Hoofdstuk 2




~ Zonder jou tikt de klok even snel
Maar de tijden veranderen wel
Dus ik neem afscheid, jij moet nu gaan
Weet dat je in m'n hart altijd blijft voortbestaan. ~
Clouseau, Afscheid van een vriend.

Jane POV

De koffietafel loopt langzaam leeg. Mensen die uitgenodigd zijn, verlaten de zaal. Eigenlijk weet ik niet wat het nut is van zo'n koffietafel na een begrafenis. Het wordt ook wel de rouwmaaltijd genoemd, maar veel mensen lachen en praten gezellig met elkaar. Het lijkt net of ze zijn al vergeten dat er net nog iemand begraven werd. Sommigen zien elkaar enkel op begrafenissen en trouwfeesten van familie of gemeenschappelijk vrienden en vertellen elkaar dan met geuren en kleuren wat voor goede en slechte dingen intussen in hun leven gebeurt zijn.

Ik heb er genoeg van en sta op. “Komaan, Jess. We gaan naar huis.” Wenk ik mijn zus. Jessica is 8 jaar jonger dan mezelf, ze woont nu al ongeveer twee jaar bij mij. Ze kan soms lastig zijn, maar dat zijn alle zussen wel eens zeker?
Ze doet haar donkerblauwe jas aan en volgt me naar Joe en Melinda, de ouders van Tyler. Ik heb hen altijd al vreemde mensen gevonden. Ze doen al sinds ik hen ken, en geloof me ik ken hen al lang, raar. Sinds hun zoon redelijk beroemd geworden is, zijn zij precies meer beginnen zweven dan Tyler zelf. Tyler is altijd met z’n beide voetjes op de grond gebleven en hij was altijd heel nuchter in zijn denken. Toen Tyler zijn ongeluk had zijn ze alles tot in de details aan de media gaan vertellen, ze hebben niets liever dan al die aandacht.
Ik tik op de zwartharige vrouw haar schouder en verrast kijkt ze op. “Jess en ik gaan naar huis. Veel sterkte nog.” Zeg ik tegen Melinda. “Jij ook meisje, houd je sterk, je komt er wel boven op. Je kunt altijd op ons rekenen.” Zegt ze en lacht me bemoedigend toe. Ik zeg nog gedag tegen die paar mensen die ook nog aan de enorme tafel zitten en verlaat dan met Jess en één van mijn en Tylers collega’s het restaurant. “Kom je overmorgen naar de repetitie?” vraagt hij voorzichtig. “Ik snap het wel als het nog niet lukt.” Vervolgt hij. “Ben je wel zeker dat je nog verder wilt doen, want iemand anders zal nu de rol van Tyler moeten overnemen?” vraagt hij weer bezorgd. “Ik kom overmorgen en ik moet verder, voor Tyler.”

Harry POV

Samen met mijn familie hebben we Spaghetti Carbonara gegeten in het huis van mijn tante. Je kunt het zien als een soort koffietafel, maar dan bij mijn tante thuis in plaats van in een restaurant. Je zult je waarschijnlijk ook wel afvragen waarom net dat gerecht? Wel, het was het lievelingsgerecht van mijn oma die enkele dagen geleden gestorven is. Ze heeft een trombose gehad en was voor een groot deel verlamd. Ik had haar nog willen bezoeken, maar ik zit net in het midden van een grote tour waar ik niet uit weg kan. Een kleine week nadat mijn moeder had verteld over oma belde ze terug om te zeggen dat ze gestorven was. Ik heb met het management iets kunnen regelen dat ik naar huis kon komen voor de begrafenis. Twee dagen en één nacht heb ik gekregen, twee daagjes vrijaf om naar de begrafenis te komen. Ik ben hier gisterenochtend vroeg toegekomen en om op tijd terug te zijn voor het concert moet ik nu nog net voor het dessert alweer halsoverkop vertrekken.

Ik zit wat uit het raampje van het vliegtuig te staren en kijk naar de zeeën en landen die enkele honderden meters onder me liggen en naar de wolken die soms mijn zicht belemmeren. Ik had graag nog wat langer thuis gebleven, mijn moeder was er zo kapot van, het is dan ook haar moeder die gestorven is.
China, daar ben ik naartoe op weg, van zodra ik daar aankom word ik naar de concertzaal gestuurd en moet ik bijna meteen op het podium. Hoe kunnen ze na zo’n vermoeiende dag en vlucht van me verwachten dat ik vol enthousiasme en super vrolijk het podium op zal springen? Maar het is m’n job en daar kan ik op dit moment niets aan veranderen. Niet dat ik dat zou willen, ik houd van zingen en op het podium staan en alles. Maar ik wou gewoon dat ik net zoals andere mensen even vakantie kon nemen van mijn werk om de begrafenis voor te bereiden en om tijd te krijgen om te rouwen. Maar daar is in mijn drukke leven geen tijd voor.

~~~~~~
Hellooo,
Ik wist dat het vorige hoofdstuk voor wat verwarring zou zorgen,
maar ik hoop dat het dit hoofdstuk al wat duidelijker wordt. Wat er
precies allemaal gebeurd is wordt in de loop van het verhaal allemaal
nog wel duidelijk.
Laat gerust weten wat jullie ervan vinden!

LUFU

Reacties (2)

  • Amica

    Ah nu snap ik het. Ik dacht eerst dat het vorige hoofdstuk niet klopte maar ik dacht er niet bij na dat het ook zo kon zijn.
    En je schrijft echt heel goed!
    Snel verder!

    4 jaar geleden
  • Manonxxx

    ik snap het nu wel. haha.
    dit maakt het duidelijker.

    snel weer verder. xx

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen