Foto bij 16 - Pulling Out All The Stops

Ik werk aan een mix voor Sirawien! Het wordt een hele lange met meerdere opbouwende en afbouwende stukjes, maar nu moet ik alleen nog de bijbehorende muziek vinden:P

Wow, nu voel ik me ff episch!

      "Waar zijn we...?"
      "Wat is er met de lucht?" Ons groepje keek verward naar het gebied om ons heen. Een paar minuten geleden leek het toch echt alsof de zon aan het opkomen was, maar hier leek het wel midden in de nacht. Alsof het nooit dag was geweest... Waren we dan toch zo aan het dromen, of is dit een of andere truc van de heerser zelf?
      De korporaal keek ook vol verwarring in het rond en zijn gezicht lichtte alleen op toen hij een felblauwe vlinder in de lucht zag vliegen. Wij keken daar weer verward van op, maar hij stak zijn arm uit en liet de vlinder op zijn hand landen, waarna het insect in zijn hand leek te vloeien. Hij knikte lichtjes en creëerde zelf een rode vlinder, waarna hij die liet vliegen, "De ondersteunende troepen zijn bij de oase en arriveren hier wanneer de nacht aanbreekt, we hebben toestemming om alvast verder te gaan, ik heb onze locatie even doorgegeven. Nu is het alleen de vraag wanneer het echt nacht is..." Hij fronste lichtjes, "De laatste keer dat ik hier was, was het hier geen eeuwige nacht. Het is alsof er iemand ons verwacht."
      "Moeten we ons terugtrekken?" Nanette keek bedenkend naar Joe, waarna de korporaal ook moeilijk begon te kijken, "Misschien moeten we op de ondersteuning wachten, zodat we ons plan om als een klein groepje ertussenuit te knijpen beter kunnen voortzetten. We lokken een gevecht uit en gaan dan alsnog stiekem alleen verder, ik had alleen gehoopt dat we zo ook niet opgemerkt werden."
      "Het blijven wachten wordt misschien moeilijk, jongens..." Andrew trok onze aandacht en wenkte naar het gebied om ons heen, waar opeens grotere demonen leken te verschijnen."
      "Level A en hoger... hoe is dit mogelijk?! Waar zijn ze vandaan gekomen?!" Talon fronste en keek om zich heen, waarna hij lichtjes leek te trillen, "Dit is het, dit is het einde, vaarwel iedereen, hoe gaan we hen nu uit de weg krijgen? Percy?"
      "Mijn magie is vooral effectief op demonen tot niveau B, massale schade kan ik niet aanbrengen, ik kan ze hooguit individueel uitschakelen, maar dat kost echt veel flux."
      "Dan schakelen we ze individueel uit, een voor een." Nanette stond op en bond een soort verband om haar knokkels heen, zodat ze beter kon vechten, "We hebben vaak genoeg zulke grote demonen uitgeschakeld, toch Joe?"
      De korporaal stond op en knikte, "Ik zie ook geen andere optie. Percy, Horace en Talon komen met Nate en mij naar het front, Andrew en Lewis blijven met Christine bij de kar. Nu maar hopen dat er geen intelligentere demonen komen..." Met die woorden ging het groepje weg, waarna wij onze wapens trokken en bij de kar bleven staan.

      Je kon gemakkelijk zien dat Talon doodsbang voor de demonen was, aangezien hij liever niet naar Sirawien was gekomen, maar hij trok zijn bijl en begon richting een demon te rennen. Horace trok ook zijn zwaard en Joe nam zijn positie in de lucht en pakte zijn geweer, terwijl Percy zijn staf liet verschijnen en Nanette allang bezig was met het 'betoveren' van de demonen om haar heen. Van een afstandje zag het er nog best grappig uit hoe de demonen verward en angstig om zich heen probeerden te kijken en Nanette leek het geweldig te vinden om er zoveel mogelijk hun zintuigen af te nemen, maar de meeste beloofde ze een snelle dood toe met haar flux-mesjes. Joe was al bezorgd aan het roepen dat ze haar flux niet zo uitbundig moest gebruiken, maar dat maakte haar niet uit.
      Ik kon de korporaal boos zien worden, maar gelukkig richtte hij die woede op de demonen om zich heen. Het probleem was dat de sterkere demonen ook een soort flux konden gebruiken en hij dus minder goed op een afstand kon vechten, maar de drie jongens dienden als back-up en schakelden de naderende demonen uit, zodat Joe de volgende lading alvast kon neerknallen. Het was een soort van nek-aan-nekgevecht, maar onze kant leek aan de winnende kant te staan. Ten minste, totdat de demonen zo slim waren om een soort formatie aan te houden. Ze kwamen nu echt in golven op het groepje af en het was onmogelijk voor de jongens en Nanette om ze tegen te houden voordat Joe kon aanvallen, waardoor hun tactiek volledig in het water viel.
      Joe kon zich amper verdedigen tegen de dichterbij komende demonen met zijn afstandswapen, maar toen hij een grote stap achteruit deed, werd hij meteen van achteren aangevallen door een demon die zijn sprintje precies hetzelfde getimed had. Horace wilde nog zijn tijdmanipulatie gebruiken om de aanval te voorkomen, maar ook hij werd te snel aangevallen en moest zich in plaats daarvan verdedigen.
      Ons groepje schrok en we wilden onze positie verlaten om hen te helpen toen we zagen hoe de korporaal met zijn volle gewicht tegen de grond stortte. Het leek alsof er minstens een bot gebroken moest zijn, en die assumptie werd bevestigd toen Talon hem geschrokken overeind wilde helpen. Gelukkig was Joe niet voor niks de beste flux-gebruiker in de wereld, want tot onze opluchting gebruikte hij zijn flux om een soort dradenpatroon rond zijn gebroken arm te leggen, waarmee hij het gebroken ledemaat als een soort marionet kon bewegen. Het was slim bedacht, want zijn arm leek zo goed als nieuw en hij was klaar om verder te gaan met het gevecht.

      "Onnëlch?"
      We schrokken van een stem achter ons en toen we omdraaiden, zagen we een bijna menselijke vrouw. Ze grinnikte en liet haar scherpe tanden zien, iets wat haar er demonisch uit liet zien, vooral met de felle ogen, rare schilderingen op haar lichaam en de versteende gedeeltes die als kleding dienden rond haar huid. Ze tuitte haar lippen en keek verontwaardigd naar ons, waarna ze haar benige staart achter haar vandaan bewoog, "Ik vroeg of jullie blij waren. Leren jullie niet eerst de taal van het land waar je op bezoek komt vóórdat je vertrekt? Pff, egoïstische mensen."
      "Wat voor een demon ben jij?" Andrew deed schichtig een stapje naar voren terwijl hij zijn speer stevig vasthield. De vrouw lachte en keek ons aan alsof we idioten waren, "Gewoon, één demon? Er bestaan geen soorten demonen, idioot."
      "Oh ja, en wat zijn zij dan?!" Andrew wees naar de vechtende demonen verderop, waarvan de vrouw alleen maar harder moest lachen, "Oh, die dingen? Mislukte demonen? Zombies? Het zijn gewoon onderdanen van ons, maar geen demonen, gekkie! Speciaal gecreëerd door de meester zelf."
      "De meester...?" Nu kwam ik naar voren, maar toen schrok de vrouw even en deinsde ze een stukje achteruit, "J-jij...! Nee, wacht, nee..." Ze zuchtte opgelucht en begon weer te lachen, "Ik dacht even dat je iemand anders was. Hem willen we niet zo graag op bezoek hebben, maar jij... Jij kan nog wel een leuk cadeau voor de meester worden!" Ze reek naar me uit, maar Lewis raakte haar met zijn rare flux-zwaard langs haar arm. Ze siste eventjes en gromde toen ze een donkerpaars bloed uit de wond zag vloeien. Furieus brulde ze naar ons en ik moest even mijn oren dichthouden tegen het verschrikkelijke geluid.
      "Christine, jij blijft hier. Jij bent degene die ze wilt hebben, dus Lewis en ik pakken haar wel."
      "Ach jeetje, is dit onze eerste werkelijke opponent?" Lewis moest een beetje zenuwachtig zweten, maar hij had haar al een keer geraakt, dus kwam er wel een sprenkeltje moed in hem tevoorschijn. De vrouw liet in haar hand een gloeiend roze zwaard verschijnen en richtte het op ons. Gealarmeerd nam Andrew het initiatief en gooide hij zijn flux-lasso over haar zwaard heen, maar de roze energie sneed er zo dwars doorheen.
      "Godsunu..." Met een grom liet Andrew de lasso verdwijnen en bewaarde hij die flux voor later, waarna hij zijn speer als slagwapen gebruikte en op haar probeerde te hakken, maar ze hield zijn wapen gemakkelijk met haar zwaard tegen, waarna er zelfs een breuk in zijn speer leek te verschijnen. Snel trok hij terug en liet hij de speer een keertje in het rond draaien terwijl hij de breuk met zijn flux herstelde. Dit keer wilde hij steken, maar de vrouw sloeg zonder problemen het mes van de speer eraf.
      "Het heeft geen zin, jongetje, mijn energie snijdt door ieder materiaal!" Opnieuw kakelde ze erop los, maar toen kwam Lewis opeens naar voren, "J-je zwaard is van flux gemaakt?"
      "Huh?" Ze keek hem verwaand aan, "Ik ben hier niet voor betuttelende prietpraat, jongen! Genoeg, ik heb wel tijd voor betere dingen dan spelen met jullie mensen!" Ze liet twee leerachtige vleugels uit haar rug verschijnen en blootte haar tanden nogmaals naar ons, waarna ze in de lucht vloog en een paar roze chakrams richting ons wierp. Wetende dat ze van hetzelfde materiaal als haar zwaard waren gemaakt, ontweken we ze snel voordat ze ons raakten, maar de wapens leken bestuurbaar te zijn. Vol angst keken we naar de vlijmscherpe dingen die op ons afkwamen, maar toen sprong Lewis opeens voor ons en hakte hij zonder enige moeite de ringen doormidden.
      "Mooi...", mompelde hij in zichzelf, waarna hij glimlachte. De demonenvrouw keek hem vol ongeloof aan, "Hoe...?!"
      "De flux in mijn zwaard creëert lichte vibraties waardoor het ook door bijna elk materiaal kan snijden."
      "Oh...?" Ze grijnsde en gebruikte haar vleugels om razendsnel op Lewis af te vliegen, waarna hij haar zwaard nog net kon blokkeren. Hun wapens bleven beide intact, waardoor de vrouw moest lachen, "Hahaha, even sterk dus?! Maar dat betekent niet dat je wint!" Snel vloog ze terug naar boven, waarna ze delen van de nachtlucht op leek te zuigen in de energie van haar zwaard, waardoor die nog feller werd, "Jongetje, weet je welke factor nog meer meetelt als kracht en specialiteit gelijk zijn?" Ze maakte het zwaard langer en groter, "Je bereik."
      Lewis haalde zijn schouders op, "Nou, kijk, het is best wel grappig, maar..." Hij haalde even diep adem, waarna hij grinnikte, "Een extra specialiteit van mijn wapen is dat het de flux kan opnemen van ieder wapen dat het raakt, en blijkbaar ook van jouw zwaard."
We zagen hoe de rozige energie van de demonenvrouw in Lewis' zwaard vloeide, waardoor ze woedend werd en opnieuw op hem afvloog, "Hoe durf je!"
      "Oh ja, en over je bereik-verhaal." Lewis stak zijn linkerhand recht naar voren, waarna er een rode flux-boog verscheen, "Wij mensen met rode flux hebben over het algemeen het grootste bereik." Geconcentreerd legde hij zijn eigen 'zwaard' langs zijn boog en nam hij nog wat energie op, waarna hij de pijl op de vrouw richtte, "Vaarwel, demon."
      We konden nog net zien hoe de vrouw geschokt opkeek en haar vleugels voor zich vouwde toen de pijl razendsnel richting haar schoot, waarna die dwars door alles heen haar lichaam doorboorde. Ze liet alleen nog maar een verstikkend geluid horen toen ze richting de grond stortte en er een soort duister portaal onder haar leek te openen. Zodra ze erbij in de buurt kwam, werd ze opgezogen door de duistere energie en schreeuwde ze, waarna ze met gloeiende ogen richting Lewis keek, "Jou zie ik nog wel in hel."
      Zodra ze door het gat verdwenen was, zuchtte Lewis opeens en liet hij zijn wapens verdwijnen, waarna hij naar zijn hart greep, "Godsunu, dat was eng..."
      "Nee, niet waar! Je had haar te pakken! Zo van bam!" Andrew knikte en maakte een stompgebaar, "En je hebt zo'n coole kracht! Echt wauw, waarom vertelde je dat niet?!"
      "Ik wist eigenlijk niet echt hoe ik het moest gebruiken, mijn broer had dezelfde kracht, maar hij had een zwaard en ik een boog..." Nadat de shock van zijn gezicht was verdwenen, glimlachte Lewis opgelucht, "Maar ja, nu weet ik het, dus nu kan ik ook stoer zijn, toch?"
      We glimlachten naar hem, maar toen hoorden we de korporaal terugkomen, "De ondersteuning komt er met spoed aan, zij hebben ook de wisselende energieën door. Allemaal in de kar en rijden, de demonen zitten ons op de hielen!"

      Direct vluchtten we in de kar en reden we richting het kasteel. Ik kon nog net op tijd omkijken hoe er honderden pijlen de lucht in schoten en als een soort regen de eerste rij demonen uitschakelde, waarna de magiërs met hun magie de overige rijen verwoestten en plaats maakten voor de zwaardvechters, bijldragers en speerwerpers, de leden van Nanette's corps onbevreesd als altijd rond de frontlinie, klaar om toe te slaan. Een man in een gewaad gebruikte een paars flux-schild om naar ons te vliegen, waarna hij bij ons in de kar sprong en meteen aan Joe's arm begon met zijn helingskrachten.
      De honderden demonen om ons heen leken in secondes weg te vagen, wat ons tijd genoeg gaf om het kasteel ongezien binnen te rijden tussen de commotie door. Daar wachtte het eindgevecht op ons, en waarschijnlijk ook alle antwoorden op de vragen die ik mijn hele leven al had.

En ik kon niet wachten.

Reacties (2)

  • Helvar

    Oeh oeh oeh, spannend!:P

    7 jaar geleden
  • xEvanPetersx

    Go Lewis go! Snel verder please?

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen