Foto bij 001: Tesla SRB-2264

Met een droge hand veegde ze het zweet van haar voorhoofd af en legde haar schroevendraaier neer. De grote gloeilamp was warm en ze zette hem uit, omdat het genoeg geweest was.Tesla wilde niet teveel brandstof verspillen voordat ze op Aarde zouden zijn.
De shuttle koerste met een constante snelheid op de planeet af en Tesla verwachtte dat ze er binnen enkele tientallen uren zouden zijn. Ze was niet echt zenuwachtig, maar wel nieuwsgierig. Er was al zo lang niemand meer op de Aarde geweest, dat ze zich afvroeg of het nog wel klopte met wat ze wisten. Misschien was er wel een nieuwe beschaving. Dat zou ze graag eens meemaken. Mensen ontmoeten die de zon hadden gezien en de warmte hadden gevoeld. Die buiten waren geweest en hadden ervaren wat regen was.
Tesla deed haar werkhandschoenen uit en leunde even achterover in haar stoel. Ze hadden niet echt een persoonlijke ruimte in de shuttle, maar men was al gaan eten en zij had graag haar werk even af willen maken. De rest lette toch niet op haar en ze vermoedde dat ze zelfs al aan het eten zouden zijn als zij eenmaal aan zou schuiven.
Tesla vond het niet erg, want ze had sowieso niet zoveel contact met haar teamgenoten en vond dat prima. Ze werkte liever aan haar uitvindingen dan dat ze met mensen praatte, want dat leverde niets op. Ze hield gewoon teveel van haar werk om het lang los te kunnen laten. Het liefst zou ze iets bedenken om ook niet meer te hoeven slapen, maar voordat ze daaraan kon werken, moest ze bruikbare mineralen op de Aarde zien te vinden.
Met een boek over motoronderhoud uit 2029 onder haar arm, liep ze naar de anderen toe, die inderdaad al aan het eten waren.
Tesla knikte hen toe en sloeg haar boek open zonder naar het voedsel te kijken. Er waren boeken over voedsel op aarde en daar kon het eten op Pangea Nova niet aan tippen en al helemaal het eten in de shuttle niet.
De Pinguïn AT, de shuttle die hen naar het 'beloofde land' zou voeren, was uitgerust met tal van voorzieningen, zodat ze gemakkelijk een kamp konden opslaan en altijd een basis hadden om naar terug te keren. Tesla hoopte echter dat er nog voldoende was overgebleven van oude beschavingen, zodat ze daar hun toevlucht zouden kunnen zoeken.
Toen haar maag begon te rammelen, loste ze wat poeder op in een mok en liep al roerend in haar aardappelpuree terug naar de verchroomde tafel.
Ze was zo gewend geraakt aan de snelheid van de Pinguïn dat het haar geen moeite kostte om fatsoenlijk te lopen. Het zou wel vreemd zijn om met natuurlijke zwaartekracht om te gaan. In het trainingscentrum van Pangea Nova hadden ze in ieder geval gezegd dat het lichaam daar toch anders op zou reageren dan op de machines in het ruimtestation die de zwaartekracht een beetje konden simuleren.
Tesla keek even op naar de anderen die al zo'n beetje klaar waren, maar had niet de behoefte om iets tegen hen te zeggen. Ze wisten waarschijnlijk niet eens hoe ze heette.

Reacties (7)

  • Akemi

    Meestal lees ik niet graag verhalen die in derde persoon zijn geschreven, maar dit is echt zo sterk geschreven dat ik graag een uitzondering maakt;) Snel verder naar het volgende hoofdstuk!

    6 jaar geleden
  • Vibes

    Het lijkt me dan echt verschrikkelijk als je dan les krijgt over oude beschavingen en ze een super groot plaatje van een big mac neer zetten, maar je gewoon weet dat je dat verukkelijk uitziende ding nooit zal eten. Tenzij er toevallig nog ergens een macdonalds overreind staat. Dat spul is zo chemisch dag het voor altijd goed blijft.

    6 jaar geleden
  • Skynight

    Wel grappig dat ze de zwaartekracht niet gewend zijn, kan voor leuke momenten zorgen in het verhaal!

    6 jaar geleden
  • Medb

    Wow~! Ik heet ook Tesla, wat super leuk om een keertje over iemand te lezen die dezelfde naam heeft als ik, dat maak ik namelijk niet erg vaak mee hahaha! Ben inderdaad vernoemd naar die wetenschapper...

    6 jaar geleden
  • Raw

    Bah, aardappelpuree. Hahah. Snel verder :3

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen