Luke Hemmings POV



Wat heb ik in godsnaam nu weer gedaan!? Ik heb mezelf en haar bijna vermoord. Calum zit er gebroken bij op de stoel. Wat heb ik iedereen aangedaan? Gewoon door mijn domme gevoelens voor haar die moeilijk zullen verdwijnen. Maar ik besef nu wel dat ik niet alles kan hebben wat ik wil. Calum en Naranja horen bij elkaar, dat ziet iedereen. Maar ja, ze zeggen liefde maakt blind en dat is dus met mij gebeurd. Ik was te egoïstisch en wou haar voor me alleen. Ze houden echt van elkaar maar ik, de achterlijke Luke Hemmings, moet daar weer een drama van maken. "Calum, het spijt me." Zucht ik. "Het is oke, maar je geen zorgen." Zegt hij. "Het is niet oké. Ik heb haar en mezelf bijne vermoord." Zeg ik overstuur. "Ze komt er wel door, hoop ik" Zegt hij, dat laatste fluisterend. Na een tijdje komen ook Jolien en Michael uitzoeken wat hier gaande is en ook aan hun vertel ik het hele verhaal. Eerst schrokken ze ervan maar ook zij zijn niet boos op me. Ik kan me echt gelukkig prijzen dat, na alles wat ik gedaan heb, mijn vrienden nog steeds aan mijn zijde staan. "Ik ga naar Naranja" Zegt Calum. "Mag ik ook mee?" vraag ik een beetje bang waarop hij knikt. Ik hijs mezelf in de rolstoel en neem al die rommelzakken ook mee omdat het moet. Op het einde van de gang stopt Calum en loopt naar binnen. "Het spijt me Naranja voor alles" Zeg ik tegen haar, niet wetend of ze me kan horen. "Het...Is...Oké...Luke" zegt ze met moeite. "Ze praat steeds maar ze krijgt haar ogen nog niet open" zegt Calum. "Je hoeft niet te praten lieverd. Je moet rusten." Zegt Calum tegen haar. "Ik...Wil...Wakker...Worden." Zucht ze moeilijk. "Je zal snel wakker worden, het heeft tijd nodig" zegt Calum weer tegen haar. "Ik...Hou van...Je...Calum." Zegt ze. Een lachje verschijnt op je gezicht. Ik snap nog steeds niet hoe ik zo dom kon zijn. "Luke er zijn dokters bij je kamer." Komt Ashton me melden. Ik rol mezelf terug naar mijn eigen kamer en Ashton blijft even bij Naranja. "Ik zie dat je wakker bent en geen moeite meer hebt met iets. Ik ga deze bloedzakken wegnemen en hier zijn krukken. Morgen worden er nog een paar scans genomen en dan kan je naar huis." zegt een verpleegster, het enige wat ik doe is knikken. "Over 5 weken moet je weer op controle maar dat zal vast al in eigen land zijn veronderstel ik. Ik zal een brief schrijven en opsturen naar het ziekenhuis in Sydney." Zegt ze nog en verdwijnt dan. Fijn hier zal de manager ook weer mee kunnen lachen. Ik vind het best raar dat het hier nog niet volstaat met al die fotografen en interviewers. "Ze is wakker" Komt Ashton ons zeggen. Hij lijkt wel een postduif tussen de twee kamers. Ik hink mezelf naar haar kamer. "...En ik zag m'n overleden zusje, ze smeekte me om niet weg te gaan maar ze brachten me terug. Dit is het engste wat ik ooit heb meegemaakt. Ik was in de hemel en dan was ik weer hier. Ik was dood maar daarna leefde ik weer. Ik hoorde Calum en toen wist ik dat ze me terug haalden." Blijft ze maar doorvertellen. "Ik was in de hemel Luke, de hemel bestaat!" Zegt ze als ze me ziet. Ze lijkt geschokt wat heel normaal is. Eerlijk gezegd ben ik bang om me nu nog bij haar te vertonen. "Waarom kom je niet dichter? Ik ga je heus niet opeten. Oh eten ik heb honger!" Ratelt ze door. "Ze praat zoveel sinds ze wakker is" Zucht Calum. Ik hink mezelf dichter bij haar bed en ze steekt haar beide armen naar me uit. Vragend kijk ik haar aan, niet goed wetend wat ze bedoeld. "Knuffel." Zegt ze met een pruillipje. Lachend kom ik dichterbij en ze slaat haar armen voorzichtig om me heen. "Het spijt me voor alles." Fluister ik in haar oor, tranen in mijn ogen verschijnen. "Het is oké Luke, alles is goed nu en dat is het belangrijkste." Zegt ze als ze mijn tranen met haar duim wegveegt. "Je kon dood zijn." Zeg ik. "Ja ik kon dood zijn, maar ik ben het niet." Zegt ze. Ergens heeft ze wel gelijk maar als het slecht met haar zou aflopen had ik het mezelf nooit vergeven. Gelukkig na alles wat er gebeurd is, is de band met iedereen nog steeds hetzelfde. Maar als iedereen kwaad op me had geweest zijn, had ik dat wel begrepen. Alles is nu gelukkig goed gekomen maar ik zal mezelf nooit vergeven voor alles wat ik hier heb aangericht vandaag...

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen