Foto bij × Fourth Move

Zarah Brown

Vanuit mijn ooghoeken keek ik naar Embry die zorgvuldig de bladzijden bestudeerde. Het viel me nu eigenlijk pas op dat hij vrij lange, maar vooral heel donkere wimpers had die zijn ogen een exotische uitstraling gaven. Natuurlijk had ik Embry’s gezicht al wel vaker gezien, maar ik had er nooit aandacht aan besteed. Tot nu toe, tenminste.
‘Het is eigenlijk heel simpel..’ begon hij, en richtte zijn blik op waardoor ik in een flits wegkeek. Ik wilde mezelf het ongemak besparen om betrapt te worden op staren, maar ik wist eigenlijk niet of mijn onsubtiele wijziging van focuspunt dit zoveel beter maakte. Zucht, ik was zo’n knuppel.
Met mijn wangen rood gekleurd van schaamte en mijn hart kloppend in mijn keel richtte ik mijn blik weer naar zijn gezicht en deed alsof ik oprecht net pas weer zijn aanwezigheid merkte. Embry’s blik kruiste hierdoor de mijne en een glimlachje drukte zijn mondhoeken omhoog. Alsof hij mijn slechte acteerwerk geloofde, wist ik niet, maar hij ging er in ieder geval vriendelijk in mee.
‘We moeten dit..’ Hij wees naar een formule op het papiertje aan en verschoof zijn vinger vervolgens naar een andere formule op het papier. ‘testen en dan kijken of het klopt met dit.’
Ik knikte, maar moest eerlijk toegeven dat ik geen idee had of ik het wel snapte. Ik was dan wel niet volledig op mijn achterhoofd gevallen, maar dit was ook zeker niet mijn beste vak. Volgens mij had mijn natuurkundeleraar me dan ook vreselijk gematst met mijn vorige rapport. Hier sprak ik natuurlijk niet met hem over, want ik was bang dat ik anders alsnog met een één zou eindigen, maar het cijfer wat ik nu had, klopte volgens mij ook niet helemaal.
‘Maar als die ene formule al niet klopt, hoe kunnen we hem dan vergelijken met die andere?’ antwoordde ik nogal verward. Embry grijnsde.
‘Dat is nu juist het leuke. Als die ene niet klopt, hoeven we die andere ook niet te doen. Zo simpel is het.’
Ik knikte weer. Dat klonk wel logisch. En het scheelde een boel werk.
‘Oké, top. Waar beginnen we?’ vroeg ik toen maar.
‘Zal ik het begin vast maken?’ Hij keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan en knikte vervolgens naar het schrift dat voor hem op het tafeltje lag. We wisten allebei dat, wanneer ik het begin zou maken, we meteen al vreselijk zouden falen, dus stemde ik stilzwijgend in. Embry was tenminste nog zo beleefd om me niet keihard te vertellen dat ik hierin faalde. Ik had stiekem niet verwacht dat de jongen die ik altijd zo hard zag lachen, zo lomp zag doen en die zo nuchter was, tegelijkertijd zo vriendelijk en beschaafd kon zijn. Misschien moest ik toch maar wat minder bevooroordeeld zijn..
Niet zo heel veel later had Embry al een deel gedaan en grijnsde een tikkeltje arrogant naar de leraar, meneer Jones, toen deze nieuwsgierig kwam kijken hoe ver we waren. Deze had het natuurlijk namelijk nooit verwacht dat we al een eind verder zouden zijn. Of nou ja, Embry was een eind verder. Hoe dan ook, ik mocht deze Embry wel.
‘O, nou.. Goed zo, jongens. Jullie schieten al aardig op,’ besloot Jones toen met een goedkeurende blik. Hij krulde zijn armen over elkaar en wierp vervolgens een blik mijn richting in.
‘Misschien kan de heer Call je een aantal uur in de week bijles geven. Jullie lijken een goed team te maken samen,’ stelde hij vervolgens voor. Nu kleurden mijn wangen nog roder en ietwat ongemakkelijk schraapte ik mijn keel.
‘Nou, meneer, ik denk niet dat – dat nodig is..’ probeerde ik ongemakkelijk. Jones zuchtte zachtjes.
‘Ik snap best dat je er niet op zit te wachten, maar je cijfers zijn niet echt –’ Hij werd abrupt afgekapt door Embry die me een vriendelijke glimlach schonk en zijn mond weer open trok.
‘Dat is prima. Ik help haar wel,’ antwoordde hij schouderophalend. Ik opende mijn mond om zelf ook wat te zeggen, maar dit keer was Jones me voor.
‘Dat is dan geregeld. Ik verwacht een stijging in je cijfers, Zarah. Ik kan je niet eeuwig de hand boven het hoofd blijven houden tijdens de besprekingen,’ mompelde hij.
Dus toch.
‘Maar meneer- ’
De bel ging en galmde door mijn woorden, waardoor ik als een hopeloze tiener – die ik ook was – voor me uit bleef staren.
‘Is morgenmiddag om 4 uur goed?’ doorbrak Embry mijn gedachtestroom. Ik knikte vaagjes.

Reacties (3)

  • xEloquence

    I LOVE ITTTT <3333

    7 jaar geleden
  • Pam

    Leuk Leuk!!!

    7 jaar geleden
  • LilyRose

    Kudo (:

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen