Toen de intercom hen liet weten dat ze over drie uur hun bestemming zouden bereiken, rolde Manatee van zijn slaapmat af en begaf zich naar een van de grote, ronde ramen.
Daar kwam hij echter tot de conclusie dat Aarde nog steeds niet in zicht was en hoopvol zweefde hij naar de andere kant, maar ook hier werd hij teleurgesteld. Toch bleef hij door het kleine raampje naar buiten turen, vastbesloten de allereerste glimp van de wereld van zijn voorouders op te vangen. De anderen ervoeren blijkbaar niet dezelfde behoefte als hij of sliepen gewoon door de monotone stem heen.
Manatee probeerde zich een voorstelling te maken van hetgeen ze straks zouden aantreffen, zoals hij in zijn leven al zo vaak had gedaan, maar hij wist dat hij er hoe dan ook mijlenver vandaan zou zitten. Hij had al verschillende schetsen vervaardigd, gebaseerd op foto’s uit oude boeken. Grote piramiden, hemelhoge glazen gebouwen en uitgestrekte wateren… hij kon niet wachten om alle pracht te aanschouwen.

Een uur later wipte hij nerveus op zijn tenen op en neer. Hij had de anderen al wakker geschreeuwd omdat hij dacht dat hij Aarde had gezien, maar uiteindelijk bleek het toch iets anders te zijn geweest.
‘Dat is het.’
Geërgerd keek Manatee naast zich, naar Ruby, die dromerig in de verte staarde. Hij duwde haar ongeduldig opzij en kwam toen tot de conclusie dat zij een beter zicht had gehad dan hij.
In de verte ontwaarde hij inderdaad een bol, maar het zou net zo goed een andere planeet kunnen zijn.
‘Dat weet je niet.’
Ruby antwoordde niet, maar ze wisten beiden dat hij ongelijk had.

In rap tempo kwam Aarde dichterbij. De intercom vertelde hen dat ze zich klaar moesten maken voor het landen, zodat ze niet langer naar buiten konden kijken. Een zenuwachtig gevoel woedde in zijn buik terwijl hij zich vastsnoerde. Hij vond de landing een van de spannendste momenten. De snelheid waarmee ze zouden landen en de constructie van het landingsgestel waren gebaseerd op informatie van lang geleden, terwijl de wereld zich – naar zijn standpunt – verder had ontwikkeld tijdens de afwezigheid van hun ras. Misschien was er wel geen land meer. Misschien stortten ze neer in het water. Ook hiervoor waren natuurlijk maatregelen genomen, maar toch voelde Manatee zich er niet helemaal gerust onder. Feit bleef dat ze zo direct neerdaalden op onbekend – en waarschijnlijk vijandelijk – terrein.
Manatee wierp een blik naar zijn metgezellen, maar hij meende dat hij er het meest bleek uitzag van hen allemaal. Hij vroeg zich af waar dat door kwam. Kwam het door hun gebrek aan onwetendheid of had hij een grotere aanleg voor het ervaren van angst? Hij durfde er niet naar te vragen, bang zichzelf belachelijk te maken en daarom staarde hij naar het plafond, terwijl hij hoopte dat de shuttle, die zichzelf bestudeerde, veilig aan land zou geraken.

Uiteindelijk kwam het luchtschip tot stilstand, zonder het slaan van alarmerende geluiden. Ze maakten zich los van alle veiligheidsmaatregelen en verschansten zich voor de twee ramen die er waren. Sprakeloos staarde hij naar buiten. Hij zag helemaal niets.

Reacties (5)

  • Vibes

    Misschien het gordijntje open doen.... Of ogen? Of oepsiefloepsie, im een grot geland.


    Ohh, ik denk dat het gewoon nacht is trouwens.

    6 jaar geleden
  • Frey_

    Uh, hoe kan dat? Nieuwschierig:Y)

    6 jaar geleden
  • Jarnsida

    Niets? Zijn ze in een enorm zwart gat beland? Of wellicht moet hij zijn ogen gewoon openen of is het schip tegen een muur geparkeerd?

    6 jaar geleden
  • Skynight

    Niets? Wat bedoel je niets? Laat me niet ongeduldig wachten op het vervolg! (:

    6 jaar geleden
  • Medb

    Snel verder~!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen