Foto bij Hugs

Ellie Goulding - Your Song

‘Hij is eindelijk rustig, jeetje... Hey, wat is er? Gaat het wel?’ Een hand werd op mijn schouder gelegd. Ik keek omhoog naar mijn moeder en glimlachte. Mijn stem kon ik niet vinden.
Ik had nog lang in dezelfde positie gezeten, op dezelfde stoel, met de opengeklapte laptop voor me.
Zonder wat te zeggen stond ik op. Mijn moeder maakte een klein verrast geluidje toen ik mijn armen om haar middel sloeg en mezelf tegen haar aandrukte. Terwijl haar armen zich geruststellend om me heen sloegen, drukte ik mijn gezicht in haar shirt en snoof de welbekende parfum op die ik mijn hele leven thuis altijd al had geroken. En ook nu gaf het me weer een gevoel van veiligheid, liefde, warmte. Precies wat ik nodig had.
We bleven nog lang zo staan, mijn moeder die lief en zachtjes over mijn haar streek.
‘Harry is gebeld,’ mompelde ik toen prompt. Harry zou zelf bellen ja, maar Carin was míjn moeder en hij moest het al genoeg mensen vertellen.
‘O? Door wie?’
We stonden nog steeds in onze omhelzing.
‘Molly.’
Ik voelde mijn moeder aanspannen.
‘Wie the fuck is Molly?! Zijn vriendin? Dacht hij dan zomaar ook even met jou bezig te kunnen zijn?!’
Ik lachte en kwam langzaam overeind uit de omhelzing. Mijn moeder die vloekte was zeldzaam.
‘Ten eerste; Molly is zijn advocate, ten tweede; hij is niet ‘even’ bezig met mij, of zo. Überhaupt niet.’
‘...O.’
Ongemakkelijk wiebelde ik van het ene been op het andere.
‘Wat is er dan?’
‘Eh...’ Ik boog mijn hoofd en staarde even naar de grond. ‘Ik, eh... De rechter had haar besluit over Tristan’s voogdij genomen.’
‘O, en?! Mogen we hem weer binnenkort zien?!’
Ik bleef naar de grond kijken, een brok in mijn keel. Toen schudde ik langzaam, heel langzaam, met mijn hoofd.
‘W-wat? Bedoel je...’
‘Tristan gaat bij Caroline wonen,’ zei ik zacht, moeilijk.
Lange tijd bleef mijn moeder doodstil staan. Ik hoorde haar adem, die steeds iets zwaarder werd.
‘Ongelóóflijk!’
Ik haalde mijn schouders op en zuchtte. ‘Hartstikke kut ja – sorry – maar op dit moment moeten we wel vooral aan Harry denken, mam. En Anne, Robin en Gemma. Ik bedoel, wij staan erbuiten en moeten ze steunen, toch?’
Mijn moeder glimlachte naar me. ‘Je hebt helemaal gelijk, lieverd’, ze legde een hand op mijn schouder, ‘maar ook jij staat hier dichter bij dan je denkt.’
Ik trok mijn mondhoeken voor kort omhoog. ‘I’m fine.’
‘Vast wel nu, ja. Wees er maar voor Harry, maar vergeet jezelf niet. Én Charlie.’
I know, mom.’
Ik drukte een kus op haar wang. ‘Love you.’

De volgende dag ging ik in de vroege middag al op weg naar huize Styles. Charlie had ik voor een ‘oma-dagje’ bij mijn moeder achtergelaten – deels omdat ook hun relatie opgebouwd moest worden, en deels omdat ik zoveel aan mijn hoofd had dat ik wist dat ik vandaag Charlie niet al zijn verdiende aandacht kon geven. Vooral met de hele familie van zijn vaders kant erbij.
Ik wist wel zeker dat ze ervan kapot zouden zijn. Een paar dagen terug had Anne nog in tranen in mijn armen gestaan, snotterend dat ze haar kleinzoon zo erg miste. Ik slikte.
Ze hadden me al eerder een sleutel van het huis gegeven, dus ik liet mezelf binnen. Het eerste wat me opviel was dat het absurd stil was. Maar ik hoorde voetstappen, dus aanwezigheid was er wel.
‘Aibileen?’
Aan het einde van de gang, in de deuropening die leidde naar de woonkamer, stond Anne. Ik liet haar niet eens uitpraten, snelde naar haar toe en sloeg mijn armen om haar heen. Ze reageerde snel en begroef haar gezicht in mijn shirt en nek.
Haar schouders schokten licht en ik hoorde haar snikken gesmoord in mijn shirt. Ik sloeg mijn armen strakker om haar heen, trok haar dichter tegen me aan, en liet haar huilen.
‘Mam... O.’
Vanuit mijn ooghoeken keek ik naar Gemma, die in de deuropening verschenen was. Haar armen hingen bewegingloos langs haar lichaam, haar schouders omlaag, en haar natte ogen waterig op mij en Anne gericht. Ik stak een hand naar haar uit.
En terwijl Gemma zich bij ons voegde, haar kin op mijn schouder en haar zware adem in mijn oor, deed ik mijn best mijn tranen te bedwingen. Het lukte wel, met moeite.
‘Well... well’, Anne snufte luid en maakte zich los uit mijn armen, maar bleef mijn hand wel stevig vasthouden. ‘Wie wil er thee?’
Ik glimlachte zwak. Wat een verbeten gastvrouw – in tranen, en dan nog steeds...
‘Gaan jullie maar zitten. Ik maak het wel. Waar is Robin?’
‘In bed.’
Ik keek Anne even aan, en knikte toen langzaam. Ieder ging er hier zelf duidelijk anders mee om.
Even later kwam ik terug met een dienblad met thee en mokken. Anne en Gemma zaten op de banken, beiden hun benen onder hen getrokken. Doodstil staarden ze voor zich uit, gedachten ver, ver weg. Ik slikte.
I got your tea.’
Thank you, sweety.’
Het werd me toen pas echt duidelijk hoeveel Tristan eigenlijk voor deze familie betekende. Niet alleen Harry hield met hart en ziel van zijn zoontje – ook Anne en Gemma en Robin en logischerwijs ook al hun neven en tantes en ooms en... in mijn hoofd hapte ik naar adem. Teveel om op te noemen. En allemaal van hen moesten ze Tristan loslaten. Ik had de drang ineen te krimpen.
‘Het is nog niet klaar, hè? Jullie kunnen nog strijden.’
Het bleef stil.
‘Ik meen het. Ik ken jullie niet anders.’
Anne schonk me een waterig glimlachje. ‘Liefje, soms is het gewoon klaar en moeten we opgeven. En vooral nu ik Harry gisteravond aan de telefoon heb gehad...’ Ze keek omlaag en slikte. ‘Het is verschrikkelijk om te zien hoeveel pijn je eigen zoon heeft en hoe moe hij nu werkelijk is. Ik kan dat niet langer verdragen.’
Gemma legde een hand op haar moeders knie en kneep zachtjes.
‘Ik weet dat Harry nu niet sterk is, maar hij heeft jullie op die manier wel nodig. Tristan is ook familie van jullie inderdaad, maar Harry was er het meest bij betrokken, vocht het aller hardst en kreeg de grootste klap. Iémand moet sterk voor hem zijn.’
Anne en Gemma staarden me aan.
‘Ze heeft gelijk.’
Ik draaide me om en zag Robin in de deuropening. Hij had een joggingbroek en vest aan, de donkere wallen onder zijn ogen duidelijk zichtbaar. Ik haalde diep adem.
Robin liep verder de woonkamer in, naar Anne, en drukte een kus op haar voorhoofd. Ze sloot voor even haar ogen, alsof haar man op dit moment haar enige troost kon zijn, en ik begreep haar volkomen. Ook Harry was voor mij, nog altijd mijn beste vriend zijnde, degene die me het beste kon steunen.
‘Jij bent sterk, Abby.’
Ik keek naar Robin en schudde mijn hoofd. ‘Niet echt.’
‘Maar voor Harry dwing je wel altijd jezelf het te zijn. Wij kunnen het niet opbrengen.’
Ik fronste. ‘Wat wil je dan... dat ik doe? Ik bedoel, we hebben elkaar allemaal nodig, niet alleen Harry mij. Dat is nonsense. En ik heb jullie ook nodig.’
Anne schudde haar hoofd en glimlachte. ‘Wat ik probeer te zeggen, lieverd, is dat je gelijk hebt, ja, maar we hebben vooral jou nodig om Harry te helpen. En ik heb het verkeerd verwoord – niet per se omdat wij het niet kunnen opbrengen, maar meer omdat hij gewoon echt jou nodig heeft. Wij kunnen het niet opbrengen om zoals jou voor hem te zijn.’
Een brok vormde in mijn keel. Ik keek omlaag.
I’ll try my best.’
Gemma knikte en pakte mijn hand beet. ‘Dat geloof ik graag, Abby.’ Ze kneep zachtjes. Ik glimlachte.

(Enrique Iglesias - Hero)

‘Iemand nog thee?’
Alle drie van de familie knikten glimlachend naar me. Daarop stond ik op, nam alle mokken en schuifelden naar de keuken.
De spieren in mijn schouders spanden zich aan toen ik net bezig was met water in de waterkoker te schenken en ik de voordeur open hoorde gaan.
‘O, Harry...’
Ik kon het niet opbrengen meteen de woonkamer in te lopen en Harry te zien. Vooral toen ik gesnik hoorde. Anne. Of Gemma, ik kon het verschil niet herkennen. En het weten wilde ik eigenlijk ook niet.
Met mijn achterwerk leunde ik tegen het aanrecht, mijn armen over elkaar heen geslagen, mijn hoofd gebogen. Achter mij hoorde ik de waterkoker borrelen, maar stiekem focuste ik vooral op de stemmen in de woonkamer.
‘Ik hoor de waterkoker. Ben je thee aan het maken?’ Ik slikte bij het horen van Harry’s stem. In de eerste instantie klonk hij heel normaal en zorgeloos, maar als je langer luisterde kon je herkennen dat hij lichtelijk schor was. Met een – emotionele – reden.
‘Ik niet, maar Abby wel. Misschien kan je haar even helpen, lieverd.’
‘Abs?’
‘Ja. Ga maar.’
Ik draaide me snel om en reikte naar het kastje voor de mokken, om er eentje voor Harry te pakken. En om hem niet te hoeven zien.
Ik knarsetandde verbeten toen ik, met mijn een meter vijfenzestig, zelfs staand op mijn tenen nét niet bij de plank kon.
Mijn adem bleef steken in mijn keel toen ik geluid achter me hoorde. Meteen daarna voelde ik een grote warme hand op mijn onderrug, en adem langs mijn gezicht. Een lang lichaam achter de mijne. Toen zijn andere hand die langs de mijne reikte en met gemak een mok pakte. Wat een déjà vu.
‘Dank je.’ Gelukkig klonk mijn stem stabiel, anders had ik het zo beschamend gevonden. Leek ik weer zwak tegenover hem.
Harry zei niks, maar vouwde zijn handen om mijn heupen en draaide me langzaam om, zodat ik hem direct aan moest kijken.
Het moment dat mijn blik die van Harry kruiste, zuchtte hij en drukte hij zijn vingers – niet te hard dat het blauwe plekken zou veroorzaken – in mijn huid. Hij liet zijn voorhoofd tegen de mijne aanleunen en sloot zijn ogen. Zijn adem blies in mijn gezicht en zijn gezicht verwrong.
‘Het verbaast me dat ze je eerder hebben laten gaan,’ zei ik zacht, terwijl ik mijn handen opbracht naar zijn gezicht en een paar plukjes haar uit zijn ogen veegde.
Harry glimlachte. ‘Ze hadden toch geen keus.’
Me erop laten reageren deed hij niet, want binnen de kortste keren waren zijn lange armen om mijn middel geklemd en had hij zijn gezicht in mijn nek gedrukt. Ik sloeg mijn armen strakker om zijn nek heen toen ik hem haperend adem hoorde halen. Met één hand wreef ik over zijn rug, met de ander licht door zijn haar. Hij ademde zwaar.
‘Mijn rug,’ mompelde Harry uiteindelijk, lichtelijk pijnlijk, en zonder mijn reactie af te wachten ging hij rechtop staan, zijn armen nog steeds strak om mijn middel en mijn lichaam daarmee vanaf de grond tegen de zijne aan gedrukt. Ik hield mijn armen stevig om zijn nek om niet te vallen.
Harry zette een stap naar voren en ik voelde mijn achterwerk tegen de rand van het aanrecht botsen. Omdat Harry me niet hoog genoeg vast had, legde ik een hand op één van zijn onderarmen om mijn middel, en zette me af. Ik ging op het aanrecht zitten en schoof helemaal naar achter, zodat mijn knieholtes de rand van het aanrecht raakten.
Harry sloeg zijn armen weer om me heen, drukte me tegen hem aan en snoof luid. Ik sloeg zijn armen om hem heen en suste zacht.
Zo zaten we een tijdje. Ik wilde hem pas loslaten als hij daar zelf behoefte aan had. Ik was blij dat niemand anders de keuken in was gelopen – waarschijnlijk wisten ze heel goed wat Harry even nodig had.
I’ve lost him.’ fluisterde hij schor in mijn oor. Ik fronste.
‘Waarom zegt die hele familie van je dat toch? Je mag niet opgeven, Harry. Je moet blijven vechten. Blijf je hele leven lang vechten, tot je hem echt hebt.’
‘Maar... dat is zo lang.’
‘Harry... niets is te lang voor je kinderen.’ Ik pakte Harry’s hoofd beet en haalde hem uit mijn nekholte. Ik glimlachte zwak en veegde met mijn beide duimen de paar tranen onder zijn ogen weg. Die staarden in de mijne. Ik slikte.
Harry’s grip om mijn middel werd losser, en in plaats daarvan hield hij zijn grote warme handen weer om mijn heupen gevouwen. Hij bleef me aankijken.
‘Abs, ik wil niks verpesten, en niks overhaasten, maar...’
Ik wachtte geduldig af.
‘Ik moet nu weten wat wij zijn. Ik bedoel... natuurlijk vind ik het niet erg om nog meer tijd te nemen om het allemaal uit te zoeken, maar ik ben zo moe met alles en sommige dingen wil ik gewoon gedaan hebben. Niet dat je maar een ‘ding’ bent, hoor, totaal niet, maar het is wel één ding minder waar ik me druk om moet maken. Dus... wat wil je?’
Stilletjes keek ik omlaag, mijn blik die daardoor op zijn buik viel. Hij had een redelijk strak wit shirt aan dus ik kon zijn tatoeages goed zien. En schijnbaar had hij nieuwe op zijn V-lines. Hashtag balen.
Ik hield mijn ogen neergeslagen terwijl mijn handen afdwaalden naar die van hem op mijn heupen, en ik kneep ze zachtjes. ‘Wat... wil jíj?’
Ik bleef omlaag kijken, eigenlijk ietwat bang om zijn blik te ontmoeten, maar hij dacht daar duidelijk anders over. Één van zijn handen verliet mijn heup en tilde mijn kin langzaam op.
Hij had zijn lippen redelijk dicht op elkaar geperst, zijn mondhoeken opgekruld tot een opkomende glimlach. Zijn ogen waren nog rood, en dat bracht nu alleen maar meer emotie in zijn gezicht. Hij zuchtte even, zijn warme lange vingers nog steeds onder mijn kin. Ik hield mijn adem in.



Oké, nu moet ik echt stoppen met schrijven en echt gaan leren want anders gaat het niet goed komen haha :'D
Superblij met jullie reactie's <3<3<3

Een vraagje wel: vinden jullie mijn muziekkeuzes wel goed passend? Ik bedoel, misschien hebben jullie juist een totaal ander gevoel bij dit verhaal - vertel me dan alsjeblieft wat je bij het lezen van deze hoofdstukken dan luistert pls haha :') ik zou dat heel graag willen weten <3 en dan kan ik desnoods ook mijn liedjes aanpassen!

Reacties (8)

  • Subdivisions

    ohw jij stommie! met je cliffhangers (;
    nee hoor, grapje, je bent geweldig
    je muziekkeuze is heel passend hoor, maak je geen zorgen
    gewoon als advies en zo, bij dit soort hoofdstukken luister ik bijvoorbeeld liedjes zoals Stay van Miley Cyrus, Goodbye van Miley Cyrus of Your Song van Ellie Goudling enzovoorts C:
    dus ja, maak je geen zorgen over je muziekkeuze (:
    succes met leren en snel verder zodra je kan xx

    5 jaar geleden
  • biancadokkum

    super awesome geschreven <3

    5 jaar geleden
  • prisca10

    Wow

    5 jaar geleden
  • Manonxxx

    Wow.

    Goede song keuze.
    Zo leef k nog erger mee.

    Xxx.

    5 jaar geleden
  • BiebStyless

    je stopte precies bij een spannend moment ;o
    snel verder!! & de muziek keuzes zijn passend ;D
    xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen