Foto bij Darkness 65.

Do all those who lie here know why they died?
Did you really believe them when they told you "the cause?"
Did you really believe that this war would end wars?
- Eric Bogle, No Man's Land

Wegens de aankomende examens heb ik jammer genoeg geen tijd om de bofa uit te schrijven. Daarom zal er nu een kleine tijdsprong zijn;)

Er is geen bepaald tijdstip waarop een oorlog eindigt. Er rinkelt geen bel die dit einde aankondigt, en er komt geen soldaat roepen dat het tijd is om te feesten omdat de vijand verslagen is.
Nee. Op een bepaald moment hef je het zwaard op, en merk je dat er geen vijanden meer zijn om te verslaan. Op een bepaald moment sta je daar, samen met een aantal van je bondgenoten tussen een zee van lijken, terwijl langzaam maar zeker doordringt dat het voorbij is.
Enkelen laten hun wapens op de grond vallen en zakken neer op de grond, terwijl ze met bloederige handen door hun haren strijken.
Het is voorbij.
Anderen trillen als ze al die lichamen zien, die geknakt in plassen bloed en modder liggen. Ze vragen zich af hoe ze ooit de draad van hun leven weer zullen kunnen oppikken na dit.
Aya Faënonighean staat roerloos op het slagveld, Dringape-channas steekt nog uit de laatste ork die ze gedood heeft.
Een verloren gevoel bekruipt haar. Wat moet je doen als je omringt bent door lijken?
De andere soldaten doen het haar voor. Ze zoeken naar gewonden, of slepen hun dode kameraden terug naar de kampen.
Aya kijkt om zich heen, maar in haar buurt kan ze geen gezucht of gekreun van gewonden horen.
Daarom loopt ze langzaam over het slagveld, de stok waar de ork nog aan hangt sleept achter haar aan.
Ze lijkt wel verdooft, maar als ze het kolosale lichaam in het oog krijgt, komt ze beetje bij beetje weer bij zinnen.
Azog ligt met wijd opengestrekte armen op de grond, en verscheidene lichamen liggen roerloos onder hem. Zijn ogen liggen diep in zijn oogkassen en zijn mond ziet zwart van het opgedroogde bloed.
Het was zo makkelijk geweest om hem te doden, peinst Aya, ze kan bijna niet geloven dat de ork anderen zo'n groot leed heeft aangedaan.
Dan wordt haar aandacht getrokken door een andere gevallene, de roodharige elfenvrouw uit het Demsterwold.
Ze is dood, maar ze is misschien een van de enigen hier met een kalme, berustende blik in haar ogen.
Aya aarzelt even, maar loopt dan naar het lichaam toe en tilt het voorzichtig op.
De rode haren wiegen zachtjes heen en weer als Aya haar naar het elfenkamp draagt. Ze is niet van plan er binnen te gaan, Thranduil zou haar vast ter plekke laten executeren, maar ze vindt dat de elf een waardige rustplaats moet krijgen en dat haar soortgenoten mogen weten dat ze gestorven is.
Aya had de elf nooit echt gemogen, maar ze was dapper geweest om het tegen Azog op te nemen, en die dapperheid verdient erkenning, en een laatste rustplaats.
Zo muisstil als ze maar kan sluipt ze het kamp binnen. Ze heeft geluk dat ze niet gezien wordt, de meeste elfen zijn te druk bezig met de gewonden op te lappen om de luidruchtige halfelf op te merken.
Ze duikt even de schaduwen in als er stemmen klinken en schimmen een grote tent uit lopen.
'Ik kan u bezweren dat we alles hebben geprobeerd om hem te redden.'
De andere stem klinkt vermoeid. 'Dat heb je al duizenden keren gezegd, Elbeth. Ik ben u dankbaar voor uw tijd. U hebt mijn vader gered.'
Aya kan de andere elf bijna horen blozen.
'Hij heeft geluk gehad, heer. Toch zal hij nooit meer kunnen lopen.'
'Ik begrijp het. Als u het toelaat, ga ik nu even bij hem kijken.'
Elbeth laat het toe en ze lopen beiden een andere tent in.
Aya kruipt voorzichtig bij de schaduwen vandaan, en sluipt naar de tent. Aan de ingang legt ze Tauriel voorzichtig neer.
Na een korte aarzeling sluit ze de ogen van de elf. Nu lijkt het wel alsof ze slaapt.
De halfelf slaagt er in om ongemerkt weg te sluipen, em glijdt weer het niemandsland in. Ze is moe, beseft ze, en de korsten bloed op haar gezicht trekken op een onaangename manier aan haar huid. Haar broek plakt tegen haar benen door de modder en het andere vuil, en bijna al haar vingernagels zijn gescheurd.
Ze doet een poging om haar haren, nu muisgrijs in plaats van zilver, uit haar gezicht te vegen, waardoor het enkel rood kleurt.
Ze zucht en kreunt.
Iedereen heeft deze plaats verlaten, ziet ze. Ook Beorn is nergens meer te bekennen.
Dan waait de westenwind en hoort ze het kabaal van het mensenkamp. Voornamelijk getreur, geroep en gegil.
Omdat er in dat kamp niemand aanwezig is die haar om gegronde reden dood wil, besluit ze dat ze haar hulp daar misschien wel kunnen gebruiken.
Ze struikelt op weg ernaartoe over lijken, zowel over die van orks, aardmannen, mensen en dwergen.
Eenmaal in het kamp, heerst er verslagenheid, en chaos. Er is een grote man met een rol verband, die de mannen die een ledemaat verloren hebben helpt om niet dood te bloeden.
'Aya?'
Ze draait zich om. Nori staat tussen de mannen, met op de plaats waar ooit zijn rechterhand had gezeten, enkel een stomp.
Het lijkt wel alsof er plots te weinig zuurstof aanwezig is.
'Jij zat in Erebor. Jij zat veilig en wel in Erebor', Aya klinkt behoedzaam, maar de ondertoon van paniek klinkt duidelijk door in haar stem.
Nori kijkt haar niet aan. 'Thorin besloot dat we onze thuis toch moesten verdedigen.'
Dat wil Aya niet horen. 'Nori, alsjeblieft. Waar zijn de anderen?'
Ook Nori denkt liever niet na over die vraag. 'Dwalin en Gloin heb ik op weg hiernaartoe nog gezien. Ze zagen er gezond uit. De anderen...', hij schudt zijn hoofd, 'Over de anderen weet ik net zoveel als jij.'
Aya kan het wel uitkrijsen van frustratie.
Ze dwaalt door het kampement, de blikken en fluisteringen van de andere soldaten negerend. 'Dat is Aya Faënonighean! Aya Doodsbrenger! Aya Dochter van de Dood! Aya Tijkeerder!'
Voor een iets grotere tent stopt ze en gluurt ze naar binnen.
Bard verschijnt als bij toverslag aan de deur. 'Aya. Daar ben je. We vroegen ons al af waar...'
'Ik ben moe Bard. Mag ik naar binnen komen?'
De man knijpt zijn lippen op elkaar, en door het nerveuze getrek aan zijn oog ziet Aya hoe hij iets probeert te verzwijgen.
Ze duwt hem bruusk opzij en loopt de tent naar binnen.
'Ik weet niet of dit wel een goed idee is', mompelt Bard, maar Aya staat al zo stil als een marmeren beeld.
'Nee.'
Er komt geen antwoord, het hele vertrek wacht roerloos toe tot de halfelf in stort.
'Nee!'
Ze loopt naar Thorin toe, knijpt zijn handen fijn, houdt zijn gezicht tussen zijn handen en duwt haar lippen wanhopig tegen de zijne.
'Verdomme! Jij zat veilig in Erebor! Veilig! Wat... waarom...'
Ze geeft het krijsen op en probeert de tranen tegen te houden. Met een kreun als die van een gewond dier begraaft ze haar gezicht in zijn mantel, waar ze blijft huilen en schreeuwen totdat er geen tranen meer te vergieten zijn, en haar stem helemaal schor is.

Reacties (7)

  • Croweater

    Meeeh. Ook al wist ik het al.
    Gelukkig beter dan dat hij binnen was blijven zitten.

    5 jaar geleden
  • LynnBlack

    Nee?! NNNNNNNEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!! *OMG I can't breath!*
    I...I can't breath!!! THORIN!!!!!!!!!!!! Nee please nee?! Zeg iets PLEASEEEEEEEEEE??!!!
    Please don't let him die, oh in Durin's name please don't let him die, not him, not Fili, not Kili, Not Bombur NO ONE!!!
    C'mon she kissed him right? She loves him? He was going to be safe! A kiss breaks every curse right?
    The evil queen said it! A kiss can break any curse! The prince also woke up Snow White, Belle saved the beast! This is all just a nightmare! He can't be death just not now! Not here!

    Oh My dit is volgens mij het eerste story buiten dat van mezelf waarin Thorin genadeloos om komt in de slag en wow ik zat hier echt te schreeuwen en te piepen en dan begon ik te denken aan de kus ;p

    5 jaar geleden
  • Schack

    No way.
    I hate you. And that stupid dwarf called Thorin. Just dying like that. Puh.
    And by now, you should know how horrible this situation is. I never speak English. Or write in English. Blegh, you know what I mean. I never do that.
    And does anyone think of poor Legolas? That picture... >-<
    Goddamnrabbit.

    5 jaar geleden
  • Allysae

    GODVER NEEEEEEEEEEE

    5 jaar geleden
  • Glorfindel

    (huil)(huil)(huil)(huil)(huil)(huil)(huil)
    NEE NEE NEEE NEEEE NEEEEE NEEEEEE NEEEEEEE NEEEEEEEE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    *een stel heel lelijke vloeken*!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen