Foto bij 004: Cordyseps RUS-2264

Cordyseps stapte in het loodzware pak dat hem zou beschermen tegen de gevaarlijke stoffen die nu het leven van de aarde inbliezen. Hij pakte zijn Kalashnikov uit zijn kluis en voelde het werkelijke gewicht. Het was zwaarder dan hij gedacht had. Hij spande de band aan die aan het geweer vast zat en hing hem om zijn schouder. Om zijn andere schouder hing een tas met de benodigde spullen. Met een lustige zucht stapte hij naar de eerste deur. Door het raampje zag hij het licht van een olielamp. Meteen stapte hij door de eerste deur, nadat hij hem van het slot had gehaald. Direct sloot hij hem achter zich en ging door de tweede. Met een grote stap plaatste hij zijn voet op de aardbodem. Het voelde zacht en stevig aan en overal zag hij bepaalde dingen die uit de grond groeiden. In het licht van zijn olielamp zag hij kleine, groene sprietjes en op de grond lag een steeltje met een donzig topje. Zoals de Koreaan het had beschreven, was het inderdaad geweldig. Het was een hele eer om als een van de eersten weer op de aardbodem te staan na 200 jaar.

Hij was benieuwd naar wat ze nog meer mochten aanschouwen naast de donsjes en sprietjes. Ook vroeg hij zich af hoe het vuren van zijn wapen zou gaan, het zou wel heel anders zijn als in de ruimte. Hij kreeg al gelijk zin om het wapen af te vuren, maar daarmee liep hij weer risico's. Maar wat voor risico's zouden er zijn? Zou de knal hem verraden? Aan de andere kant - welk wezen zou zo'n ruimteschip niet hebben horen landen? Wanneer zou de zon wederkeren om de rest van de omgeving te verlichten? Niet alleen hij was benieuwd hoe de rest van de omgeving eruit zou zien, maar wat zouden ze dan precies aantreffen? Zou het eruit zien zoals de boeken het beschreven? Het waren vragen die 200 jaar lang gesteld werden. Het waren vragen waarop het antwoord onderweg was. Getransporteerd door de wetten van de tijd.

Cordyseps liep een rondje om het schip heen om de grond te onderzoeken waarop ze geland waren. Het viel hem op dat er op de grond rondom het schip niet alleen groene sprietjes en donzige steeltjes waren, maar ook groene, gloeiende kristallen. Ze waren ongeveer zo groot als zijn scheenbeen. Het licht van de kristallen gloeide maar een paar centimeter om zich heen, ze waren van een meter afstand al niet te zien. Zou dit de 'Tiberium" zijn waarmee ze te maken hadden? Wellicht wist het Britse meisje er meer van. Hij wilde op zijn hurken gaan zitten om het beter te kunnen bekijken, maar hoorde toen het geluid van zompige voetstappen en meteen stond hij recht. Met zijn geweer in de aanslag keek hij zoekend om zich heen. Zou er iemand van zijn groep naderen of was het een bloeddorstige, gemuteerde aardbewoner? Hij kon niet verder zien dan een paar meter en hoorde de stappen luider worden.

Reacties (7)

  • Skynight

    Het klinkt een domme vraag, maar ik moet hem stelling. Als de zon nog bestaat, krijgen ze geen geweerkaatst licht van de maan? Of is er teveel vervuiling in de lucht om het maanlicht door te laten en wel genoeg voor het zonlicht?
    Sorry als het antwoord van deze vraag spoilers geeft...

    6 jaar geleden
  • xLenox

    Oehhhh spannend!!

    6 jaar geleden
  • Jarnsida

    Oh crap of dit loopt net goed af of, wat ik hoop, is het de Brit. Waarom is het nog een Brit eigenlijk gezien ze al tweehonderd jaar van de aarde vandaan zijn ?

    6 jaar geleden
  • Vibes

    Kan hij wel meteen zijn geweer even uittesten.

    6 jaar geleden
  • Medb

    Dezelfde gedachte als DubheDragon had ik ookxD
    Snel verder~!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen