor ging. "Hé, kom terug jij!" Talon gromde en ging er zelf ook vandoor, waardoor ik me nogal ongemakkelijk op mijn paard voelde. Hoe kwam ik ook vooruit? Moest ik een beetje met die teugels lopen zwaaien? Hallo? Iemand?"
      "Charlotte!" De korporaal floot op zijn vingers en ik moest me goed vasthouden toen het paard snel vooruit rende en me naast de enge man liet rijden. Ik haalde opgelucht adem toen ik weer aan het tempo gewend was, waarna de korporaal pufte, "Heb je echt nog nooit op een paard gereden?"
      "Nooit zelf, of in ieder geval nooit alleen."
      "Had je liever een pony gehad?" Hij keek me ietwat te serieus aan, waardoor ik niet wist of hij nu een grapje maakte, maar voordat ik iets kon antwoorden, trok hij zijn mond weer open, "We hebben redelijk snelle pony's. Soldaten zoals Browne hebben soms ongeluk als de kleinere paarden al in gebruik zijn. Dan kunnen ze niet met hun voetjes bij de stijgbeugels, toch Browne?" De korporaal keek om en Percy gromde lichtjes, maar hij wist dat hij niks tegen de korporaal kon maken. Stiekem zag ik een lichte glans in de korporaal zijn ogen, alsof hij het eigenlijk leuk vond om zijn soldaten zo te pesten, "Maar we hadden het over jou, Latham, heb je gespijbeld tijdens de rijlessen?"
      "Ik heb... eerlijk gezegd helemaal geen opleiding gehad."
Meteen keken alle jongens me verward aan en beet Talon op zijn lip, alsof zijn taak om mij verborgen te houden was mislukt. De korporaal wilde wat zeggen, maar toen hij zijn mond opendeed, sloot hij hem weer en besloot hij maar apathisch vooruit te kijken, "Goed, dat kan. Jongens, we nemen de sluiproute. Sinds gisteren zijn er meer van die sterke demonen opgedoken en ik heb geen zin om m'n tijd aan die dingen te verdoen. Zodra we in Stonewell zijn, zullen we ons zo onopvallend mogelijk moeten gedragen. Het was misschien slimmer van mij geweest om jullie niet jullie uitrustingen te laten dragen, maar normale kleding. Ach, zelfs een korporaal kan stomme fouten maken. Hier naar rechts, Latham."
      We reden verder door de bossen richting Stonewell om daar ons 'werk' te doen. Eigenlijk vroeg ik me wel af waar de commandant bleef, maar Percy zei al dat korporaal Skipwyth deed wat hij wilde. Ik moest maar hopen dat hij ook wist wat hij deed, omdat ik nog steeds niet wist wat ik eigenlijk aan het doen was. Hopelijk vond ik snel een manier om toch naar Sirawien te gaan.


En nog meer plaatjes om de nieuwe personages te vieren!
Percy Browne



Korporaal Skipwyth (zijn voornaam is Jonathan met bijnaam Joe, maar ze noemen hem vooral korporaalxD)





Misschien moet ik ook een keertje character bios schrijven voor mijn personages...(lol)



Ik heb ook een mooi kaartje gemaakt (was inspiratieloos en dat doe ik dan...)


Rechtermuisknop -> afbeelding openen voor groter beeld

Ik zie Thule als Brittannië, met Arauthíen als Engeland en Araolith als Schotland. Galaremond is Frankrijk en ik zou Sirawien een beetje als het Midden-Oosten zien gezien de woestijnen eromheen. Eigenlijk moest de kaart een kwartslag gedraaid zijn met Thule aan de bovenkant, maar ik vond deze positie er aangenamer uitzien. Miralivia is btw als 'continent' tegen Sirawien gebotst een paar triljoen jaar geleden en daarom ontstaan er bergen tussen die twee landen en natuurlijk ook tussen Galaremond en Sirawien aangezien die ook tegen elkaar botsen. Hierdoor heeft Thule dan ook de meeste problemen met demonen aangezien er geen natuurlijke beschermende grens tussen Sirawien en Thule is.

Diegene die als eerste raadt op welk land Miralivia is gebaseerd, krijgt een internetkoekje!

Reacties (4)

  • AriChibi

    Het is Italië

    7 jaar geleden
  • Helvar

    Haha, wat Inspiratieloosheid wel niet met je doetxD
    En ik zou eigenlijk ook spanje zeggen, Haha. Of misschien Italië?

    7 jaar geleden
  • Jarnsida

    Die kaart is echt wauw

    7 jaar geleden
  • Hyacintho

    Ik vind echt dat je een mooi verhaal hebt! (: Miralivia is misschien Spanje?

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen