Foto bij 13 - A Frontier Full of Newbies

Examens, examens, heb gemixte gevoelens over het N&G-pakket. Blij dat ik minder erg hoef te leren, maar echt hopeloos vanwege het vele rekenwerk dat staat te wachten:(
Gelukkig is scheikunde voorbij, ik had eerlijk gezegd veel meer zin om natuurkunde te makenxD
Bio is ook voorbij en was super makkelijk! Ik hoop op een 7 of hoger! Heb sowieso minstens een 6.2, en dan heb ik mezelf nog minpunten gegeven!

      "We gaan direct op weg naar Hukoth, de demonen hebben het oude fort opnieuw geïnfiltreerd en we moeten proberen ze zo ver mogelijk terug te dringen." Joe trapte ons bijna wakker, waardoor wij kreunend overeind kwamen. Allemaal hadden we nog hoofdpijn van de drank van gisteren. Talon lag maar half op bed met zijn hoofd op de vloer en ik was bijvoorbeeld vergeten mijn uitrusting uit te doen voordat ik in slaap viel. Dat was niet zo mooi voor je rug, als je dat niet wist, en Horace leek dat nu ook door te hebben.
      "Godsunu," vloekte hij, waarna hij zich uitrekte en er van alles leek te kraken, "Een nieuwe dag, een nieuwe manier van lijden."
      "Beter lijden dan ook werkelijk sterven, vind je niet? Kom op, er is geen tijd te verliezen." Onze korporaal hielp Talon opnieuw overeind nadat de jongen weer in slaap was gevallen, waarna we richting de kar liepen.
      "Wacht!" Nathaniel rende onze kant op en kwam bij ons in de kar zitten, waarschijnlijk wilde hij met ons meegaan. Joe kon het bijna niks schelen, dus liet hij de kar maar vooruit rijden, niet lettend op Horace die er nog maar net in wilde klimmen. Hij struikelde een paar keer, maar Talon hielp hem alsnog de kar in, grinnikend, waarop de korporaal ook een geamuseerd lachje liet horen. Ikzelf moest mijn gegrinnik ook onderdrukken, arme Horace werd altijd geplaagd.
      "Het is een aardig ritje naar Hukoth, roep maar als je een plaspauze wilt." De korporaal keek nog eventjes naar ons, maar Talon en Horace waren bij het horen van 'aardig ritje' al als blokken in slaap gevallen.

      "Goed, iedereen wakker worden, we zijn er."
      "Geweldig, want ik heb hong-... oh." Talon keek verward in het rond en knikte geleidelijk begrijpend met zijn hoofd, "Ik snap 'm, ik snap 'm. Geïnfiltreerd fort, hè? Daar hebben ze zeker geen eten."
      "Zijn hier de nieuwe rekruten?", vroeg ik, maar toen zag ik al een gedeactiveerd krystall door de lucht vliegen. Nog geen seconde later kwam de bijbehorende jongen erachteraan, waarna hij op de grond stortte en al kreunend overeind probeerde te krabbelen. Ik sprong uit de kar en hielp hem op te staan, waarna ik zijn gezicht een beetje herkende. Volgens mij was hij die jongen van de audities, die ene uit Araolith, maar ik dacht dat hij niet meer mocht meedoen, toch? Ik wilde net zeggen dat ik hem herkende, maar toen herinnerde ik me dat ik nu een 'jongen' was en ik zelf maar beter niet herkend kon worden.
      "Oh, dankjewel. Uh, ik ben Lewis Carter, horen jullie ook bij ons?" Hij raapte zijn krystall van de grond op en liet er een dun rood fluxzwaardje uit verschijnen en draaide dat een beetje in het rond, waarna korporaal Joe uit de kar kwam, "Ja, ik ben korporaal Skipwyth van Wayfort, ik kom hier met mijn groepje gewoon wat rondkijken. Misschien nemen we zelfs een paar van jullie op in ons team."
      "Oh, oké, we zijn alleen pas klaar met onze trainingen, dus ik weet niet of we het wel goed doen, haha..."
      "Maakt niet uit, theorie vergeet je toch wel als je in een gevecht belandt, ik wil zien wat jullie reflexen zijn. Chris, als jij met Horace naar de rechterflank gaat, mogen Talon en Nate de linker doen. Ik zoek hier wel de uitblinkers uit."
      "Huh, ik hoorde mijn naam?" Horace wreef vermoeid in zijn ogen, waarna ik hem bij zijn arm uit de kar viste en hem al struikelend richting de rechterflank trok.

      "Oké, laten we zelf ook opsplitsen, ik kan me niet concentreren als jij zo... zo loopt te stinken." Horace trok zijn neus op, waardoor ik hem verontwaardigd aankeek, "Excuseer jou?! Ik?! Stinken?! Heb je wel eens aan jezelf geroken?!"
      "Ja, ik ruik iedere dag aan mezelf, want ik ruik verrukkelijk."
      "Nou, dan moet je die neus echt eens laten nakijken." Ik gaf hem grijnzend een halfhartige elleboog, waarna ik arrogant de andere kant op liep, "Nou, als ik zo stink, dan ga ik je wel uit de weg."
      "Als je hulp nodig hebt, gil je maar, hè?"
      "Jij ook, meneer 'ik ruik lekker'!"
Ik liep langs de instortende palen en richting een soort uitkijktoren. Hij was zo hoog en mooi gebouwd, ik vroeg me af hoe hij eruit zag voordat hij verwoest werd... Zouden er wachters in staan? Schutters, misschien? Kanonnen...?!
      "Hé, Sa- uh, Christine!"
Ik keek geschrokken om naar de stem die mij opeens riep, waarna ik zag dat het die prins uit Onawien was. Het was raar dat ik hem na al die tijd nog zo goed had onthouden, ik had alleen maar even zijn gezicht gezien toen. Hij kwam met een grijns mijn kant op, maar toen hij in het rond keek, kreeg hij opeens een bezorgde uitdrukking op zijn gezicht, "Waar is... die andere...? Je vriendje?"
      Ik keek hem verrast en geschrokken aan, maar toen hoorde ik opeens een demonengekrijs. Snel trok ik mijn krystall en liet ik mijn wapen verschijnen, waarna ik de demon al snel vond en hem afmaakte. "Roze?" De gozer, Vladrim(?), kwam mijn kant weer op en uit reflex richtte ik mijn wapen op hem, "Hé, ik weet niet wat jij allemaal over mij weet, maar je begint best eng te doen!"
      Hij keek verontrust naar mijn krystall, waarna hij de zijne liet zijn, "Kijk, ik heb ook een roze ding."
      "D-dus?!"
      "Ik weet niet, ik vind roze geen mooie kleur, jij? Het is niet de kleur van mijn flux... daarom werk ik er niet mee... vind jij het wel fijn?"
Ik had het gevoel dat hij ergens naar hintte, maar ik keek hem alleen maar onbegrijpend aan en schudde lichtjes met mijn hoofd, "Ik heb geen idee waar jij het allemaal over hebt."
      Opnieuw hoorde ik een demon, maar dit keer was Vladrim me voor en liet hij een klein zwart zeisje met een gitzwarte ketting eraan verschijnen, waarna hij de mini-zeis richting de demon slingerde en weer aan de ketting trok, de demon onthoofdend door het terugkomen van het mes langs de keel. Vladrim keek vol afgunst naar het bebloede wapen, waarna hij het nog een beetje in het rond draaide om het schoon te krijgen. Ik was onder de indruk van zijn aangewezen wapen en bijbehorende vechtstijl, maar toen zag ik opeens dat zijn krystall nog in zijn uitrusting geklikt was... en hij dus zijn eigen zwarte flux als wapen had gebruikt. Het deed me denken aan wat ik gisteren met die stok deed... maar misschien was dat gewoon een ding dat mensen met een roze krystall konden doen...
      "Wat een afschuwelijk ding is het toch... Alsof het enkel en alleen gemaakt is om levens weg te nemen..."
Ik was nog even onbewust naar hem aan het staren terwijl hij bijna hypnotiserend de ketting in het rond slingerde en de vage schaduw langzaam in één lange zwarte zeis veranderde, maar toen draaide hij opeens om en schrok ik van de doordringende blik in zijn ogen. Door zijn intense staar, zijn grote zeis en het licht dat van achteren schaduwen op zijn gezicht creëerde, slaakte ik per ongeluk een bange gil. Binnen no-time was Horace er en keek hij me panikerend aan, "Chris, wat is er?! Demonen?! Ben je gewond?!"
      "Nee, nee, het is goed."
      "Is hij het? Heeft hij je iets aangedaan?!" Horace keek een beetje fronsend naar Vladrim, waarna de zwartharige jongen apathisch terug staarde. Eventjes bleven ze die staarwedstrijd gaande houden, maar toen keek Vladrim weg, "Ik snap niet waarom je je kracht zou onderdrukken, Chris. Hopelijk gaat het beter met Raguel..." Met die woorden draaide hij bijna teleurgesteld om en gebruikte hij zijn flux om weg te lopen van ons.
      "Raguel...?" Ik keek Horace vragend aan, maar hij haalde alleen maar zijn schouders op, "Misschien is hij een beetje gek geworden van het jagen op demonen, in mijn trainingsgroepje zat ook een gozer die opeens eng begon te praten tegen de rest. Het is volkomen normaal in die situatie om een paar psychopaten rond je te hebben, wen er maar aan."
      "Nou, oké dan, als jij het zegt..." Ik liet het praten erover maar zitten, ook al liet die Vladrim een soort van ongemakkelijk gevoel bij me achter. Ik snapte niet echt waarom ik hem zo goed bleef onthouden en hij zoveel over mij en Chris wist. Waarom vroeg hij eigenlijk naar hem? Waarom heeft hij hem überhaupt onthouden?! Ik beet op mijn lip en fronste, al dat gespeculeer maakte mij ook alleen maar kierewiet, maar ik kon het gewoon niet laten gaan. Waarom moest ik er zo gek van worden?! Hij had me eigenlijk niet eens iets aangedaan!

      "Aangezien jullie twee niet opgelet hebben, zijn er maar twee extra leden in onze groep. Lewis Carter en Andrew Daye." Joe verwelkomde de twee in onze kar, waarna we de nieuwelingen begroetten. Beiden hadden ze blond haar, maar gelukkig zagen ze er nog ietwat verschillend uit en had Andrew een bandana rond zijn hoofd geknoopt, waardoor ze uit elkaar te houden waren. Ik vond het alleen wel jammer dan Horace en ik geen nieuwe toevoeging hadden gevonden, bij het kiezen stond Vladrim namelijk niet meer tussen de groep en op de resterende jagers hadden we eigenlijk niet gelet. Ik zuchtte en richtte me maar op de nieuwelingen toen de kar verder reed.
      "Jullie waren niet echt met veel jagers daar, of wel soms?", vroeg Talon, waarop Lewis zijn schouders ophaalde, "We zijn eigenlijk de groep van volgende maand. Er was een noodgeval waardoor de audities toch eerder plaats moesten vinden. Scynscatha heeft opeens meer kracht en het land wordt razendsnel gevuld met demonen, dus wilde het trainingskorps meer leden hebben."
      "Het is nu echt panisch, we kregen niet eens de driedubbele check voordat we aangenomen werden zoals bij de vorige audities, je kwam naar binnen, kreeg snel het juiste krystall aangewezen en je ging weer door naar een spoedcursus demonen jagen. Sommigen zijn echt in één dag bekroond tot demonenjager, terwijl het normaal echt weken duurt!" Andrew vertelde het verhaal vol ongeloof, waarop Nathaniel fronste en Joe ook sceptisch omkeek, "En ze hebben jullie dus zonder enige ervaring middenin het veld gezet?"
      "Inderdaad, de normalen gaan naar bezette gebieden om daar acuut alles veilig te stellen, de 'natuurtalenten' gaan meteen richting de grens om daar de demonen tegen te houden. We weten niet wat er aan de hand is, maar met zulke drastische maatregelen durf ik er ook niks over te zeggen."
      "Misschien werd het tijd dat we hulp vragen aan andere koninkrijken, Nate, we kunnen niet heel onze jonge bevolking opofferen voor iets onzekers als dit. Straks is heel ons land leeg en komen ze zo binnenwandelen."
      "Ik heb geen weet hierover, en dan nog, probeer dat idee maar aan die knotsgekke koning voor te dragen." Nathaniel zuchtte en rekte zich uit, "Het verbaast me echt dat de andere landen geen problemen hebben met die demonen. Galaremond, oké, zij hebben een leger, maar Miralivia..."
      "Ik weet zeker dat zij er problemen mee hebben, ze verzwijgen het gewoon om het 'perfecte' imago van hun land te behouden. Dat systeem daar is zo corrupt als wat, het zou mij verbazen als daar géén cult was die de schuld aan anderen geeft en dingen opoffert om die mensen te laten geloven dat ze veilig zijn." Horace fronste en moest zich ervan weerhouden om niet met zijn hand op de houten kar te slaan terwijl hij sprak, "Er zijn vast hele families die rouwen om hun kinderen die 'geofferd werden aan de goden om het land te beschermen', terwijl ze in werkelijkheid gewoon aan de demonen zijn gevoerd om die wezens op hun plaats te houden. En zij vinden die demonen de echte monsters, hypocrieten..."
      We keken allemaal met grote ogen naar Horace toen hij zijn betoog uitspuwde, waarna hij op zijn lip beet en fronste, "Sorry, ik mag dat soort mensen gewoon niet."
      "Niemand houdt van dat soort mensen...", mompelde Joe, waarna we richting het volgende stadje reden om daar te eten en te overnachten. De ritjes leken steeds somberder te worden, ik hoopte dat we maar snel bij dat resort aankwamen.

Reacties (1)

  • xEvanPetersx

    Yeah nieuw hoofdstukje! Naar uitgekeken:)
    Veel succes met je examens nog;)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen