Haar blik was direct op de horizon gericht. Het wapen waar Rowling mee had leren omgaan tijdens de trainingen, lag in haar handen, maar ze had niet de werkelijke intentie om het te gebruiken. Het kleine apparaatje dat aan haar pak gebonden zat, was met een draadje aan haar oor verbonden. Ze was constant bezig met de zachte, kort op elkaar volgende biepjes. Ze voelde zich er erg verantwoordelijk voor en was trots dat zij was uitgekozen om naar de Aarde te gaan. Ze vond het nog steeds onvoorstelbaar dat ze hier was en hoopte dat ze een plek zouden vinden waar het veilig genoeg zou zijn om haar pak uit te kunnen trekken, zodat ze de geur van het gras kon opsnuiven en de bijzondere planten die hier groeiden, met haar blote handen zou kunnen voelen.
Het apparaatje begon ietsje harder te biepen en ze slikte even. Eigenlijk moest ze nu kijken hoeveel straling er om hen heen ging, maar het brullen stopte niet en ze bleven wachten op het wezen dat het geluid had veroorzaakt. Rowling had wel eens vroegere opnamen gehoord van wezens die nog niet gemuteerd waren door het tiberium, maar dit klonk daar niet naar. Het klonk wilder, agressiever, luider.
Het was Cordyseps die als eerste een stap naar voren zette en hen wenkte. Ze liepen verder in de richting van het geluid met hun wapens nog steeds in de aanslag . Dat er nog leven op Aarde was, was nu bewezen en omdat ze opdracht hadden gekregen om te zien hoe leefbaar de Aarde nog was, moesten ze ook kijken hoe gevaarlijk de wezens die nog in leven waren, zich gedroegen.
Het wezen dat het geluid had veroorzaakt, bleek verder van hen verwijderd te zijn dan verwacht. Ze liepen langs verschillende gebouwen, die volledig overwoekerd waren door allemaal planten en verschillende mossen en varens. Rowling kon daar maar een korte blik op werpen door de omstandigheden en dat vond ze jammer, want het was één van de redenen dat ze zich voor deze opdracht had opgegeven. Ze wilde het liefst alles aan de Aarde onderzoeken en uitvinden en als ze weer terug zou gaan naar Pangea Nova, zou ze alles tekenen wat ze had gezien. Als ze niet aan het studeren was, was ze aan het tekenen. Ze tekende graag hoe ze verwachtte dat de Aarde eruit zou zien en tot nu toe voldeden de planten aan haar verwachtingen.
Uiteindelijk zagen ze aan hun rechterhand twee kleine, met planten beklede torentjes. Daartussen zat een hek. Hoewel ook dat groen was - met mooie, gekleurde bloemetjes - wist Rowling dat het een hek moest zijn, omdat het een klein beetje open stond en de wind woei het zachtjes heen en weer. Het piepte en Rowling stak heel even nieuwsgierig haar hand uit, maar trok hem direct weer terug toen ze opnieuw luid gebrul hoorde. Ze keek om naar de anderen, die ook hadden gehoord dat het gebrul van achter het hek vandaan moest komen.

Reacties (4)

  • Vibes

    Is het dierentuin vol met gemuteerde beesten?

    6 jaar geleden
  • Medb

    Niet te geloven! Nou dacht ik dat we na die cliffhanger van toenet wel achter het monster zouden komen, maar nee D:< Snel verder(H):3 :3

    6 jaar geleden
  • Jarnsida

    Mens, ik wil nu echt weten wat voor beest dat is. Laat ons nou niet langer in spanning:(

    6 jaar geleden
  • Katalante

    Schrijvers zijn bitches.
    Zelfs al geef je ze reacties en kudo's, nog steeds blijven ze je pesten met al hun cliffhangers >.<

    Snel Verder (=

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen