Foto bij Darkness 51.

All those birds that whisper in your ear, such pretty little things.
- a Song of Ice and Fire

Laketown heeft het zwaar. De eerste dag na Smaugs dood was er feest geweest. De dreiging was weg. Er is nu niets meer te vrezen , hadden velen geroepen, dansend met de kroezen in hun hand. Niemand had oog gehad voor de puinhoop, de ravage of de doden die Smaug in zijn Val had meegenomen.
De tweede dag na de Val had Bard de mensen proberen aanporren om met hem naar Laketown te gaan. Hoewel ze hem als nieuwe leider hadden verkozen, de vorige Meester was dood teruggevonden, geplet tussen de ineengestorte balken van zijn huis, hadden de inwoners geen oor naar de argumenten van Bard the Bowman.
'Thorin Oakenshield heeft ons goud beloofd. Hij zal het ons in hoogst eigen persoon komen schenken', hadden ze gezegd. Bard gromt.
Een week later is het nu, en nog geen gouden muntstuk had de berg verlaten.
Het kan niet zijn dat de dwerg het vergeten is, Bard heeft namelijk genoeg boodschappers en berichten gestuurd om de koning de noodzaak van het goud toe te lichten.
De boodschappers hebben tot nu toe nog geen voet in de berg mogen zetten.
'Zijne majesteit heeft het druk', wimpelt Fili ze nerveus af als er weer een jongeman voor de poort staat. 'De schatkamer is ingestort, we kunnen voorlopig nog niet naar binnen', liegt Dwalin wanneer een oude man zijn verhaal heeft gedaan.
En Bard is het zat. Hij heeft geen idee wat Durins erfgenaam onder de berg aan het uitspoken is, maar hij weet wel dat zijn volk het zwaar heeft. Verschillende gezinnen moeten samenleven in veel te krappe ruimtes en zowel het drinkbare water als het voedsel zijn bijna op. Een aantal burgers zijn omgekomen terwijl ze kostbare spullen uit hun gammele huizen probeerden te redden.
De bevolking mort, klaagt en zeurt. En ze zijn bang. Bard vraagt zich af hoe lang het gaat duren voordat ze elkaar beginnen uitmoorden om eten te bemachtigen, of gewoon uit frustratie.
'Papa?'
Hij draait zich om, en vouwt zijn handen om de koude vingers van zijn dochter. Ze ziet er bleek en moe uit, haar wangen ingevallen.
Hij is niet de enige die zich afvraagt hoe ze het ooit gaan redden uit deze puinhoop, beseft hij. Hij wenst dat zijn kinderen in een ander tijdperk waren geboren, op een plaats waar vreselijke dingen als dit niet gebeurden.
'Heb je honger?' vraagt hij. Ze kijkt snel weg, waardoor hij weet dat het antwoord bevestigend is.
'Hier', hij haalt de korsten van oud brood uit zijn zak. Ze zijn ongetwijfeld al lang hard geworden, maar het is eten .
Ze schudt haar hoofd. 'Neem maar', hij steekt het naar haar uit. Ze perst haar lippen op elkaar, haar ogen groot en rond van de honger.
Toch neemt ze de korsten niet aan. 'De anderen hebben ook nog niets gehad. Dat zou niet eerlijk zijn.'
'Ga het dan mooi verdelen', zegt haar vader. Aarzelend grist ze het eten uit zijn hand en loopt ze haastig weg, terwijl ze het stevig tegen haar borst klemt.
'Zo kan dit niet langer', zucht een stem. 'Inderdaad, Sem. Inderdaad.' Bard zucht en hij schudt zijn hoofd langzaam.
'Ik heb misschien een idee. Het is heel dom en dwaas, maar...'
Bard gooit zijn armen in de lucht: 'Semuël, beste vriend. Hoeveel erger zou het nog kunnen worden? Als je een plan hebt, hoor ik het graag.'
Semuël schraapt zijn keel: 'We sturen de afgelopen dagen berichten naar de dwergen, in de hoop dat ze ons in een vlaag van liefdadigheid komen helpen. We hebben nog geen enkel bericht gestuurd naar de anderen hier in de buurt. Misschien willen zij ons wel komen helpen.'
'Ach Sem, we kunnen niet hopen op de liefdadigheid van slavenhandelaars. Ze nemen onze kinderen mee in ruil voor wat voedsel. De andere dorpen kunnen zelf ook niets missen.'
Semuël schudt kordaat zijn hoofd. 'Ik had het niet over de mensen in de buurt.'

'Er is iemand die u wilt spreken', de elfenwacht stampt zijn speer tegen de vloer. Thranduil kijkt hem aan. Hij lijkt niet het minst verbaasd. 'Natuurlijk. Breng hem maar binnen.'
Niet veel later brengen de wachten de mens mee. Hij zit stevig tussen hen in geklemd, en is te veel onder de indruk van de grootsheid van Demsterwolds hallen om de elfenkoning op te merken.
'De onachtzaamheid van mensen', zucht Thranduil, terwijl hij de mens teleurgesteld aankijkt.
De elfenwachten grinniken, waardoor de mens opschrikt en een aantal keer alle kanten op buigt. Uiteindelijk vestigt hij zich op Thranduil.
'Uw zalen zijn nog prachtiger en grootster dan...'
'Ja... ja...', zucht de elf, 'Misschien kan je die praat voor een volgende keer houden. Ik heb gehoord dat Laketown een belangrijk bericht voor ons heeft.'
De man slikt en buigt nog eens. 'Inderdaad, sire, majesteit, heer. Eh... Smaug heeft onze stad verwoest. Helemaal.'
Thranduil trekt zijn wenkbrauwen op. 'Is dat het grootse nieuws? Wat verwacht je, dat we Smaug voor jullie komen verslaan?'
De man wenst dat hij onzichtbaar kan worden als hij de harde en neerbuigende stem van de elf hoort. 'Smaug is al verslagen, heer Thranduil.'
Dit hoort de elf voor het eerst. Hij recht zijn rug, het enige teken waardoor hij zijn verbazing laat blijken. 'Wel... wel... Wie is de drakendoder?'
'Bard the Bowman, heer.'
'Breng Bard the Bowman dan onze complimenten. Zeg hem dat we willen onderhandelen over bepaalde zaken in de berg, die ons ras dierbaar zijn. Natuurlijk wordt jullie stad hier voor vergoed.'
De man slikt weer. 'Dat... eh... zal niet gaan. De dwergen hebben Erebor in handen.'

Reacties (4)

  • Croweater

    Je schrijft echt heel goed vanuit Thranduil. ^^

    5 jaar geleden
  • LynnBlack

    Awh neee THORIN KOM UIT DIE VERVLOEKTE BERG NU!!! Dear! Dear! Dear there's no time! the people are starving Thorin's can't do this to them he should know how they feel he has been there once!

    OOOHHHH snel verder pleaseeeeeeeeeeeeee???

    5 jaar geleden
  • Kauwgomjunky

    super snel verder Xx

    5 jaar geleden
  • Glorfindel

    o ow
    thorin mag wel eens stoppen met de durin-verslaving
    hij moet nodig in een afkickcentrum lijkt mij:P
    snel verder!!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen