Foto bij Hoofdstuk 17

Hallo iedereen,
het spijt me dat ik (ALWEER) op het nieuwe hoofdstukje heb laten wachten. Ik heb een heel verwarrende week gehad en slecht nieuws gekregen, dus voor Quizlet was er niet veel tijd.
Dus nog een extra bedankje voor wie dit desondanks toch leest, zeker TheBestDay en xLenox!

X Nina

All that I am,
all that I ever was,
is here in your perfect eyes.
They're all I can see.
I just know that these things
Will never change for us at all

- Snow Patrol / Chasing Cars


http://www.literacyshed.com/uploads/1/2/5/7/12572836/3231532_orig.gif


Soms was het vreemd, hoe we met elkaar omgingen. Zoals die ene keer dat ik hem tegenkwam bij het speelplein en we een halfuur aan een stuk zonder iets te zeggen naast elkaar op het klimrek bleven zitten.
Aan woorden was er niet altijd behoefte.
Woorden over Anna wilde ik niet in de mond nemen en hij zweeg duidelijk ook liever over Jonathan, al informeerde hij me zo nu en dan even uit beleefdheid. ‘En met Jonathan gaat het gewoon zoals anders,’ knikte hij dan, zonder me aan te kijken.
‘Doe je ouders de groeten van me,’ zei ik daarop altijd.
‘Jij de jouwe ook.’ Daarna vroeg hij me kortweg even naar mijn moeder, alsof hij dat echt wilde weten. Als laatste vroeg hij gewoon naar mij.
Dat waardeerde ik nog het meest.
Het was zo’n makkelijke vraag waar ik op kon antwoorden wat ik maar wilde. Had ik geen zin om mezelf te verduidelijken, kon ik gewoon mompelen dat alles goed met me ging. Als er iets op mijn hart drukte, kon ik het hem vertellen en ik wist dat hij zou luisteren.
Luisteren deed hij altijd, met zijn hoofd een tikje gekanteld en zijn ogen als magnetisch aan de mijne bevestigd. Als ik echter wilde luisteren, als ik hem vroeg naar de details en de bijzonderheden van het dagelijkse leven.
‘Ik heb het idee dat je er niet over wil praten,’ stelde ik vast toen we naast elkaar op de speeltuinschommels zaten om ondertussen Breanna en Elliot in de gaten te houden. De stoeltjes wiegden zachtjes boven de grond, al sleepten mijn voeten over de grond als ik ze niet optrok.
Zacs benen hingen onherroepelijk tot aan de grond. Met zijn meter negentig werd het haast onmogelijk om op een kleuterschommel te passen. ‘Je idee is juist.’
‘Lucht het niet op als je het van je af praat?’ opperde ik, maar hij schudde zijn hoofd.
‘Je wilt het toch niet horen, het is godverdomde deprimerend.’
‘Ik wil best wel luisteren. Jij luistert toch ook naar mij?’
‘Dat is anders.’
‘Hoe dan?’ Mijn ballerina’s schepten zand terwijl ik halfslachtig probeerde te schommelen om mezelf een houding te geven.
‘Jij hebt zo’n normaal leven. Een moeder, een zusje, een huis en dat is het zo’n beetje. Geen dramasoap als dat van mij.’
O, hij moest eens weten.
O, hij moest eens weten wat ik wist.

Reacties (2)

  • xLenox

    Awhhh.. wrm verteld ze het hem niet gewoon?! *zucht*
    Maar gewoon lekker schrijven als jij zelf wilt en kan! I'll just wait patiently!!(H)
    Weer heel mooi geschreven btw! Love it ^^

    xoxo

    5 jaar geleden
  • TheBestDay

    Sterke met het slechte nieuws
    en schrijf gewoon wanneer je zin hebt of kan! Xx

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen