Foto bij Hoofdstuk 21

Hallo allemaal!
Iedereen was bij het vorige hoofdstukje vast superhoopvol omdat jullie natuurlijk dachten dat Judi Zac ging vertellen wat er met Anna gebeurd was, en ik verpletter die hoop dan weer. Niet zo aardig van me.;)Om het goed te maken schrijf ik vanavond iets over Anna's supermysterieuze dood.
Hierbij ook nog een oproepje aan alle stille lezers: als je dit leest, laat je dan een reactie'tje achter als je tijd hebt? Als ik reacties krijg, kan ik beter zien wat goed/slecht is en waar ik kan verbeteren. En natuurlijk is het ook een fantastische motivatie als jullie iets van je laat horen. Kritiek/ideëen/wat-je-dan-ook-wilt-zeggen is altijd welkom!

Duizendmaal dank aan iedereen die dit leest, jullie zien fantastisch, stuk voor stuk.
X Nina

She's just like the weather,
you can't hold her together.
Born from dark water, daughter of the rain and snow.
She wants the silence, but fears the solitude, she wants to be alone, but together with you.
She can’t see the landscape anymore, it’s all painted in her grief..

- Florence and The Machine / Landscape



Soms heb je gezelschap nodig, al is dat niet meer dan het gezelschap van woorden. Aarzelend vonden mijn vingertoppen de rand van mijn matras en visten ze Anna's brievenboek eruit.
Kon ik iets lezen? Was dit de dag waarop ik één van haar schrijfsels kon lezen? Wat als het een brief aan mij gericht was? Wat als er dingen in stonden die ik niet wilde lezen? Wat…?
Impulsief sloeg ik het schrift open om de eerste te lezen. Haar leraressenhandschrift alleen al, was genoeg om mijn adem te doen stokken.

Lieve Wolf,

Oké, dit kon ik niet lezen. Het was een brief aan haar vriendje, dat waren mijn zaken niet en ik wilde sowieso niet weten wat er tussen hen gezegd was. Twee dagen voor haar overlijden hadden we op haar computer de dingen gevonden die hij haar geschreven had. Ze had het nooit aan ons verteld, hoe hij over haar en tegen haar durfde te spreken. Misschien had ze dat beter wel gedaan.
Iemand had haar kunnen redden. Ik had haar kunnen redden.
Toch voelde het alsof ik nu niet kon stoppen, nu ik eindelijk de bladzijden tussen mijn vingertoppen had durven houden. Dus ik ademde zo diep mogelijk in, totdat ik mijn longen voelde spannen, en sloeg mijn ogen op de volgende regel.

Ik weet niet hoe ik je dit moet zeggen. Woorden als de jouwe ga ik niet gebruiken, zo ben ik niet. Maar ik hoop dat je ziet wat je met me gedaan hebt. Kijk naar wat je van me gemaakt hebt, Wolf. Ik denk niet dat ik je dat ooit nog kan vergeven.
Je hebt me bevuild met je woorden en je handen, ik begrijp niet waarom je me kan zeggen dat ik afstotelijk ben met dezelfde mond waarmee je me kust.
Het spijt me. Niet dat ik niet goed genoeg voor jou kan zijn.
Het spijt me dat ik niet eerder gezien heb voor welke gespleten persoonlijkheid ik mezelf opgeofferd heb.
Als ik maar het lef had dit in je gezicht te zeggen, terwijl ik niet eens dapper genoeg ben om je aan te kijken.

Anna Maeson, niet langer de jouwe.
Op mijn onderlip beet ik met al mijn macht, tot ik mijn onderlip kon voelen bloeden en mijn ogen ervan prikten. De bittere tranen hield ik niet tegen. Ze liepen over mijn wangen, één en al onmacht en afkeer voor de jongen die mijn zus van me afgenomen had.
In het begin was het een normale relatie. Dat denk ik toch, of ik hoop het toch, dat ze ook normale tijden heeft gekend.
Ze kende hem van ballet, hij was haar danspartner en een fervent danser die meer gaf om de sport dan om Anna zelf. Zij was altijd een goede danseres, maar hij legde druk op haar. Ze moest beter zijn, nog beter en nog beter, nooit voldoend aan de eisen die hij haar stelde.
Méér moest ze oefenen.
Méér moest ze winnen.
Minder moest ze eten.
Dat laatste werd haar ondergang.
Dit zou makkelijker zijn als ik alle schuld in Wolfs schoenen zou kunnen schuiven. Natuurlijk heeft hij schuld. Hij heeft haar jarenlang onder de duim proberen te houden, gebruikt als weg naar de top van de sportwereld en haar tot het uiterste randje gedreven. Soms leek het alsof hij gewoonweg probeerde te testen hoeveel ze kon hebben, hoe vaak hij haar kon uitschelden, hoe vaak hij haar kon slaan.
Maar Anna zelf had ook schuld, ze streefde naar de perfectie die hij haar voor ogen hield. De perfectie die alleen tussen haar oren bestond, die perfectie die slechts een onnavolgbare fata morgana bleek te zijn. Die perfectie die haar het graf in trok.
Mijn hart sloeg tellen over terwijl ik mijn tanden bijna door mijn onderlip stak. Nooit meer zou ik achterop haar fiets zitten. Nooit meer zouden we samen geheimen delen. Nooit meer. Nooit meer.
Onwillekeurig dacht ik aan Zac, aan hoe hij kon praten over de dingen waarover ik dat niet kon. Hij had een bepaalde wijsheid over zich heen, net als Anna, die het beste advies kon geven, maar het niet zelf opvolgde. Alleen had hij me nog niet verteld wat er met Jonathan gebeurd was.
Niet dat ik hem wel kon vertellen wat er met Anna gebeurd was. Ik hoefde alleen maar aan Anna te denken en ik veranderde al in een wrak.
Ik sloeg het brievenboek dicht, drukte de sleutel tegen me aan en schoof de bladzijden onder mijn matras terwijl ik me voornam het hem morgen te vertellen.
Morgen. Beloofd. 

Reacties (5)

  • xLenox

    Mwheeeee!!!!
    Ik ben echt een jankbal.. zou daar een ziekte voor zijn??
    Want zekerste weten dat ik dat dan heb!!
    Hahha volgens mij ben ik de gene die onder de categorie 'Tons-of-shit reacties' pasxD
    Maar echt weer heel mooi!! Ook leuk dat we meer stukjes over Anna te weten krijgen!!
    Snel verder graag? I love it!!(H)

    Xoxo

    ps. bij jou verhaal heb ik altijd inspiratie voor reacties schrijven.. weard..

    5 jaar geleden
  • TheBestDay

    Ik ben benieuwd of ze zich aan de belofte houd, ik hoop het wel..
    je schrijft heel goed en snel weer verder??♡♥

    5 jaar geleden
  • lily_luna

    Snel verder! Ik schrijf niet veel reacties omdat in meestal niet weet wa dar in moet schrijven. Maar ik zal mijn best doen om erop te letten en meer reacties te schrijven. X

    5 jaar geleden
  • Maimer

    Ik begrijp absoluut niet waarom ze het zac niet gwn verteld, alle leugens komen ooit een keer uit

    5 jaar geleden
  • niniwa1

    Reactie? x

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen