Foto bij XIV  Jade Thirlwall

'W-wil je binnenkomen?' Perrie glimlacht. Volgens mij heb ik hem middenin zijn zin onderbroken.
'Graag.' Eindelijk neem ik een beetje afstand van hem en loop voor hem op naar binnen. Ik slaak een inwendige zucht. Ik heb vast een geweldige indruk gemaakt. 'Ik vroeg al of ik binnen mocht komen, maar je reageerde niet. Waar zat je met je gedachten?'
Ik probeer glimlachend de situatie te redden. 'Ik dacht dat ik met mijn bretels vast zat aan het gordijn.'
'Ik had je al losgemaakt,'grinnikt Perrie.
'Niet in de gaten,'zeg ik. Mijn wangen moeten wel bijna net zo rood zijn als mijn vuurrode lippenstift.
'Of vond je het gewoon leuk om zo dichtbij me te zijn?' Ik ga er maar gewoon niet op in en neem Karl's jas weer van Perrie aan.
'Heb je wel een jas bij?'vraag ik. Perrie grijnst en ik zie dat hij iets wil zeggen over de onderwerpswisseling. Toch doet hij het niet.
'Ja,'antwoordt hij dan. 'Ik heb nog een vest.' Hij ritst het los en dan hangt hij het ook op. Ik glimlach.
'Zullen we eerst iets te drinken gaan halen?'stel ik voor.
'Is goed.' Perrie is niet echt het type voor veel woorden. Althans, vooralsnog. Dus daarom neem ik hem mee door de kamer, naar de keuken. Mijn moeder kijkt wijselijk niet op van haar krant.
'Wat zou je lusten?'vraag ik. Ik trek de deur van de koelkast open en dan hoor ik opnieuw een kreun. 'Karl, ben jij dat weer?'
'Nee, ik ben een kerstelf, nu goed. Natuurlijk ben ik het, idi-'
'Waag het niet om je zus een idioot te noemen.' Mama staat op uit haar stoel. 'Goeie genade, het is niet je dag, of wel soms, jongen? Eerst een blauwe wang, nu een bloedneus.'
'Sorry,'zeg ik. Ik doe mijn best om niet te lachen. Mam ziet ons nog steeds als die kinderen van drie en zes. Zeker in dit soort situaties, komt dat betuttelende toontje dat je ook tegen kleine kinderen gebruik, veel naar voren.
Ik wissel een blik uit met Perrie en ga dan verder met waar ik mee bezig was.
'Dus, wat wil je te drinken.'
'Doe maar wat jij ook doet.'
'Water is goed?'
Perrie kan nog niet instemmen of iets anders voorstellen als mama me onderbreekt. 'Schenk toch wat cola in voor die jongen.'
'Mam.'
'Water is prima, Jade.'
'Zie je wel,'grinnik ik naar mama. Dan ga ik op mijn tenen staan om twee glazen te pakken. Ik kan er net bij en weet dat Perrie staat te glimlachen. Zonder om te kijken, vul ik de glazen. 'Wij zijn boven.'
'Is goed lieverd.' Dan neem ik Perrie mee naar boven. Ik knik naar de deur van mijn kamer als Perrie me vragend aankijkt. Perrie opent de deur voor me en dan loop ik binnen. Bijna wil ik om een stapel boeken heen lopen, maar dan realiseer ik me dat mijn boeken allemaal netjes opgestapeld tegen de muur staan. Dus daarom zet ik de glazen op mijn nachtkastje en ga dan op de rand van mijn bed zitten.

'Jade?' Ik schrik op als Perrie na een tijdje te stilte verbreekt. Door de stilte waren mijn gedachten afgedwaald.
'Ja?'antwoord ik. Ik kijk op en zie dat Perrie naast me op de rand van het bed gaat zitten. Om mezelf wat meer vorm te geven, pak ik zijn mobiel van mijn nachtkastje en geef hem dan aan hem. 'Hier kwam je voor, toch?'
'Jade, dat is het niet.' Hij drukt de telefoon terug in mijn handen. 'Ik wist dat ik 'm hier had laten liggen. Ik heb het bewust gedaan. Ik heb 'm uit mijn broekzak laten vallen.' Mijn mond moet opengevallen zijn, want Perrie legt zijn wijsvinger onder mijn kin en klapt dan mijn mond dicht.
'Waarom dan?'
'Omdat ik je nog een keer wilde zien. Ik wilde nog eens met je afspreken. Daarom. Maar...' Ik weet dat er nog iets moet komen, maar ik durf er niet naar te vragen. Dus daarom glimlach ik en staar ik naar een punt enkele meters bij me vandaan, waar een rare kronkel zit in de nerven van het parket. 'Ik weet het gewoon niet.'
'Wat weet je niet?'vraag ik zachtjes. Dit keer ben ik er niet op voorbereid en floep ik mijn gedachte er meteen uit. Perrie glimlacht en kijkt op.
'Het is een beetje een lastig verhaal. Ik weet niet wat ik voel. Ik weet niet of ik je leuk vind. Soms zie ik ook een leuke jongen lopen waardoor ik dagen van mijn stuk gebracht ben. Je bent ontzettend leuk en zit al de hele dag in mijn hoofd, maar ik wil je geen pijn doen,'legt hij uit.
Ik trek een moeilijk gezicht. 'Dus je bent bi?'concludeer ik twijfelend.
'Een soort van. Het is een nogal lastig verhaal.' Perrie haalt diep adem. 'Jade, je moet misschien ook weten dat-'
Zijn stem wordt onderbroken door Don't Stop Believin', dat ineens snoeihard door de stille ruimte galmt. Ik geef glimlachend zijn mobiel aan hem en dan neemt hij op. Ik volg het gesprek niet, dat vind ik onbeleefd en laat daarom mijn gedachten afdwalen. Ze zitten zo overvol. Perrie heeft zoveel gezegd en ik weet niet waarom hij er zoveel moeite mee heeft. Perrie is nog steeds Perrie. Hij is nog steeds de jongen die ik gisteravond in het café ontmoet heb. Hij is nog steeds bijzonder en ik kan nog steeds met hem praten. Of hij nu op jongens of meisjes valt.

'Ben je er nog?' Ik knik als Perrie's hand voor mijn gezicht zwaait. 'Wat ik dus wilde zeggen...'
'Het maakt niet uit, oké. Jij bent nog steeds jij en je bent nog steeds bijzonder zoals je bent. Dat vind ik leuk. Op wie je nu valt,'onderbreek ik hem. Perrie glimlacht en laat het erbij. Gelukkig, want ik vind het niet leuk om hem te zien zoals net.
'Dank je wel, Jade. Mag ik dan nog iets anders zeggen? Of eigenlijk, vragen?'
'Natuurlijk!' Ik wiebel wat heen en weer op het bed en ik merk dat ik wat dichter naar Perrie schuif. Wat vind ik dat toch erg...
'Ga je zaterdag weer uit? Misschien kunnen we elkaar dan weer zien?' Voor enkele seconden gaan en twee verschillende gedachten door me heen. Aan de ene kant wil ik Perrie graag weer zien, maar aan de andere kant heb ik mijn ervaring met uitgaan. Mijn oren zitten nog steeds halfdicht en ik kan maar beter niet drinken.
'Ik denk het wel. Ik sms je wel, denk ik.'
Perrie glimlacht weer -gelukkig- en schudt dan zijn hoofd. 'Niet zoveel denken.'
'Ik ga je sms'en. Ik moet even bij Mia vissen, maar ik weet wel bijna zeker dat ik er ben.'
'Gelukkig. Dan zie ik je zaterdag wel.' Perrie knipoogt naar me en loopt dan weg.
Maar goed dat ik zijn nummer in mijn contactenlijst heb gezet.

---
Zo, nu ben ik weer bij. ^^
En ik heb fucking 51 abo's. Ik ben zo trots op ons.
Teamwork, isn't it?

Random Question:
Hoe bent je bij dit verhaal terecht gekomen?

Reacties (5)

  • BOOKWURM

    Uhm ik weet al niet meer hoe ik hierbij terecht ben gekomen maar kvind het niet erg dat ik er ben hahahah

    4 jaar geleden
  • chanyeoI

    Via DIANA, geloof ik.
    Leuk stukje!
    +Kudo

    4 jaar geleden
  • AnoukIrwin

    Ik zat wat rond te kijken bij stories over little mix en toen Jean ik bij deze!
    Tadaaaaa

    4 jaar geleden
  • HaIe

    ik zat te kijken of mijn verhaal nog steeds het enige Jerrie verhaal was, maar dat was dus niet zo en toen klikte ik op jouw verhaal en POEF, here I am !

    4 jaar geleden
  • certified_cloud

    answer: ik lees je verhalen vanaf 10 things, dus toen kwam ik hier via missing memories
    dit is trouwens een super leuk verhaal! ben er dol op! xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen