Foto bij Darkness: Epilogue

Does the walker choose the path, or the path the walker?
- Garth Nix, Sabriel

Aya kijkt over het dal. In de verte, aan de horizon, ziet ze een stipje boven het landschap reizen. Het is Erebor, de Eenzame Berg. Thorins laatste rustplaats. En die van Fili en Ashalynn. Ze sluit haar ogen. Zelfs na al die maanden die verstreken zijn kan ze zijn gezicht nog steeds duidelijk voor zich zien.
De herinnering aan Thorin is het enige dat ze nog heeft, maar ook het enige dat ze van hem wilt hebben.
Dat is zoals Thorin het zou willen, weet ze. Dat hij herinnerd wordt door degenen die hij liefhad.
Misschien, denkt Aya, krijgen we beiden wel wat we verlangen.Thorin zal onsterfelijk worden, in liederen, verhalen. Ik zal vervagen, zoals het hoort. Ik zal de wind zijn, die even langs een berg waaide, om daarna in het niets te verdwijnen. En in mijn vlucht, zal ik de herinnering van de berg met me meevoeren.
Die gedachte is rustgevend, en ze vindt vrede met zichzelf. Ze glimlacht als ze aan het verhaal denkt dat ze laatst gehoord had van een koopman: Koning Kili was met de knappe dwerg Diane getrouwd. Aya had toen beseft dat het wijs was geweest om te vertrekken. Zij en Kili hadden te zwaar op elkaar geleund, in die eerste maanden, waardoor ze gedreigd hadden samen ten onder te gaan. Nu hebben ze elk afzonderlijk geleerd om terug op hun eigen benen te kunnen staan en elk hun eigen pad te volgen. Ze zet een stap weg, zodat de takken van de bomen het zicht op de berg wegnemen. Aya heft haar hoofd op, maar de berg kan ze vanaf hier niet meer waarnemen.
Ze ademt diep in. De takken die haar zicht ontnemen lijken haar besluit alleen nog maar aan te moedigen. De halfelf haalt een mes boven, dat ze gejat heeft van een dronken man uit een van de vele herbergen waar ze verbleven had, en neemt haar zilverblonde vlecht vast. Ze houdt het mes zo, dat ze het koude lemmet tegen haar nek voelt branden. Niets brandt zoals de kou. Een rilling trekt over haar ruggengraat.
Het mes snijdt zacht en bijna geluidloos langs haar oor. De zilveren plukken vallen op de grond.
Aya kijkt naar de donkerbruine grond, waar de haarlokken bijna lichtgevend lijken op af te steken. Het lijkt haar wel toepasselijk. De zilveren lokken passen niet bij iemand die door de Duisternis gewenkt wordt.
Ze ademt beverig uit en als ze haar ogen weer opent weet ze dat de tijd gekomen is.
Als de wind, een fluistering, draait ze zich om, en laat ze Aya Faënonighean, Aya Dwergenvriend, achter. Ze zich omhelzen door de Duisternis, die haar glimlachend in de armen neemt. Hij had altijd geweten dat dit moment zou komen.

Reacties (8)

  • Gisborne

    Wow, dit verhaal is echt steengoed, man <3
    Heb hem in 1 avond uitgelezen, ik kon echt niet stoppen! C:

    3 jaar geleden
  • Elenath

    Wow. Geen woorden, prachtig verhaal!

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Een mooi verhaal. Ik ben heel blij dat ik het toch nog gelezen heb. Nu op naar het vervolg. Bevredigend om te weten dat die er is.:)

    4 jaar geleden
  • Katalante

    :'( :'(
    Ondanks dat ik vrede heb met het einde, is het zo triest.
    IK GA DIT VERHAAL ZO MISSEN! :'(

    5 jaar geleden
  • LynnBlack

    OMG! Had ik geen gelijk! Ze wordt één met het duister, a shadow of the dark...Awh ik kreeg tranen in mijn ogen toen ze haar zilveren lokken afsneed, Thorin had haar nog zo gevraagd ze nooit af te knippen en nu hij er niet meer is is er geen reden meer ze te behouden...

    Echt prachtig verhaal!

    IK GA HET ZO MISSEN!!!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen