Jennifer Ruiters

"Harry je naam moet me echt denken aan; haar stijlen." Zei ik droog. Meteen schiet Harry in de lach en ik doe zachtjes mee.

Ik veeg de tranen van me wang weg. "Jij weet vast wel hoe deze stoelen hier zomaar in het bos komen" vraag ik opeens als Harry uitgelachen is. Hij bloost licht. "Ik heb ze neergezet" fluistert hij dan. Ik kijk hem met een kleine glimlach aan. "Het is mooi hier" Hij knikt als antwoord. Hij kijkt me lief aan en kuiltjes vormen op zijn wangen. Nu ik zo kijken is hij eigenlijk helemaal niet verkeerd. Dan kom ik aan met mijn tranen en warrig haar, wat moet hij wel niet denken? "Waarom moest je huilen Jennifer?" Hij spreekt mijn naam uit alsof het een god is. Ik haal mijn schouders op. Best raar eigenlijk als je het zo bedenkt. Ik kom een jongen tegen in het bos genaamd Harry Styles, we lachen alsof we elkaar jaren kennen en hebben nu al 'prive' gesprekken. "Je weet het wel maar je vertrouwt me niet" zegt Harry en hij draait zijn hoofd weer terug naar voren. "Dat is het niet... het is gewoon" O god, hoe ga je dit in godsnaam aan een jongen uitleggen. "Wat is het dan?" Hij begon lichtelijk opstandig te raken. "Zou jij een jongen vertrouwen die je nog geen 10 minuten kent?" vraag ik dan. Hij draai zich weer richting mij en ik zie nu dat zijn ogen lichtelijk twinkelen. "Nee" fluistert hij dan zachtjes. Waarom doe ik eigenlijk zo moeilijk tegen deze jongen? Ik bedoel, waarschijnlijk zie ik hem toch nooit meer en ik heb niemand anders waarmee ik het kan delen. Op een of andere manier houdt iets me tegen, zou ik er onbewust voor schamen? Vooral tegen zo'n jongen, hij is vast erg gewild door meisjes.

"Ik vertel het je, als je belooft mij nooit maar dan ook nooit meer te zien of op te zoeken." Hij kijkt me verbaast aan. "Schaam je je?" Weer die hese zachte stem. Langzaam wordt ik rood. "Niet doen, trouwens ik kan een meisje zoals jij toch niet zomaar laten gaan" er speelt een glimlach op zijn gezicht. Wat is deze vreemde jongen in godsnaam van plan? "Zoals ik al eerder zei, ik bijt niet, rustig oké" Ik kijk hem aan en knik. "Ik wil alleen maar helpen" Zijn ogen boren diep in die van mij. Kan hij gedachtes lezen ofzo. Dan moet ik nu aan iets heel normaals denken... Uhm... Teletubies. Nee, wat denkt hij dan wel niet. Harry Styles... nee, Harry Potter. Ja, ik ga midden in het bos aan Harry Potter denken. Fuck hoe zag die er ook al weer uit. "Wow, gaat het wel?" Ik word uit me gedachtes geschut. "Huh, ja alleen hoe zag Harry Potter er ook al weer uit?" Het was er sneller uit dan het licht gaat en snel sla ik mijn handen voor mijn mond. Harry hoor ik naast me lachen. "Hij heeft toch zo'n bliksemschicht op zijn hoofd?" "Ow, ja nu weet ik het weer." Hij kijkt me aan met een waar-denk-jij-aan-blik maar ik negeer het.

"Vertel your storie bebe" gaat hij terug op het onderwerp. "Ik he-" "Jaja, ik weet hoe je heet" "Ik had ruzie met mijn vriendin" zegt ik dan uiteindelijk zuchtend. "Meisjes kunnen overal zo drama van maken wist je dat?" zegt hij dan terwijl hij zijn handen onder zijn hoofd stopt en naar achteren leunt. "Wat weet jij daar nou van? Dat jij nog nooit ruzie heb gehad en kan krijgen wie je wilt, betekend het niet dat ik ook zo makkelijk vriendinnen maak" zeg ik verontwaardigt. Ik voel hoe ik lichtelijk boos word.

Harrys' gezicht spant zich samen en zijn gezicht word witter dan net. "Wat weet jij nou over mij" bromt hij. Ik schik lichtelijk. Misschien haalt hij dadelijk wel zomaar een mes te voorschijn en word die boos en... Nee Jennifer. Haal de gedachte uit je hoofd. Rustig blijven. Ik ook altijd met mijn fantasie. Nadat het even stil is geweest gaat Harry verder. "Your know my name, not my storie" "Je weet ook niet die van mij" fluister ik. "Ik ga maar eens." "Nee wacht, jennifer" Hij schrikt op van zijn houding en houdt me tegen. "Wat is er gebeurt tussen je vriendin en jij?" Ik zucht zachtjes. Wat wilt deze jongen van mij? Het is dat ik het kwijt moet en niemand anders heb. IK staar voor me uit en gooi alles eruit. Nu of nooit.

"We kwamen aan en eigenlijk waren we allemaal wel moe. We vielen op het bed neer en gingen slapen. Toen ik wakker was waren ze allebei verdwenen. Mijn vriendin en haar zus. Ik belde maar ze namen niet op. Ik wachtte 3 uur en toen kwamen ze ineens terug. Ik vroeg waar ze waren en waarom ze mij niet hadden wakker gemaakt. Toen zei mijn vriendin recht in mijn gezicht dat ik daar te laf voor ben -voor wat ze gingen doen- en dat ze even geen zin had in mij. Terwijl we samen op vakantie waren!" Tranen stromen geruisloos over mijn wangen terwijl ik aan dat moment terug denk. Harry veegt zacht een traan weg als teken dat ik verder moet gaan. "De volgende dag waren ze weer weg en de volgende dag ook. Steeds zonder mij. Ik vroeg eens aan mijn vriendin of ik ook een keer mee mocht met wat ze gingen doen of dat we eens iets met zijn tweeën konden doen. Ze werd weer boos over dat ik haar zus buitensloot en dat soort dingen. Nu negeren ze me compleet en lijk ik wel lucht." "Balen" Ik keek hem aan en glimlachte kleintjes. "Ik weet niet eens waar het vandaan komt maar ik denk niet echt dat ze mee op vakantie willen"

Harry kijkt me lief aan en zucht zachtjes. "Life is hard Girl. Stay strong. Zoek de mensen die wel van je houden en om je geven. Die een kogel voor je vangen. Je zullen reden van de golven, van alle rampen. Je zullen beschermen tot hun dood. Die je tranen weg vegen tot ze niet meer komen. Zoek die mensen." Ik keek Harry verbijstert aan door zijn mooie spiets. "Waar kwam dat vandaan?" zeg ik lachend. Hij glimlacht terug en antwoord. "Levenservaring" en met die woorden staat hij op en verlaat het bos.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen