Foto bij OO3 | Dae

“Keep your eyes open, Fireheart. Keep your ears pricked. Keep looking behind you. Because one day I'll find you, and then you'll be crowfood.”
- Erin Hunter, Forest of Secrets


Om het gemis van het gefluister van haar Meester te compenseren, bracht Andúnë erg veel tijd door in de buurt van de vele watervallen die Imladris telde. Het daverende geruis zorgde ervoor dat ze zich minder alleen voelde, en als ze haar ogen sloot kon ze zich Zijn huiveringswekkende maar vertrouwde aanwezigheid makkelijk inbeelden. Dat was wat ze eigenlijk wenste: terug naar de buitenwereld, naar de veilige schaduw die op haar wachtte. Maar ze zat vast binnen de vervloekte grenzen van Imladris, vermoedelijk door de gebundelde krachten van de Witte Raad.
Het zou misschien draaglijk zijn geweest als die vervloekte Elf niet de hele tijd de oren van haar hoofd zeurde.
'Wat doe jij graag in je vrije tijd?' Andúnë schonk het wicht haar meest koele blik. Alle andere Elfen hadden de duisternis die haar als een schaduw volgde onmiddellijk aangevoeld en bleven al gauw zo ver mogelijk uit haar buurt. Allemaal, behalve de Elf die haar met gretige ogen bleef aanstaren en om de haverklap onzinliedjes begon te zingen over de geliefden Beren en Luthien.
'Ik vind het prettig om vervelende personen de nek om te wringen', siste de halfelf, die haar ogen tot spleetjes kneep.
De Elf moest wel een olifantshuid hebben. Haar ogen lichtten op nu dat ze eindelijk een antwoord had weten te ontfutselen bij Andúnë, en ze nam het aan als een aanmoediging om naast de halfelf te gaan zitten en haar armen om haar heen te slaan. 'Ik wist wel dat je het kon', kirde ze, 'Wij worden beste maatjes!' Andúnë rolde met haar ogen duwde de elf van haar weg. Dit wezen is gestoord, besloot ze grimmig wanneer die haar weer dichter bij zich probeerde te trekken. Andúnë ging rechtstaan, sloeg haar armen over elkaar heen en staarde de Elf met priemende ogen aan. Bezwering of niet, wat zou ze ervan genieten wanneer ze...
'Loriel! Laat onze gaste even alleen!' Loriel schrok op toen ze haar heer zag staan en droop al gauw verslagen af, alsof ze net een beslissende veldslag had verloren. Andúnë keek de Elfenheer met een ongeïnteresseerde blik aan. Er stonden nog anderen bij hem, maar ze had geen zin om hen een oogopslag te gunnen om hen te identificeren. Niet veel later gleed haar blik weer weg en staarde ze terug naar het ruisende water.
Ze hoorde de Elfen niet vertrekken, maar dat zei natuurlijk niets. Elfen bewogen zich altijd geruisloos voort. 'Andúnë', klonk plots een akelig bekende stem dicht bij haar oor. De halfelf draaide zich abrupt om en haar mond viel wagenwijd open van verbazing en afschuw. 'Wat doe jij hier?'
Haar moeder nam elegant plaats op een steen en zette grote, onschuldige ogen op. 'Ik kom je bezoeken. Ik mag mijn enige dochter toch wel eens zien, na al die decennia die zijn verstreken?'
Andúnë snoof. Ze had het altijd sterk betwijfeld dat ze haar moeders enige dochter was. Haar moeder dook met voldoende mannen in bed om een heel leger te baren. Maar nu leek deze besloten te hebben dat haar antwoord voldoende was en keek haar met die grote groene ogen aan. 'Nou?'
'Heer Elrond was bezorgd over je.'
'Heer Elrond', aapte Andúnë de zeemzoete stem van haar moeder na, 'je verwacht toch niet dat hij iets met jouw wilt? Ik zou me maar bij de Mensen van de zee houden, als ik jou was.' De andere vrouw kruiste haar benen, schijnbaar onbewogen. 'Mijn lieve Andúnë toch. Ik doe het tenminste niet met dwergen.' Andúnë weigerde haar moeder de reactie te geven waar ze hoopte, dus haar gezicht verrok geen spier.
'Of denk je dat je zoveel beter bent dan ik omdat hij toevallig een koning was? Nou ja, of toch bijna.' Ze leek behoorlijk met zichzelf ingenomen te zijn door die opmerking. Wanneer Andúnë haar ogen sloot, zag ze even zijn lichaam weer voor zich. Bewegingloos, gebroken, met een rode bloem op de plaats waar hij neergestoken was. Even leek het alsof de aarde beefde, maar toen besefte halfelf dat zij degene was die rilde.
'Je mist hem. Je eerste partner. Schattig.'
In een vloeiende beweging stond Andúnë Gurthang recht en had ze haar moeder van de steen gesleurd. Ze pinde haar tegen de grond, haar vingers dicht om de keel van de vrouw geklemd. Die keek haar met grote ogen aan, terwijl ze haar dochter van zich af probeerde te duwen, wat natuurlijk niet lukte. Andúnë Gurthang was in al die jaren alleen nog maar sterker geworden en haar woede wakkerde hem enkel aan.
'Hij was mijn vriend. Niet mijn geliefde.'
'Je doet het toch niet', hapte haar moeder naar adem, terwijl ze haar lange, smalle vingers over de handen van Andúnë heen legde.
Andúnë tilde haar langzaamaan op, en een vreemde glans in haar inktzwarte ogen weerspiegelde haar moeders gezicht. 'Lieve moeder', siste ze, 'Geef me één goede reden waarom ik het niet zou doen.' Andúnë herinnerde zich nog goed hoe de voordeur die voor haar neus werd gesloten toen ze oud genoeg was om te spreken en te lopen. Hoe ze alleen op straat moest wonen en haar moeder haar gebood te doen alsof ze elkaar niet kenden. 'Anders zullen kwaadaardige monsters je komen halen,' had ze gefluisterd. Pas toen Andúnë ouder werd, besefte ze dat de wezens wel een verzinsel van haar moeten geweest zijn, een snelle leugen om een last uit huis te krijgen. Haar moeder probeerde Andúnë's vingers van haar keel te trekken, waar ze weer niet in slaagde. 'Ik ben je moeder! Je bent geen moordenaar, Andúnë!'
En Andúnë lachte. Ze lachte zo hard dat ze haar moeder los liet , zodat deze op de grond viel. De halfelf torende nu hoog boven haar uit en haar korte haren werden in de war geblazen door de hevige wind. Haar moeder was zwak, besefte ze, en ongelooflijk dwaas.
'Jij hebt geen idee waar ik toe in staat ben. Jij mag dan enkel een hoertje uit Mithlond zijn, maar ik ben zoveel meer dan dat.'
Haar moeder krabbelde overeind en wankelde naar achteren. Een duivelse glimlach speelde om Andúnë's lippen. 'Jij hebt je nooit om me bekommerd. Je hebt me nooit iets gegeven. Ik was slechts een last voor je. Dat ben ik niet vergeten. Onze bloedband betekent niets. Vlucht. Nu het nog kan.'
Voor het eerst in haar leven leek haar moeder onzeker. Ze aarzelde toen ze wegliep, draaide zich nog een keer om en fluisterde: 'Ik heb je wel iets gegeven. Nilûphêr.' Andúnë antwoordde niet en haar moeder verdween niet veel later uit haar zicht. Een grote tevredenheid nestelde zich in Andúnë's onderbuik.
Ze liep weg van de waterval, naar de gangen die de kamers van Imladris met elkaar verbinden toe. Bedienden gingen angstig voor haar opzij, want het zwarte aura dat ze uitstraalde was nog sterker dan gewoonlijk. Uiteindelijk vond ze degene die ze zocht.
'Als je dit nog één keer probeert, dan zal hier geen steen meer overeind blijven staan.'
Het was niet echt een bedreiging, eerder een mededeling.

Reacties (7)

  • Schack

    Ghehe, ik kan het niet laten. Ik moet hier gewoon nog een reactie op schrijven. Sorry voor eventuele typfouten, trouwens. Ik doe dit op mijn Nokia. x3
    Ik herken mezelf in dat gestoorde wezen, Loriel. Is dat goed of slecht? xd

    4 jaar geleden
  • ElladanElrohir

    Zoals Bounty al zei, laat die prachtige kloof genaamd Imladris even mooi stralen als hij altijd deed.
    Ik mag Aya denk ik niet zo... (ELROND!) maar dat zegt niet dat ik haar moeder wel mag...
    Je schrijft prachtig! Ga zo door!
    (iedereen trouwens maar sommigen springen er gewoon uit (zoals Bloody, jij en Obsidian))
    Lang leve de White/Jedi Council!
    GO ELROND, GO ELROND!

    5 jaar geleden
  • Schack

    'Als je dit nog één keer probeert, dan zal hier geen steen meer overeind blijven staan.'
    Het is niet echt een bedreiging, het is eerder een mededeling.




    Ik houd zo veel van Aya. Oh, trouwens, je link voor de Hobbit Themawedstrijd werkt niet bij mij. Enig idee hoe dat zou kunnen komen?
    Ik ben zo goed in sluipreclame.

    5 jaar geleden
  • LynnBlack

    Hhahahahahaha brilliant Aya! I couldn't have done it any better! Srsly ik was al aan het denken "Gaat ze nu nog haar kracht eens gebruiken of laat ze haar moeder die shit uitkramen?" NOBODY LAUGHS AT THORIN OR ANY OF HIS GIRKFRIENDS! Die moeder verdiende te sterven als ze denkt dat ze ook maar beter is dan Aya, ze weet niet eens wat liefde is dat mens...

    5 jaar geleden
  • Glorfindel

    als aya die duisternis niet snel van haar af gooit dan kom ik haar halen en stuur haar naar dat afkick center, dit keer niet voor de arkenstone maar voor het overdreven veel doden...
    oh en aya, laat imladris voorlopig heel alsjeblieft

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen