Foto bij Hoofdstuk 20

Hoofdstuk 20 alweer!
Bedankt aan mijn allerliefste lezers! Ik zie dat ik dertien Abo's heb, alledertien heel erg bedankt! (Ook al ben ikzelf één van die Abo's...xD)
Op naar de vijftien! x
Nina

Ballerina,
the crowd will catch you.
Fly it, sigh it, try it!
(Well, I may be wrong...)

- Van Houten / Ballerina



‘Twee Judy’s?’ Hij bleef het herhalen, alsof de tweede opeens zou verdwijnen als hij het nog maar een paar keer zei. ‘Nee, jij bent de rechtse,’ stelde hij vast, ‘die linkse is… weet ik veel wie ze is, maar ze is jou niet.’ Om te beginnen verraste het me dat hij het verschil meteen zag. Als we elkaars kledij aantrokken en elkaars manier van doen imiteerden, zagen zelfs onze ouders het verschil met moeite. “Sta even stil,” gebood mijn moeder me dan, waarna ze me dan een halve minuut lang moest aanstaren om te bepalen wie ik was. ‘Je hebt nog een zus?’ vulde hij de stippellijntjes aan. ‘Een tweelingzus?’
Maar ik knikte niet, ik bleef staan waar ik stond zonder ook maar te knipperen. Als het op welke manier dan ook mogelijk was om spontaan te verdwijnen, laat me dan alsjeblieft nu die vaardigheid ontwikkelen.
‘Ze lijkt op je, maar ergens ook weer niet, ik weet niet wat…’
Ze was knapper. Levendiger. Spontaner. Getalenteerder. Magerder.
‘Haar ogen zijn minder helder dan de jouwe,’ constateerde hij tot mijn verbazing. Echt? Was dat echt zo? ‘Ik wist niet dat… Waarom heb je het niet verteld?’
‘Ze,’ begon ik, maar daar eindigde het. ‘Ze…’ En opeens moest ik denken aan wat Anna me altijd vertelde als we eigenlijk hoorden te slapen en zij me haar geheimen toevertrouwde. Niet al haar geheimen, natuurlijk. ‘Judy? Wil je iets weten? Vandaag zag ik een catalogus een artikel over Novosibirsk. De balletacademie.’
‘Dus?’ had ik gevraagd.
‘Het is een groot gebouw met heel erg veel wit en lichtgroen en zo veel balletzalen dat je nooit genoeg tijd hebt om in ze allemaal te dansen. En alleen de beste danseressen en dansers gaan er heen, allemaal bloedmooie natuurtalenten die al konden dansen voor ze konden lopen. Ik wil er heen.’
‘En waar is je Novosi…?’
‘…birsk,’ had ze me aangevuld, ‘Novosibirsk.’ De vlotheid achter haar uitspraak van de opeenhoping aan lettergrepen verried dat ze het er in haar hoofd al veel vaker over gehad had. ‘In Rusland.’
‘Rúsland?’
‘Rusland.’
‘Niet doen,’ had ik toentertijd gesmeekt, ‘niet naar Rusland gaan.’ Maar vandaag had ik veel liever gehad dat ze ergens in haar Russische Novosi-nogwat ronddanste in plaats van in een kist te liggen onder de grond.
‘Ze is in Rusland,’ loog ik glashard, recht in Zacs gezicht. ‘In de balletacademie van Novosibirsk.’
‘Echt?’
‘Ja, het is een heel erg licht gebouw met wit en groen en zo veel balletzalen dat je nooit genoeg tijd hebt om in ze allemaal te dansen. En alleen de beste danseressen en dansers gaan er heen, allemaal bloedmooie natuurtalenten die al konden dansen voor ze konden lopen,’ citeerde ik Anna’s woorden. ‘Ze wilde er al veel langer heen.’
‘En jij, Jude, kan jij dansen?’ Grinnikend draaide hij me in een pirouette.
‘Totaal niet.’
‘Wat als ik je vanavond mee uit neem, dan leer ik je het.’
‘Niets liever.’
Bijna, bíjna had ik het hem verteld.
Bijna.

Reacties (4)

  • _ephemeral_

    WAT?! KOM OP! niets persoonlijk hoor! Ik ben boos op Judy niet op jou: jij bent een talent! Ik dacht zo van ja, ja ja ja ja JA! NEEEEEEEEE!

    5 jaar geleden
  • lovelyreads

    Mooi hoofdstuk! Snel verder:)

    5 jaar geleden
  • xLenox

    Btw ballet-dans-wereldje is echt een shit wereldje;)
    Le me knows ;P

    5 jaar geleden
  • xLenox

    Mheee.. Mheeeee.. MHEEE.. D:
    Why?!!! Why??!!! *le me mindfucked*
    Waarom niet gwn de waarheid? D:

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen