Foto bij XIII  Jade Thirlwall

Goed, om even de boel op te helderen.
Ja, Perrie is in dit verhaal een jongen.
Ik zal het verhaal erachter ook uitleggen.

Ik heb het geïnspireerd op een uitspraak van mijn nichtje. Ze heeft het niet zo op Perrie en zeurt altijd dat Perrie net een jongen is (waar ik het overigens niet meer eens ben!). Ze zingt als een jongen (Nee!), ze gedraagt zich als een jongen (Nee!), ze kleedt zich als een jongen (Nee!) en ga zo maar door. Dus plotseling kreeg ik het idee om het te gebruiken voor een verhaal.

Dus ja, Perrie is een jongen.
Hij heeft wel wat meisjes-trekjes, maar anders zouden jullie meteen doorhebben dat Perrie nu een jongen is.
En ja, er staat een plaatje van Perrie op de voorkant van het verhaal.
Maar ik heb wel een foto gezocht waarop ze geen haren in haar gezicht had én geen make-up op had, maar die leek wel onvindbaar. En daarbij was ik te lui om een mannelijke faceclaim te zoeken voor Perrie, die ook nog een beetje lijkt.

Is het allemaal weer duidelijk?
I hope so ^^

Snel leg ik de mobiel van Perrie op mijn nachtkastje en dan snel ik naar mijn kast. Het is niet veelvoorkomend dat ik verliefd word op iemand die niet fictief is, dus ik vind dat ik het niet kan maken om in mijn versleten jurkje de deur voor Perrie te openen.
Met een ruk trek ik de deur van mijn kledingkast open en begin door de stapels te rommelen. Maar ik lijk niets fatsoenlijks te kunnen vinden. Ik zucht en op het moment dat ik wel zou willen schreeuwen, gaat de deur van mijn kamer open. Ik heb al bijna een boek in mijn hand om het naar Karl's hoofd te slingeren, maar net op tijd zie ik dat het mama is.
'Wat ben je toch aan het doen?'vraagt ze dan lachend. Ze baant zich een weg door de omgevallen boeken en dan staat ze naast me voor mijn kast.
'In mijn kast aan het rotzooien,'mok ik. Mam probeert om haar gezicht weer in plooi te krijgen, maar het lijkt niet mee te vallen.
'Omdat?' Ze weet dondersgoed dat ik meestal gewoon een shirt en een broek van de stapel gris.
'Een vriend van Mia komt langs. Ik moest zijn telefoon bijhouden en toen heb ik hem per ongeluk mee naar huis genomen. Hij komt 'm zo halen, maar dan kan ik me toch niet zo vertonen?' Ik gebaar naar het ietwat verwassen jurkje dat ik aan heb.
'Jade?' Mama gaat op haar tenen staan om een shirt van de bovenste plank te pakken. 'Vind je die jongen leuk?'
Even sta ik met een mond vol tanden. 'Weet ik veel, ik ken hem nog maar net.'
'Hm-mm. Oké.' Ik weet dat mam weet dat ik iets voor haar verberg. 'Trek dit maar aan.'
'Dank je wel mam, je bent geweldig,'zeg ik. Ik druk een kus op haar wang en dan verlaat mama mijn kamer. Met een zucht val ik neer op mijn bed, maar als ik een blik op de klok zie, krijg ik toch weer wat meer haast. Snel schiet ik in mijn kleren en ga dan in de weer met wat make-up. Het beangstigt me bijna hoe graag ik er goed uit wil zien voor Perrie.
Als ik eindelijk klaar ben, is er bijna een halfuur verstreken. Omdat het me zo lang -voor mijn doen dan- heeft gekost, mag ik best even in die spiegel kijken van mezelf. En eerlijk gezegd ben ik nog niet eens ontevreden over het eindresultaat. Glimlachend draai ik me van de spiegel weg en richt ik me tot de puinhopen in mijn kamer.

Even later zit ik zuchtend op mijn bed. Ik had alle boeken weer netjes opgestapeld. Voor de verandering heb ik alle boeken tegen de muur gezet en meteen lijkt mijn kamer weer een stuk groter. Ik trek mijn mondhoeken op en begin dan de kleren op te ruimen. Ze liggen verspreidt door mijn kamer en het is hard nodig dat ik ze eens opruim. Maar omdat ik niet meteen de hele wasmand wil volproppen, stop ik een deel in de wasmand en een ander deel doe ik onderin mijn kast. Het staat ook zo rommelig als die hele wasmand op uitpuilen staat. En daarbij kijkt Perrie toch niet in mijn kast.
Als mijn kamer opgeruimd lijkt, maak ik nog snel mijn bed op. Ik trek de gordijnen goed los en dan zet ik een raam open. Nu pas ben ik tevreden en durf ik Perrie mee naar boven te nemen.
Dus pak ik Divergent van de stapel en loop naar beneden. Met een beetje geluk, krijg ik het nog uit voordat Perrie komt. Ik ren de trap af en bedenk me dan. Eerst nog naar de wc. Ik leg mijn boek op de mand in de gang en open dan de deur van het toilet. Vlug draai ik de deur op slot en knip het licht aan.

Ik ben net bezig om een stuk wc-papier van de rol te trekken als ik voetstappen op de grind hoor. Dat kan maar één iemand zijn, aangezien Karl in de kamer achter de computer staat en mijn moeder in de keuken is. En geen van hen beiden verwacht bezoek. Maar ik durf ook niet te gaan roepen dat ik de deur wel open doe, vanwege het raam op de wc. Perrie moet me dan wel horen. Dus ik haast me meteen, spoel door, steek mijn handen onder de kraan en trek dan door. Dan haal ik als een gek het slot van de deur en gooi 'm open.
Vol in Karl's gezicht.
'Oh. Shit.' Ik zeg het zo langzaam dat het bijna grappig zou kunnen zijn. Maar Karl vindt het niet grappig. Hij staat met zijn handen voor zijn gezicht gevouwen en kermt. 'Sorry, sorry, ik had haast en ik-'
'Karl, Jade, wat is er aan de hand.'
'Die idioot-'
'Je zus is geen idioot,'onderbreekt mama hem.
'Sloeg de deur in mijn gezicht,'gaat Karl zuchtend door.
'Jade?' Het beschuldigende toontje waarop mama spreekt is bijna irritant.
'Het was een ongelukje. Ik had haast want ik hoorde iemand op de grind,'zeg ik, terwijl ik met mijn hoofd naar de deur knik.
'Jade, dat was de krantenjongen. En ik vroeg Karl om de krant te halen,'zegt mama. Ik voel dat ik tot achter mijn oren rood kleur.
'Ik wist het niet. Maar ik zei al, het spijt me.'
'Hmpf,'murmelt Karl. Aansteller. Ik sloeg niet eens hard.
'Kom maar jongen, ik haal wel iets koels.' Karl's gezicht betrekt bij het horen van het betuttelende toontje. Ik doe mijn best om niet te lachen en pak dan mijn boek van de mand. Terwijl ik de goede bladzijde terugzoek, wandel ik naar de bank. Oh ja, daar was ik.
Met een plof laat ik mezelf op de bank vallen en begin te lezen.

Maar ik ben echt nog geen bladzijde verder als de deurbel gaat. Dit moet Perrie wel zijn.
'Ik ga al!'roep ik. Ik gooi Divergent op de tafel -niet eens oplettend op welke bladzijde ik ben- en stuif naar de voordeur. Bij de deur blijf ik even staan, haal diep adem en pak dan de sleutel. Langzaam open ik het slot en dan de deur. Het gordijn zit on de weg en het kost me wat moeite om de deur te openen.
'Lukt het?' Zijn stem klinkt niet meer zo hees als vanochtend.
'Ja, volgens mij krijg ik 'm wel los,'zeg ik en ik zet nog wat extra kracht tegen de deur.
Dan schiet plotseling het gordijn opzij en schiet de deur open. Ik struikel naar buiten en val recht tegen Perrie aan.
'Oh, sorry. Sorry!'roep ik verschrikt. Perrie vangt me op en glimlacht naar me als we weer recht tegenover elkaar staan.
'Het geeft niet, Jade Thirlwall. Het geeft niet.' En daarna krijg ik het niet meer mee, want zijn prachtige ogen houden me in hen dwang.

---
Sorry dat ik gisteren niet geplaatst heb.
Ik weet dat het een slecht excuus is, maar ik had het ontzettend druk.
Ik zat net in de wisseling tussen mijn Liam- en mijn Louis-fanfic en het ging allemaal mis, daarom heb ik dit verhaal verslonsd.
Het is een verschrikkelijk excuus, dat weet ik.
Daarom ga ik morgen wel gewoon plaatsen, dit is een goedmakertje.

En ongelofelijk bedankt voor alles. De top de afgelopen dagen én de vijftig abo's!
I love y'all <3

Reacties (5)

  • Hargrove

    snel verder <3

    5 jaar geleden
  • MYxLoubear

    Likey likey ^^
    Snel verder:)

    5 jaar geleden
  • AnoukIrwin

    Leuk stukje!
    Gewoon een geweldig verhaal!
    Zo origineel!
    Kudo!

    5 jaar geleden
  • chanyeoI

    Geeft niet hoor.
    Ik vind Jade echt een geweldig personage. En dit is een heel leuk verhaal!
    +Kudo

    5 jaar geleden
  • certified_cloud

    Leuk stukje! Snel verderr!! Xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen