Naranja Jessen POV



Mijn slaap word verstoord door een vaag gerinkel en Calum's stem. Pas als ik goed wakker ben besef ik dat het een telefoon gesprek was. "Ik heb goed nieuws en slecht nieuws." Zucht Calum. "Doe maar eerst het slechte." Zeg ik als ik hem bezorgd aankijk. "Er moet een nieuw album komen maar we hebben nog geen liedjes." Zegt hij. "Oh nee. Maar wat is het goede nieuws dan?" Vraag ik. "Dat jij en Jolien hun koffer mogen gaan klaarmaken want we vertrekken eerder morgenavond." Lacht hij. "En het allerbeste is dat ik mijn mooie meisje bij me heb." Lacht hij nog breder. "Dus morgenavond vertrekken we? Voor hoelang? Ik kan het nog niet verwerken. Ik wil dolgraag bij je zijn maar België verlaten is zo een grote aanpassing voor me." zucht ik. "Ik weet het schat maar alles komt goed." Zegt hij als hij over mijn haar streelt. Calum laat het iedereen weten en iedereen was meteen gelukkig. Na een tijdje gooit Calum zich zuchtend in de zetel. "Is er iets?" Vraag ik. "Nu dat ik eindelijk deze tijdzone gewend ben vliegen we al weer terug." Zucht hij. "En nu echt?" Zeg ik. "Ik maak me gewoon zorgen over de liedjes. We hebben er 10 nodig en we krijgen maar een maand." Zucht Calum. "Het komt wel goed lieverd. Ik heb er ooit ook eens 2 geschreven, je kan ze gebruiken?" Zeg ik een beetje verlegen. "Nee het zijn jouw liedjes en sinds wanneer schrijf je zelf liedjes?" Vraagt Calum. "Ik had het nodig toen mijn grootmoeder en zusje overleden. Maar waarom wil je ze niet gebruiken?" Vraag ik. "Omdat ze van jou zijn." Herhaalt hij. "En je kan fantastisch zingen, waarom ben je nog niet beroemd?" Lacht Calum. "Geen idee." Lach ik. "Mag ik ze horen?" Vraagt hij aan me. "Uhmm..." Antwoord ik een beetje verlegen. "Je hoeft niet verlegen te zijn." Zegt hij. "Oké dan." Zucht ik en ga mijn laptop halen. "Deze is voor mijn grootmoeder en het heet Hurt.." zeg ik en laat het liedje horen.

"Dat was geweldig!" Hoor ik plots achter me. Fijn iedereen stond gewoon mee te luisteren. "Deze is voor mijn zusje en het hete Shadow." Zucht ik als wanneer ik het tweede liedje afspeel. Traag en stil, zonder dat iemand iets merkt, rolt er een traan langs mijn wang naar beneden. Snel veeg ik mijn tranen weg als het liedje eindigt. "Ik wist niet dat je kon schrijven, zingen en spelen." Zegt Michael verbaasd. "Om eerlijk te zijn, ik ook niet." Lach ik. "Maar lieverd, we gaan ze niet gebruiken, ze zijn van jou en als je ooit ergens komt hebben we ze gewoon gestolen." Zegt Calum. "Oké dan." Zucht ik. "Maar ik help jullie wel om nieuwe te schrijven." Vervolg ik. "Heb ik ooit gezegd dat je de beste bent?" Lach Calum. "Nu wel" Lach ik terug naar hem. Ik wil dolgraag mee met Calum en de rest maar je kan je niet voorstellen hoe erg ik België ga missen.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen