Chapter 40

Door: maybo
Onderdeel van: Living the dream - George Weasley 16+
Laatst bijgewerkt: 2 jaar geleden
Geactiveerd op: 2 jaar geleden

Foto bij Chapter 40

breed | medium | small

Er zijn een paar weken voorbij gegaan. De eerste opdracht van het toernooi is bijna en de eerste volle maan op Zweinstein verliep goed. Fred en George vertelden dat de eerste toernooiopdracht iets met draken te maken heeft. De tweeling zei dat ze moesten gaan voorbereiden, ik heb geen idee hoe ze dat bedoelde. ‘Olivier?’ Mijn broer kijkt op en glimlacht. ‘Wat doe je?’ ‘Ik probeer een stuk te schrijven voor Verweer Tegen De Zwarte Kunsten.’ Ik ga naast hem zitten. ‘Waarover?’ ‘Eerst deed ik het over vloeken,’ Hij wijst naar de stapel perkament op de grond. ‘Toen deed ik het over vampiers en nu doe ik een poging om te schrijven over non-verbale spreuken, maar ik bedenk me net dat ik daar zelf niet goed in ben.’ Ik kijk door de papieren. ‘Hulp nodig?’ Hij vouwt zijn handen in elkaar. ‘Please.’ ‘Non-verbale spreuken. Het valt wel mee.’ ‘ja, jij kan het al.’ ‘En dat wil wat zeggen.’ Zeg ik sarcastisch en hij lacht. ‘Oke, een zweefspreuk, probeer het eens.’ Hij fronst diep en richt zijn toverstok op het perkament. Na een paar seconde begint hij gefrustreerd met zijn stok te zwaaien. ‘Ollie, stop!’ Ik probeer zijn hand vast te pakken. ‘Het werkt niet.’ Hij maakt een gefrustreerd geluid. ‘Omdat je geen geduld hebt.’ Ik pak mijn eigen stok en richt op het perkament. ‘Gebruik de stok alsof hij weet wat je wil en niet alsof het een machine is waarbij je op knopje moet drukken. Doe het alsof je weet dat hij zal zweven niet alsof het moet.’ Ik kijk even naar het perkament en het begint te zweven. ‘Nu jij.’ Hij probeert het nog een keer. ‘Het is net zo natuurlijk als vliegen op je bezemsteel.’ Het perkament begint langzaam te zweven. ‘Zie je? Zo simpel als-’ ‘Ongelofelijk!’ Ik kijk om en zie Hermelien de leerlingenkamer in komen, gevolgd door Ginny en een mokkende Ron. ‘Jullie zijn zo kinderachtig. Beide.’ Ik sta op. ‘Wat is er?’ Hermelien begint de trappen op te stampen. ‘Hermelien!’ Ze kijkt om. ‘Ron en Harry verwachten nu dat ik een of andere uil ga spelen, alleen omdat zij niet met elkaar willen praten. Ik ben het zo zat!’ Ze rent de trappen verder op en verdwijnt in haar slaapzaal. Ik loop weer naar beneden en kijk Ron geërgerd aan. ‘Serieus, Ron?’ Hij gaat onderuit in de stoel bij het haardvuur zitten. ‘Waarom zou Harry zichzelf opgeven voor het toverschooltoernooi? Hij wil alles behalve opvallen.’ Ron haalt zijn schouders op. ‘Jij weet het zelf ook.’ Hij negeert mij. Ik rol met mijn ogen en laat mij terug op de bank vallen. ‘Ze lossen het wel op.’ Olivier klopt even op mijn schouder. Hij pakt een van mijn lokken. ‘Wanneer heb jij je haar voor het laatst geknipt?’ ‘Weet ik niet.’ Mijn haar komt nu tot mijn onderrug. ‘Ik vind het mooi zo.’ Fred ploft naast mij op de bank. ‘En dat is mijn teken om te gaan.’ Olivier drukt nog een kus op mijn wang en staat op. George neemt meteen zijn plaats in. ‘Dus wat hield jullie voorbereiding in.’ ‘We zorgen ervoor dat mensen kunnen wedden op winnaars en verliezers.’ Ik frons. ‘Mag dat wel?’ Ze lachen luid. ‘Als jij je aan de regels zou houden zou je leven er heel anders uit zien.’ Ik snuif. ‘Shut up.’ Wat was er eigenlijk anders geweest? Ik zou niets hebben met George, ik zou geen weerwolf zijn… ja, mijn hele leven zou anders zijn. Ik frons. ‘Wacht eens even… Als ik me aan de regels zou houden? Wat heb ik hiermee te maken?’ Ze pakken ieder een hand van mij vast. ‘Wil je alsjeblieft helpen met het uitvoeren van een paar simpele spreuken?’ Ik grijns. ‘Als het simpel is, waarom heb je mijn hulp dan nodig?’ ‘Niet zo simpel.’ Ik trek mijn benen op en ga in de kleermakerszit zitten. ‘En wat krijg ik er voor terug?’ ‘Ons eeuwige vertrouwen.’ Ik sta op. ‘Dat heb ik al.’

Ik haast me een hoek om en bots tegen iemand aan. ‘Oh, Rieck… hoi.’ Ik kijk op naar de gespierde jongen. Hij ontwijkt mijn blik. ‘Noa, ik bedoel Nola.’ Ik knik langzaam. Hij doet me aan iemand denken. ‘Hoe zei je dat je achternaam ook alweer was?’ Hij grijnst. ‘Dat heb ik niet gezegd.’ Ik leun tegen de muur. ‘Ik had trouwens niet verwacht dat Potter het zo goed zou doen.’ De eerste opdracht is geweest en iedereen is nog heel. ‘Viktor deed het ook niet slecht.’ Hij haalt zijn schouders op. ‘Ik heb hem wel eens beter gezien.’ Ik kijk even op mijn horloge en wanneer ik opkijk staat Rieck veel dichterbij. ‘Moet je ergens heen?’ ‘Ik uh…’ Ik wend mijn blik af. ‘Noot!’ George komt mijn kant op rennen. ‘Heel Griffoendor moet naar de zaal komen.’ Ik stap haastig weg van Rieck. ‘Ja, ik moet ergens heen. Doei.’ Zeg ik snel en ik trek George mee. Hij kijkt even over zijn schouder. ‘Wie is dat?’ Ik haal mijn schouders op. ‘Een jongen van Klamfells.
We lopen de zaal in. ‘Meisjes links, jongens rechts.’ Ik trek mijn wenkbrauwen op. George slaat zijn armen dramatisch om mij heen en zoent mij alsof hij hierna naar Atlantis verhuisd. Ik lach en buig langzaam weg. ‘Ik ben aan de andere kant van de zaal.’ Hij balt een van zijn handen tot een vuist en steekt die bemoedigend in de lucht. ‘De afstand zal ons niet kapot maken!’ Ik zwaai en ga naast Angelique zitten. ‘Het kerstgala is een traditie van het toverschooltoernooi sinds het ontstaan is.' Anderling loopt naar het midden van de zaal. ‘Op kerstavond verzamelen wij ons met onze gasten in de Grote zaal voor een formele avond. Als gastheren en vrouwen van deze school verwacht ik dat jullie allemaal je beste beentje voor zetten en dit bedoel ik letterlijk, want het kerstgala is een bal.’ Alle meisjes beginnen enthousiast te fluisteren. Nou bijna alle meisjes, want ik ben nou niet het danstype. Ik kijk naar de overkant waar de jongens gefrustreerd kreunen. ‘Stilte!’ Anderling steekt een hand in de lucht. ‘Het huis van Griffoendor heeft al bijna tien eeuwen het respect van de tovenaarswereld. Ik wil niet dat jullie deze naam gaan besmeuren in een avond door jullie te gedragen als een stuntelende kabbelende band van bavianen. Ik lach zacht en buig me naar Angelique. ‘Dat is nog eens een tongbreker.’ Ze knikt. ‘De dans is om het lichaam te laten ademen.’ Anderling kijkt onze kant op. ‘In ieder meisje zit een zwaan die wacht om haar vleugels uit te slaan.’ Of een wolf. ‘In iedere man een leeuw klaar om te leiden. Meneer Wemel,’ Ze loopt naar Ron toe die net tegen Simon fluisterde. Hij kijkt angstig op. ‘Ja?’ ‘Zou u mij willen vergezellen.’ Harry duwt hem overeind en Ron loopt onder luid gejoel van de jongens naar Anderling. ‘Nu legt u uw rechter hand om mijn middel.’ Ik begin weer te lachen. ‘Waar?’ ‘Mijn middel.’ Ron legt zijn hand onzeker neer. Fred fluit luid. Ron wil zijn hand weer weghalen, maar Anderling legt hem terug. ‘Meneer Filders?’ Filders zet de muziek aan. ‘een, twee drie, een twee drie…’ Anderling begint te leiden. ‘Oke, allemaal…’ Ik word meteen aan de kant geduwd door een hoop meisjes die naar voren dringen. De jongens echter… Marcel staat op en ik zie vanuit mijn ooghoek George mijn kant op komen. Hij buigt zo diep dat zijn neus de grond bijna raakt. ‘Mevrouw Wood, mag ik deze dans?’ Hij steekt zijn hand uit en ik neem hem grijnzend aan. Hij begeleid mij naar het midden van de zaal. Hij pakt mijn andere hand ook vast en we beginnen gestoord te dansen.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. KimYoosung
    KimYoosung 2 jaar geleden

    Hoe lenig is George dan wel niet hahahaah xx

Details

0

12+

1281

263 (0)

Share