Foto bij 14 - Spas and Revelations

Natuurkunde was niet leuk:(, maar gelukkig zaten er wel onderwerpen in waar ik goed in ben, dus dat was mooi:)
Nog maar 3 examens te gaan, waarvan 2 mijn beste (wiskunde en Engels)! Best fijn als je voor twee kernvakken mooie compensatiepunten kan krijgen;)

      "We komen vanavond waarschijnlijk in Orsmount aan, ten minste, als we nu beginnen met rijden. Het wordt een saai ritje, maar het is zeker mogelijk dat we onderweg demonen tegen zullen komen. Probeer dus niet weer in slaap te vallen." Joe keek Talon en Horace overduidelijk aan, waarna hij het initiatief nam om in de kar te gaan zitten. We volgden meteen en kregen nog wat brood van een vrouw uit het dorpje waarin we overnachtten, zodat we niet hongerig de rit door moesten zetten. We bedankten haar en begonnen aan onze reis, uitgerust en wel.

      "En als ik dan niet bij de demon kan, gebruik ik mijn flux als een soort van lasso om hem te vangen en hem naar me toe te trekken, zodat ik hem zo goed kan steken." Andrew vertelde over zijn wapen, waarna hij zijn speer opriep en liet zien hoe de blauwe flux onderaan de basis kon uitrekken tot een soort touw. We luisterden aandachtig naar zijn 'handleiding', waarna we naar Lewis draaiden. De andere blonde jongen glimlachte moeilijk en liet het rode laserzwaard weer verschijnen, waardoor Talon raar opkeek, "Hoort rode flux niet bij afstandswapens?"
      "Uh, ja, maar ik vind zwaarden gewoon fijner..."
      "Ieder zijn eigen ding, toch?", zei ik maar snel, voordat Horace het op een minder nette manier kon zeggen en iedereen de jongens op hun slechtst meemaakte. Gelukkig gedroegen ze zich nog uitermate beleefd tegenover elkaar, waar ik best wel trots op was. De korporaal leek zelf ook tevreden te zijn met de ongewone rust in de kar, waardoor de stemming nogal beter was dan voorheen. Ik was blij dat dat zo was, aangezien ik niet wilde dat we chagrijnig vijandig gebied binnentraden. Ik vroeg me overigens wel af hoe de warme bronnen in het resort eruit zagen. Wat waren warme bronnen eigenlijk? Ik was zelf nog nooit in een resort geweest.
      "Waar zijn de demonen eigenlijk? Ik heb al een hele tijd geen demon gezien." Andrew keek op van de kar, waarna het nogmaals bevestigd werd dat alles leeg was. "Behoort dit gebied niet tot die gelovige gordel? Misschien helpen die rare gebedjes toch echt." Horace grijnsde, waarop ik lichtjes fronste, "Hé, niet zo neerbuigend over het geloof van anderen, ik hoorde jou gisteren ook wel bidden na die nachtmerrie van je."
      "Wat?! Deed ik echt niet!" Horace werd een tikkeltje rood, waarop ik lachte, "Meneer zegt hypocrieten te haten, terwijl hij er zelf net zo'n grote is."
      "Misschien kom ik gewoon uit zo'n gelovige familie en is het gewoon in me gestampt."
      "Ik zei ook niet dat het slecht was." Ik haalde nonchalant mijn schouders op, maar toen voelde ik Joe's ogen in mijn rug boren. Onze korporaal was volgens mij geen fan van nog een irritant dialoog tussen twee uitlokkende soldaten, dus lieten Horace en ik het maar zitten, waarna we futloos tegen de zijkant van de kar ploften en als een stel bewusteloze gozers zonder enige emotie naar de lucht staarden.
      "Zullen we een liedje zing-"
      "Nee."
Horace's voorstel werd abrupt afgekapt door de korporaal, waardoor de jongen zuchtte en langzaam in de kar ging liggen, "Ik verveel me."
      "We zijn er bijna, Horace, nog even volhouden, grote jongen." Joe hield een sarcastische toon aan, waarna hij weer apathisch naar het veld voor zich keek. Het werd al bijna donker en ik zag nog helemaal geen bergen in beeld. Waren we wel goed gereden? Wat denk ik nu weer, natuurlijk kent de korporaal de weg. Ik keek eventjes naar Nathaniel, die ondertussen stiekem wel in slaap was gevallen, zijn capuchon over zijn hoofd zodat Joe het niet zag. Andrew at nog wat brood dat hij van vanmiddag had bewaard, terwijl Lewis met zijn wijsvinger figuurtjes in de wolken probeerde te tekenen. Ik zag dat Talon zijn best moest toen om van Horace af te blijven toen de jongen zo onoplettend naar de lucht staarde, want hij had geen zin om op zijn mieter te krijgen nu we bijna bij de resorts waren. Nu de jongen zo horizontaal lag en zijn haar uit zijn gezicht viel, viel het mij pas op dat hij een soort moedervlekje onder zijn linkeroog had. Talon zag het ook, waarna hij grinnikte en het stipje porde met zijn vinger, "Hij heeft een schoonheidsvlekje, de schone dame."
      "Hé, je moet niet jaloers zijn dat ik gewoon knap ben." Horace sloeg Talons vinger weg, waardoor de tweede jongen vreemd opkeek, "Je was wakker?"
      "Volgens mij heb ik nog nooit met ogen open geslapen...?"
      "Maar je was bijna levenloos voor je uit aan het staren."
      "Dat betekent niet dat ik slaap!"
      "Jongens." Ik zuchtte en moest stiekem glimlachen toen ik merkte dat ze op mijn commando stopten. Dat was wel zo fijn.
      "Zien jullie die lichten in de verte?" Joe trok onze aandacht door er naar te wijzen, "Dat is nou Orsmount, mijn favoriete plek in Thule."

      Na nog minstens een uur rijden, kwamen we eindelijk door een mooi poortje het dorpje op de bergen binnen. Overal brandden kleine lantaarntjes en ik vond het eigenlijk best romantisch hoe ze het stadje zo dim verlichtten.
      De korporaal leidde ons verder naar achteren, waar de verlichting wel wat minder werd, waar hij eventjes tegen een lokale bewoner sprak. Na een tijdje mochten we verder lopen, waarna we nog twee poortjes zagen die voor een rotsachtig plekje stonden. Ik volgde de rest door het linkerpoortje, maar Nathaniel zei dat hij iets in de kar was vergeten en hij later nog bij ons kwam zitten.
      Eenmaal door het poortje en langs de grote stenen, zag ik een soort meer tussen de rotsen, alleen kwam er een soort warme rook van het meer af. Ik vroeg me af wat het water voorstelde, maar toen begon de korporaal opeens zijn uitrusting uit te trekken totdat hij poedelnaakt (gelukkig) met zijn rug naar ons toe stond en toen met alle gemak in het water ging zitten. De rest volgde gewoon maar trok ook hun kleding uit, een voor een in het water springend.
      Horace was de laatste die ietwat onzeker zijn ondershirt van zijn torso af pelde. In het begin snapte ik niet waar hij zich zo voor leek te schamen, aangezien zijn onderste helft al naakt was, maar toen hij zo met zijn blote rug naar me toe stond, zag ik opeens een tatoeage in de buurt van zijn heup. Een duif omringt door een lauwerkrans, een kroon boven de vogel en een mooie hoofdletter M onderin.
      "Ik wist niet dat je een tatoeage had?" Het flapte eruit voordat ik erover nadacht. Horace draaide een beetje paniekerig om, de tatoeage showend aan de rest, terwijl zijn blote voorkant ongelukkig in mijn zicht verscheen. Ik deed mijn best om er maar niet naar te kijken, maar het was bijna onmogelijk toen hij een beetje ongemakkelijk naar me toe schuifelde en lachte, "Hahaha, waarom ben jij nog niet uitgekleed, Chris?" Hij probeerde de aandacht van het plaatje op zijn rug weg te trekken door een ander probleem bij mij te leggen.
      "Ik ben niet zo van het naakt zijn, haha." Ik deed mijn best om alle naakte jongenslichamen maar te vermijden, maar Horace gaf niet op. Gelukkig riep Talon hem, waardoor hij gelukkig omdraaide en ik weer normaal kon kijken.
      "Chris is uh, erg onzeker over zijn lichaam, laat hem maar met rust." Talon keek een beetje moeilijk naar Horace, waardoor hij mij een bijna kwaadaardige grijns gaf, "Kom, je hoeft niet bang te-"
      Ik gaf zo'n hoge gil dat walvissen jaloers op me zouden zijn. Horace liet geschrokken mijn omhoog getrokken shirt weer naar beneden vallen en kreeg een knalrood hoofd terwijl hij opeens wel de drang kreeg zijn kroonjuwelen te verstoppen, "Wacht, Chris, wat...?! Je hebt..." Hij wilde met zijn handen een 'borsten-gebaar' maken, maar hij had gelukkig door dat hij die handen beter ergens anders voor kon houden. De rest van de groep liet zich nu ook iets dieper in het water zinken en Talon probeerde moeizaam te glimlachen, "Hahaha... Verrassing."
      "Je hebt een meisje in ons team gesmokkeld, Talon?" De korporaal keek Talon streng aan, waarop Talons glimlach een beetje vervaagde, "Ze wilde naar Sirawien om een dierbaar iemand te redden, laat daar nu geen verandering in komen nu het blijkt dat ze een meisje is. Je hebt gezien dat ze net zo goed als ons allen kan vechten."
      "Wat is je echte naam?" De korporaal keek me alleen maar stoïsch aan. Ik slikte nerveus, "Christine Latham."
      "Christine, de ruimte hiernaast is voor de vrouwen, ik roep je wel als we weer gaan."

      Toen ik weer richting het poortje liep en de andere ruimte inging, hoorde ik de korporaal nog een beetje mopperen over vrouwelijke demonenjagers, maar ik was blij dat de jongens het onderwerp snel konden laten vallen. Het was al beschamend genoeg dat Horace zomaar mijn shirt omhoog had getrokken, laat staan als de rest erover bleef roddelen.
      "Slechte tijd gehad hiernaast, na-aper?" Die stem herkende ik...
      "Nathaniel...?"
      "Zeg maar Nanette, alhoewel ik Nate het fijnst blijf vinden. En dan maar denken dat ik er zo mee weg had kunnen komen als er geen andere crossdresser rondliep." Ze glimlachte lichtjes en gebaarde naar het water om haar heen, "Kom erin, ik zal niet kijken zoals die schurken hiernaast."
      "Dat was ook alleen maar per ongeluk, hoor," mompelde ik, waarna ik mijn uitrusting voorzichtig uittrok en het comfortabele water inging. Ik ging naast Nanette op de rotsen zitten en glimlachte toen het warme water mijn spieren liet ontspannen.
      "Heerlijk, hè? Trek je overigens maar niks van die jongens aan, met al die jaren als soldaat hebben ze vast nog nooit een vrouw van dichtbij gezien."
      "Je hoeft het er ook niet in te wrijven...!" Ik fronste lichtjes, waarop Nanette grinnikte, "Haha, sorry, maar zijn ze wat?"
      "Huh?"
      "De jongens! Je hebt ze toch wel in al hun glorie gezien, hoop ik? Ik zie zelf helemaal niks, dus ik verwacht wel dat je me daarbij helpt."
      Oh ja, ik was bijna vergeten dat Nanette blind was. Haar geweldige manier van flux-manipulatie waardoor ze een soort van beeld kon schetsen, was soms té overtuigend. Ik gaf een verlegen lachje, "Sorry, ik heb niet echt opgelet."
      "Wat heb ik dan ook aan jou...?! Of heb je er stiekem zelf eentje op het oog en wil je het gewoon niet vertellen? Volgens mij zijn ze best mooi gebouwd, of niet?"
      "Nou... Ze zijn wel redelijk gespierd."
      "Kijk eens aan, dat is het echte werk." Ze knikte en probeerde nog meer informatie uit me te krijgen. Ik kwam erachter dat ze eigenlijk veel speelser en brutaler was dan ze leek, vooral omdat ze zich als man moest voordoen en dus weinig kon praten. Stiekem was ze een enorme kletskous en wilde ze al jaren iemand hebben die haar 'ogen' wilde zijn voor 'al die knappe jongens om haar heen'.

      Een uurtje later zaten we in het dorpscafé. Nanette had besloten haar identiteit ook maar bekend te maken nu de jongens het 'gewend waren', waardoor de korporaal bijna een hartaanval kreeg. Een nieuwe soldate, oké, maar een jeugdvriend(in)?! De jongens bleven overigens nog ver van me vandaan, waardoor ik me wel eenzaam voelde aan mijn tafeltje.
      "Hé, uh, je kunt goed vechten voor een meisje." Horace schoof ongemakkelijk bij me aan, waarna ik pufte, "Voor een meisje? Vecht ik niet goed genoeg voor een jongen?"
      "Oh, jawel, hoor! Heel goed!" Horace schaamde zich een beetje voor zijn opmerking, waarna hij me een nerveuze blik gaf, "Waarom gaat een meisje naar Sirawien? Ik bedoel, ja, je wilde iemand redden, maar wie?"
      "Uh..."
      "Je hoeft het niet per se te zeggen, maar we hebben elkaar toch al naakt gezien, wat valt er nog te verbergen? Haha..." Oh god, hij was zo ongemakkelijk. Ik gaf zelf een moeilijk lachje, "Mijn verloofde."
      "Oh, je bent verloofd?" Hij lachte en krabde aan zijn achterhoofd, "Da's ouderwets zeg..."
      "En wie wilde jij redden, dan? En waarom heb je dat plaatje op je rug?" Ik probeerde nonchalant te kijken, waardoor Horace een beetje met zijn lip pruilde, "Oké, niet zeggen, dit is ons geheimpje, oké?"
      "Goed dan."
      "Ik ben een prins." Hij vertelde het met zo'n geforceerde grijns dat ik het bijna niet wilde geloven. Hij merkte waarschijnlijk dat ik hem zo raar aankeek, want hij liet de glimlach zakken en keek me wat serieuzer aan, "Ik ben echt een prins, nou ja, ik was er een. Um... het is een lang verhaal, misschien kunnen we beter ergens anders heen gaan."

      Een paar minuten later zaten we al buiten tussen wat rotsen. Horace zuchtte en staarde naar de grond, "Kijk, ik ben de zoon van de koning van Miralivia, dus ik ben daar ook de prins van-"
      "Maar je haatte Miralivia?"
      "Ja, wacht even, daar kom ik zo op." Hij stopte wat van zijn haar achter zijn oor en draaide naar me toe, "Ons gezin bestond uit mijn vader, mijn zus en ik. Mijn moeder overleed toen ze van mij beviel, dus ik heb mijn hele leven met maar één ouder doorgebracht. Mijn vader wist van de demonen af, maar hij verborg het voor het hele volk, omdat hij bang was dat het land anders in elkaar zou storten. Er waren ook wel demonen in het land, maar hij had een paar vertrouwde demonenjagers die die demonen voor een hoop geld uitschakelden. De heerser van Sirawien wilde dit echter niet, want hij wilde juist dat iedereen erachter kwam hoe machtig hij was, dus liet hij mijn zus ontvoeren..." Horace slikte eventjes, "Mijn vader was alleen zo harteloos geworden dat hij niet eens een poging deed om haar te redden. Hij deed alsof ze naar Galaremond was gegaan om daar etiquette te studeren en vond dat ik 'toch een betere erfgenaam was', omdat Clarice de demonen niet geheim wilde houden. Ik was het goede kind en deed altijd wat mijn vader van me wilde, maar na Clarice's verdwijning werd dat moeilijker en moeilijker." Horace fronste lichtjes en perste zijn kiezen op elkaar, "Ik ben van huis weggelopen om haar te zoeken en te redden. Ik was blij met die vrijheid, geen eisen waar ik aan moest voldoen. Ik wilde geen koning worden van een land dat zo corrupt was, dus vluchtte ik." Geforceerd liet hij een lachje horen, "Ik was zo'n lafaard, zo'n idioot en zo zelfzuchtig. Ik had die plek kunnen overnemen, ik had een leger kunnen inschakelen, ik had allianties kunnen sluiten met Thule en Galaremond om heel Sirawien over te nemen met een enorme aanval... maar ik moest per se zo dom zijn om blindelings mijn zus achterna te rennen. Ik voelde me vrij, maar ik vond nog steeds geen voldoening." Hij leek een snikje te onderdrukken, "Ook al had ik vrienden, ook al had ik honderden mensen om me heen... iedere keer dat er een stilte viel, besefte ik het. Ik ben helemaal alleen. Mijn vader haat me vast. Ik kan nergens heen, Christine. Iedereen hier heeft een leuke familie om naar terug te keren en ik kom straks niet eens mijn eigen land binnen!"
      "Horace, mijn ouders zijn ook overleden en je vader haat je vast ni-" Ik probeerde wat sympathie te tonen, maar hij leek zich er alleen maar erger door te voelen, "Sorry, sorry, ik ben ook zo egocentrisch, ik haat mezelf, ik kan helemaal niks goed doen! Als iemand merkt hoe ik echt ben, haat diegene mij vast ook!"
      "Ik haat je niet. Je bent een geweldige krijger en je hebt dat vaak genoeg bewezen! Joe heeft je niet voor niks als zijn teamgenoot gekozen. Je bent zeker wat waard in onze groep en je zult die waarde behouden, wat er ook gebeurt! We gaan naar Sirawien, redden je zus en mijn vriend en dan heersen we over dat hele land, toch?"
      "Oh, ja..."
      "Ja, dus veeg die tranen weg en kop op, je mag van mij pas weer huilen als je die kroon op je kop draagt."
Horace gaf een zwak lachje en veegde met zijn onderarm langs zijn ogen, waarna hij zijn neus zielig ophaalde en pruilde, "Niet tegen de rest zeggen dat ik heb gehuild."
      "Maak je maar geen zorgen, ik vertel niks door, uwe hoogheid."
      "Pff, geen arme jongens plagen!"

      Horace en ik bleven de rest van de avond nog buiten hangen zodat hij rustig kon herstellen. De nacht bestond zoals altijd nog uit domme grapjes en stomme verhalen, maar ik merkte dat Horace deze keer zonder enige nachtmerrie kon slapen, waardoor ik me wel een stuk blijer voelde.

Reacties (1)

  • Helvar

    Wat een boel onthullingen in dit hoofdstuk:O

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen