Foto bij 019. Thorin

Ik heb besloten om enkele details en dergelijke uit het boek te gebruiken, in plaats van alleen elementen uit de films. Maar ik zal mijn best doen om het wel begrijpelijk te houden.

Met een uitgestreken gezicht pakte Thorin de doek aan die Bilbo hem had voorgehouden. Hij zag de hobbit even nieuwsgierig naar hem kijken, maar deed alsof hij dat niet zag en ging op in zijn werk. Het was een wonder dat zijn harp de hele reis overleefd had en hij had er ook niet echt op durven hopen, maar toch was het zonder al te veel moeite gelukt.
De doek was een beetje vochtig, zoals hij had gevraagd en Thorin wreef er voorzichtig mee over het gelakte mahonie en hij liet het goud weer glanzen. Met zijn vingers raakte hij de snaren even aan en zonder zich te bekommeren over het lawaai of over de anderen die nog steeds om hem heen in de kamer zaten, begon hij te spelen. Het ware zachte klanken, die als een klaterend beekje de kamer vulden met hun melodie.
Sinds hij hier was, had hij geen prettige muziek gehoord en dat stoorde hem nogal. De klanken van zijn harp voerden hem terug naar verloren tijden. Tijden van weleer, waarin zijn familie nog welvarend was en in leven.
Hij was nog geen dertig jaar oud geweest sinds hij die schatrijke kamers van Erebor had moeten verlaten. Een eeuwigheid geleden… Hij was zo dichtbij geweest. Dichterbij dan hij nu was.
Zonder dat hij er erg in had, speelde hij zeker een half uur. Hij werd enkel in zijn bezigheden gestoord door Bilbo die een kreetje slaakte in de keuken.
Op dat moment werd Thorin zich weer bewust van zijn omgeving. De anderen keken niet naar hem, maar hij merkte wel dat de sfeer wat veranderd was. Met weloverwogen bewegingen borg hij de harp weer op toen de hobbit met een kunststof dienblad de kamer binnen hobbelde en dit op Blythes vierkante eettafeltje zette. Thorin zag enkele felgekleurde mokken staan, maar zat niet te wachten op thee. De hobbit dronk verschillende keren per dag uitgebreid thee, met koekjes en broodjes en dat begon Thorin nogal de keel uit te hangen. Hij zag toe hoe Bilbo heel discreet de mokken volschonk en een blik wierp op de chocoladebiscuitjes die hij al even zorgvuldig op een bord had gelegd.
Toen Thorin dat zag, had hij er spijt van dat hij niet met Bofur was meegegaan. Thorin had geen zin in de gemeenzaamheid van de hobbit die het zich gemakkelijk maakte op de bank met een dampende mok thee in zijn handen. Ook de anderen hadden hun thee van tafel gepakt en Thorin vond meer dan alleen zoetsappig zoals ze daar zaten.
Hij stoorde zich aan het feit dat Bilbo het zich naar de zin kon maken op zo’n vreemde plek als deze. Hij kon zijn eigen leefgewoontes overbrengen op het interieur van een ander zonder zich daar ongemakkelijk bij te voelen.
Zelf had Thorin niets gehad met zijn verblijfplaats in de Blauwe Bergen en hij had al die tijd gewacht op een terugkeer naar de Eenzame Berg. Hij kon die herinneringen niet van zich af zetten, al waren ze nog zo lang geleden opgedaan. Het zorgde ervoor dat hij zich nooit meer thuis had gevoeld. Waar hij ook was, met wie hij ook was.
Natuurlijk speelden de verliezen een grote rol en Thorin verwachtte niet dat Bilbo veel verlies had geleden. De kerel was vast opgegroeid in een vredig gezin en had zich alleen hoeven bekommeren over de hoeveelheid gebakjes die hij had ingeslagen en of hij wel datgene zou kunnen eten waar hij trek in had.
Het was misschien wel schandalig dat juist zo iemand als Bilbo zo’n belangrijke rol had in hun queeste. Thorin wist nog steeds niet of hij Gandalfs keuze een goede keuze vond. Ook de tovenaar had namelijk een op thee in handen gekregen en Thorin besloot dat het tijd was om een luchtje te scheppen. Hij zou ongetwijfeld niet in zeven sloten tegelijk lopen. Een ommetje, dat moest kunnen.
Blythes wereld scheen hem toe toen hij buiten kwam. De lucht was wat opgeklaard, hoewel er hier en daar wel flarden grijs en wit door het luchtruim dreven. Thorin lette er niet op en sloeg een hoek om.
Hij had al gemerkt dat dit niet écht frisse lucht was. Hij rook er van alles. Voedsel, rook, afval en geuren die hij niet eens thuis kon en wilde brengen. Toch was de koelte die hem tegemoet kwam waaien erg wenselijk en was hij in staat zich even tevreden te stellen met de situatie, al zou dat niet lang duren.

Reacties (9)

  • Moonwarrior7

    Ohh kijk nou uit Thorin!

    7 jaar geleden
  • Ringwraith

    Thorin was toch 130 toen hij weg moest uit Erebor en geen 30? :p
    Of is dat weer een film detail? :'p

    Ik vind het trouwens best huilen dat ze de harp achterwege hebben gelaten in de film. Dat had ik echt zo graag willen zien/horen.

    8 jaar geleden
  • Medb

    Haha, ik snap Thorin echt heel goed. Zo een suf appartementje en dan die gore buitenlucht, in plaats van Midden-Aarde O-O

    8 jaar geleden
  • QueenOfEmerald

    Cool Thorin speelt harp! (Heft hij echt de hele tijd een harp meegesleurd?)

    8 jaar geleden
  • ElladanElrohir

    zoals pabu al zei...
    'Hé! dat ben ik!' krijgf je dat soort uitspraken...

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen