Foto bij Lost

Zara Larsson - Uncover

Aangezien de ramen boven open waren kon ik, buiten in de tuin zittend, mijn moeder en Charlie boven in zijn kamer horen, maar net niet hard genoeg om de woorden van elkaar te kunnen onderscheiden. Niet dat ik me daar ook echt op gefocuste. Mijn blik was juist op oneindig gericht, en voor mijn gedachten golden hetzelfde. Verdwaald plukte ik aan mijn lippen. Mijn nagels waren tot bloedens toe afgebeten.
Harry. Charlie. Tristan.
Syrië.
Ik moest het hem nog steeds vertellen. Maar hoe en wanneer? Ik had geen idee. In ieder geval niet binnen deze week. Rond deze tijd zou Harry gebeld worden. Deze avond zelfs, eigenlijk.
Ik hoopte maar dat Molly goed nieuws had.

Het welbekende deuntje speelde af. Ik pakte mijn telefoon.

Molly will call me in ten minutes. I want you to be there, too. X

Ik fronste.

How can I? I’m here… and you are over there

Binnen een minuut kreeg ik alweer antwoord.

Don’t you have skype?

Aha. Zo dus.

On my way x

Vijf minuten later had ik mijn laptop opgestart, en evenals Skype. Ik voerde Harry’s net ge-sms’te gebruikersnaam in en belde hem. Meteen antwoordde hij.
‘Hi there.’
Bij Harry was het, natuurlijk, licht. Hij had een grijs shirt aan, de mouwen omgerold, zijn ketting die over de stof bundelde. De brede zilveren ringen waren om zijn lange vingers geschoven.
Ik glimlachte naar hem. ‘Hoi, Harry.’
‘Hoe gaat het?’
‘Op zich wel goed, eigenlijk. Mama is boven met Charlie. Ze ging hem een halfuur geleden op bed leggen, maar volgens mij is het te gezellig,’ glimlachte ik. Harry zag ik licht grijnzen.
‘En met jou?’
Harry wreef met zijn handen over zijn skinny jeans, duidelijk zijn zweethanden afvegend, en popte even met zijn lippen.
‘Nou ja, afgezien van het feit dat ik zo een heel belangrijk telefoontje krijg, gaat het fantastisch. Heerlijk. Echt, super,’ zei Harry zacht, snel. Het sarcasme was duidelijk te horen, maar hij bedoelde het goed. Ik lachte zacht. ‘Dat is mooi.’
Veel kon er niet meer gezegd worden, want het deuntje die ik de afgelopen paar dagen al vaker had gehoord, speelde af.
Even staarde Harry me bewegingloos via de camera aan, voordat hij langzaam zijn telefoon oppakte. Zelfs door het scherm kon ik zijn vingers zien trillen.
‘Je kunt het wel, Harry.’
Even keek Harry schuin op naar mij, bleef even hangen, en knikte toen langzaam. ‘Ik hoop het.’
Hij tikte een paar dingen in op het scherm. ‘Hoi, Molly.’
Hey, Harry. Hoe gaat het met je?’ klonk het via de speaker. Ik hield mijn mond dicht.
Harry grimaste. Het was hem al duidelijk te vaak gevraagd.
‘Goed, hoor. Met jou?’ antwoordde hij alsnog normaal.
Prima...
Het bleef even stil. Ook Harry hield gespannen zijn mond dicht. Ik zag hem zenuwachtig op zijn onderlip bijten. Zijn hand ging door zijn haar.
Luister, ik heb haar gesproken...
Al die tijd staarde Harry naar het scherm, naar mij. Zonder zijn blik af te wenden humde hij.
Ik kon me niet voorstellen hoe Harry zich nu moest voelen. Zelfs ik hield mijn hart vast, met zweet onder mijn oksels.
We hebben lang gepraat... maar ze was niet om te praten.’
Harry slikte en fronste. ‘H-hoe bedoel je?’
Het bleef even stil aan de lijn.
Het spijt me, Harry... ik kon niks meer doen. Tristan gaat bij Caroline wonen.’
Woorden konden niet beschrijven hoe ik me, laat staan Harry, voelde. Ik smoorde mijn geluiden door mijn hand voor mijn mond te slaan. Harry zag ik veranderen. Alle hoop die ik de afgelopen dagen nog zo bij hem had gezien, waren op één slag verdwenen. Hij had zijn blik van me getrokken en staarde nu naar een punt achter zijn laptop. Zijn expressie was blank, emotieloos, maar ik kon zien hoe wit zijn knokkels waren.
‘O-oké,’ fluisterde hij schor. Zijn schouders schokten één keer, voordat hij Molly abrupt wegdrukte en zijn telefoon met een klap neerlegde op de tafel. Ik schrok, maar hield me stil, mijn hand nog steeds om mijn mond geklampt.
Lange tijd was het stil. Ik keek onafgebroken naar Harry. Dichtbij maar tegelijkertijd toch zo ver weg. Zijn schouders hingen omlaag, zijn hoofd gebogen. Het haar wat hij eerst nog naar achter had geduwd, hing nu voor zijn gezicht, dus ik kon de emoties in zijn gezicht niet zien.
‘Harry.’ Tot mijn eigen irritatie klonk ik schor. Ik mocht nu niet zwak lijken.
Harry reageerde niet. Zijn handen bleven stil op zijn schoot liggen, zijn blik erop gericht.
Ik wilde net weer zijn naam fluisteren toen deze in mijn keel bleef hangen. Machteloos moest ik toezien hoe Harry’s schouders schokten, eerst langzaam, toen sneller. Op een gegeven moment sloeg hij zijn handen voor zijn gezicht om zijn snikken te smoren.
En ik kon niks doen behalve toekijken.
Ik kon hem niet smeken om te stoppen, want huilen moest hij gewoon. Hysterisch huilen.
Snot vormde zich, zo kon ik ook horen, in grote mate in en onder zijn neus. Zijn wangen waren rood en nat, zijn ogen dik. Zijn gezicht verwrongen in een grimas. Hij was nu lelijk en ik hield van hem.
Ik denk dat Harry bleef zitten omdat hij mij niet hier hopeloos achter een scherm achter wilde laten. Volgens mij wilde hij eigenlijk opspringen, weglopen, met dingen gooien, schreeuwen...
‘Schreeuw maar,’ zei ik zacht. Naar Harry kijken, ook al huilde hij zich nog zo kapot, kalmeerde mij. Niet dat ik evil zou zijn; het deed me alleen meer beseffen dat ten minste één van ons sterk moest zijn.
‘Schreeuw zo hard je kan.’
We zaten er ook al een behoorlijk aantal minuten, en Harry was maar een beetje gekalmeerd. Bij het horen van mijn woorden lachte hij zacht tussen zijn snikken door, keek op uit zijn handen en haalde een ervan door zijn haar. Adem werd me ontnomen toen Harry recht de camera inkeek en ik echt een goed beeld van hem had. Pijn was het enige woord wat me te binnen schoot.
‘M-meen je dat?’ Zijn stem klonk schor, zacht, nauwelijks hoorbaar, alsof het hem al zijn kracht kostte de woorden uit te spreken. Het deed me bijna in elkaar krimpen.
‘Was je van plan je in te houden?’
Het bleef stil.
‘Waar ben je nu?’
‘Buiten... m-mijn balkon... enzo.’ Harry boog zijn hoofd weer. Ik zag hem zijn vingers in zijn borst drukken en zachtjes masseren. Het deed me pijn te zien dat hij gewoon letterlijk pijn in zijn borst, in zijn hart, had.
‘Schreeuw zo hard je kan. Het aller hardste ooit. Gil het uit.’
Harry keek weer op. Hij was wel wat bedaard, maar zijn gezicht had nog steeds die lichte grimas, wat duidelijk liet blijken dat hij zo weer in tranen uit kon barsten. Zijn ogen staarden weer in die van mij, terwijl hij achteroverleunde, zogenaamd heel nonchalant, zijn armen over elkaar geslagen. Zogezegd om zich te beschermen tegen alles om hem heen, leek het wel.
Hij deed zijn lippen haperend van elkaar, om ze daarna weer dicht te klappen.
‘Ik ben hem kwijt,’ zei hij toen, zacht, zijn blik nog steeds hard in de mijne, maar heel even wegkijkend. Alsof hij het bijna accepteerde.
Toen leek hij het zich pas echt te realiseren. ‘Ik ben hem kwijt,’ herhaalde hij, terwijl hij sprakeloos naar me opkeek. Een grote brok vormde zich in mijn keel toen ik de pijn weer in Harry’s ogen en gezicht zag terugkeren. Hij leek bijna naar adem te happen, uiteengeknepen door de pijn die aan alle kanten op hem drukte. Tranen vormden zich weer in zijn ogen, zoals ik ze vanaf hier zag blinken, en ze rolden al snel weer over zijn wangen.
‘K-kwijt.’
Ik was bang dat de verbinding tussen mij en Harry was verbroken toen hij met een grom zijn beide vuisten neersloeg op de tafel en de camera van zijn laptop even schokte van de klap. Ik kon echter nog zien hoe hij opstond, om zijn stoel liep, en steun zocht bij de rand van het balkon. Ik kon alleen nog zijn onderlichaam zien, de rest was uit beeld, maar ik wist dat hij zijn hoofd had hangen.
‘Schreeuw,’ fluisterde ik, terwijl ik mijn hand over mijn mond sloeg. Ik voelde dat ik huilde, maar het vertroebelde mijn zicht niet.
Vijf seconden later zag ik Harry’s onderrug aanspannen en hoorde ik de klanken vanuit het diepste van zijn keel. Zijn schreeuw duurde niet lang, want daar had hij duidelijk de energie niet voor, maar iemand die hem goed kende zou zo alle pijn erin horen, al het verdriet en al zijn frustratie. Ik smoorde een snik.

Ik wachtte. Seconden, minuten. Een kwartier. Tot Harry uiteindelijk uit zijn huidige positie bij de balkonleuning kwam en langzaam, stroef weer ging zitten. Pas toen hij weer zat wierp hij een blik op zijn laptop. Zijn ogen werden groot.
‘Ben je er nog steeds? Abs...’
‘Wat dacht je dan, silly?’
Harry glimlachte, snufte en wreef over zijn gezicht om zijn gezicht traanvrij te maken. Ze waren gestopt met vloeien, en deze keer leek het voor vandaag ook klaar. Ik glimlachte toen ik toch wel een beetje opluchting bij hem zag. Het had gewerkt.
Na een korte stilte zette Harry zijn armen op de tafel en steunde hij zijn kin erop. Ik kon nog net zijn ogen en alles daarboven zien. Hij had ze gesloten.
‘Ik ben moe.’
Ik humde.
‘Zo moe.’
I know, baby.’
Ik zag Harry zijn ogen openen en naar mijn beeld op het scherm kijken. Hij kuchte, ging weer overeind zitten en haalde een hand door zijn haar.
‘Ik kom zo snel mogelijk,’ zei hij toen zacht. ‘Desnoods morgen al, als ze me laten gaan.’
Ik knikte. ‘Kijk maar of het lukt. Zo niet, dan maakt het niet uit.’
Harry knikte kort, zijn blik gericht op zijn friemelende lange vingers.
‘Wat moet ik mama vertellen? En Anne? Robin? Gemma? Of überhaupt...?’
Harry schudde zijn hoofd. ‘Ik bel ze vanavond. Daar hoef jij je niet mee bezig te houden.’
‘Maar je bent zo moe, Harry.’
Harry glimlachte naar me. ‘En jij ook. Droog je tranen, Abs.’
Met rode wangen veegde ik mijn gezicht droog. Toen keek ik met een schuin oog naar mijn laptopscherm. Harry glimlachte naar me, voordat hij afgeleid werd door een geluid uit zijn appartement.
Shit,’ vloekte Harry zacht, voordat hij zich op mij richtte. ‘Abs, luister, dat zijn de jongens. Obviously wisten zij ook van mijn belafspraak, maar niet dat met jou. Zal ik je later terug bellen?’
Bijna wilde ik protesteren, zeggen dat ik ze wilde zien, maar hij en ik wisten allebei dat dat nu niet slim was. Er was op dit moment teveel gaande.
‘Je hoeft vanavond niet terug te bellen. Je moet al met genoeg mensen praten. Bel alleen als je daar behoefte aan hebt, niet omdat je denkt dat je moet. Het hoeft niet.’
Harry’s mondhoeken krulden omhoog en hij schonk me een grijns.
‘Jou heb ik altijd al nodig, girl.’
Vlak voordat hij voorover boog om het gesprek te beëindigen hoorde ik nog een luide ‘Heeeeeey!’. Toen ging het scherm op zwart.
Ik zou zweren dat ik de blonde van de band herkende.



Het volgende hoofdstuk komt zo snel mogelijk, maar deze twee weken staan vooral in het teken van leren, leren leren (en die twee weken daarna eigenlijk ook), maar ik zal proberen tijd te vinden om voor jullie te schrijven!!
Wees vooral niet verlegen met kudo's en reacties want die gaan me alleen nog maar meer te stimuleren te leren om sneller weer te kunnen schrijven :'D

Love joe

Reacties (9)

  • Parawhore

    I'm crying like a little baby

    4 jaar geleden
  • Scenery

    Ik hou zo van dit verhaal. (:

    5 jaar geleden
  • Nisssie

    Kan Molly niet opbellen en zeggen dat ze een grapje maakte, maar geen gevoel voor humor heeft?

    XxxSnelVerderXxx

    5 jaar geleden
  • OnlyXStyles

    Harryyyy, ik wil je wel troosten! :')
    Succes met leren meiss! Mooi stukje!

    xxx

    5 jaar geleden
  • Booooo

    ;( aahh poor harry!

    Snel verder!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen