Foto bij (Not?) Giving up

Guy Sebastion - Get Along (niet z'n andere liedjes luisteren please!! die moet ik nog voor andere hoofdstukjes gebruiken en anders is de nieuwheid er vanaf D: maar dat is jouw keuze hoor haha)

‘Heb je een beetje zin in morgen?’ vroeg ik belangstellend. Naast me zat Gemma, en om ons heen Robin, Anne en Harry. Mijn vraag was gericht aan Harry, maar gold eigenlijk ook wel voor de rest.
Harry fronste naar me. ‘Hoe bedoel je? Het is de première, maar...’
‘Maar wat?’
Verward keek ik van de een naar de ander. Allemaal hadden ze dezelfde blik in hun ogen.
‘Tristan is er niet bij.’
‘Hoe bedoel je, “Tristan is er niet bij”? Hij zou toch sowieso met je meegaan?’
Harry keek omlaag naar zijn handen en schudde zijn hoofd. ‘Niet nu is besloten dat Caroline de voogdij heeft,’ het kwam met moeite over zijn lippen, ‘en ik eigenlijk geen recht meer op hem heb.’
Ik fronste. Mijn hart bonkte in mijn keel. ‘Dat slaat nergens op!i
Het bleef stil in de woonkamer. Verbijsterd keek ik van de een naar de ander, verwachtend een reactie te krijgen die net zo verontwaardigd was als de mijne. Niets.
‘I-ik ga naar boven,’ mompelde Harry, en zonder dat een van ons nog kon reageren verdween hij door de deur naar boven.
Het bleef even stil daarna. Mijn hart bonsde nog steeds, verontwaardigd, en ik keek naar Anne. Die staarde met tranen in haar ogen de andere kant op.
‘W-wat? Gaan jullie hier gewoon zitten en niks doen?’
‘We kunnen niet anders,’ mompelde Robin ten slotte. Ik snoof luid, vol ongeloof door het horen van de vastbeslotenheid die deze familie zeker niet meer leek te hebben. Ik zei niks meer, maar schudde mijn hoofd en sloeg mijn armen over elkaar.
‘Luister, Aibileen, ik weet dat het nu lijkt alsof we niet willen, maar wij kennen dit al zeker vijf jaar. En we zijn gewoon moe,’ legde Gemma zacht uit. Haar gebleekte haar viel half voor haar gezicht, maar ze deed geen moeite het weg te vegen. Ik staarde haar aan, een pijnlijk gevoel in mijn lichaam. Toen pakte ik haar hand stevig vast en kneep haar zachtjes.
‘Weet ik. Maar niks is te lang voor je kind of kleinkind of neefje, toch?’ herhaalde ik zacht bijna de woorden die ik eerder nog tegen Harry had gezegd.
Het bleef stil. En in die tijd kwam ik tot een besluit.
‘Oké. Wat is Molly’s nummer?’
‘Wat?’
‘Nou, wat is Molly’s nummer?’
Gemma fronste, en evenals Anne en Robin keken me vertwijfeld aan. Toen ik ze doordringender aankeek, pakte Gemma uiteindelijk langzaam haar telefoon uit haar achterzak en reikte me deze aan. Binnen vijf minuten stond het nummer in mijn eigen telefoon.
‘Bedankt. Ik spreek jullie later weer, oké? Zeg tegen Harry dat ik wil dat hij morgen geniet, ja? After all, het is een mijlpaal in zijn carrière waarin hij de kans krijgt aan de wereld te laten zien hoe alles voor hem en de jongens is geweest, toch?’
Het was even stil, voordat Anne plotseling breed glimlachte. Verward zag ik toe hoe ze opstond, tranen die in haar ogen blonken, voordat ze naar me toeliep en haar armen om me heen sloeg. Ze drukte me dicht tegen zich aan, maar het deerde me niet. In plaats daarvan knuffelde ik haar terug.
‘Zal ik doen, schat, natuurlijk. Ik... ik ben zo blij dat je er weer bent,’ snufte ze toen ze meer weer los liet en me aankeek met die emotionele blik in haar ogen. Ik glimlachte naar haar. ‘Ik ook, Anne, ik ook.’

Onderweg naar mijn eigen huis belde ik gelijk Molly’s nummer. Vrijwel meteen nam ze op, maar het was dan ook net vier uur ’s middags geweest, dus waarschijnlijk was ze nog aan het werk.
‘Goedemiddag, u spreekt met Molly Benford.’
‘Hoi Molly, met Aibileen... Aibileen Wright.’
‘Hè- wat? Aibileen Wright in als... vriendin van Harry?’
‘Eh... ik ben niet zijn vriendin.’
‘Ja, eh, ook goed. Waarvoor belde je?’
‘Ik bel voor Tristan, en voor morgen.’
‘Ja, luister, ik kan daar niet veel meer aan veranderen...’
‘Weet ik, ik vraag je ook niet om het voor ons te regelen. Alleen om me te helpen.’
‘Met wat?’
‘Ik wil zelf proberen Tristan mee te krijgen. Zelf met Caroline te praten, of zo.’
Het was even stil aan de andere kant van de lijn.
‘Jij... met Caroline? Weet je dat zeker? Jullie zijn bijna rivalen, weet je...’
‘Ja, weet ik... maar misschien daarom juist. Als ze naar niemand anders luistert behalve degenen die het met haar eens zijn...’
Ik kon gewoon horen hoe Molly met zichzelf in de weer zat. Ondertussen liep ik mijn oprit op en deed de voordeur open. Meteen liep Charlie op me af. Ik glimlachte en gaf hem een kus op zijn hoofd.
‘Ik weet het niet, Aibileen... ik snap dat je wilt helpen maar...’
‘Ik heb alleen maar haar adres en telefoonnummer nodig. Ik weet dat Harry of zijn ouders en zo het me niet zouden geven, dus daarom zo. Alsjeblieft...’
‘... En je klopt gewoon bij haar aan?’
‘Nou, ik was van plan haar wel even van te voren laten weten dat ik naar haar toekwam.’
Ik wachtte af.
Fine. Heb je een pen en papier?’
Glimlachend schreef ik op wat ze opnoemde nadat ik mijn moeder gedag had gezegd en een notitieblok erbij had gepakt.

Hoi Caroline, ik wilde je niet laten schrikken door plotseling op te dagen, maar ik wilde graag met je praten. In feite, ik ben nu eigenlijk al onderweg naar jou, als je dat niet erg vindt. Ik hoop dat we hier zonder problemen uit kunnen komen, Caroline. Groetjes Aibileen (Wright)

Met een zucht drukte ik op ‘Send’. En nu maar naar in de auto stappen en naar Londen rijden. Wat ik er allemaal wel niet voor over had...

Onderweg kreeg ik niks terug van Caroline. Verbaasde me ook niet. Ik weet ook niet wat ik zou hebben gedaan als zij mij had ge-sms’t in plaats van andersom.
Het was half acht ’s avonds toen ik East London bereikte. Nu voelde ik me toch wel zenuwachtig worden, het onwennige diep in mijn onderbuik genesteld. Bah.
Had ik eigenlijk wel enig idee wat ik ging zeggen?! Nee!
Ik vervloekte mezelf toen ik Caroline’s straat inreed. Een plan had ik niet volledig. Besides, ik zou Tristan Styles zien en om eerlijk te zijn vond ik dat behoorlijk... zenuwslopend. De eerste indruk, en het moest een goede zijn, wilde ik later goed met het jochie om willen gaan.
Ik parkeerde mijn auto (hij was van mijn moeder, maar oké) toevallig recht tegenover Caroline’s huis. Ik slikte en stapte uit. Dit was het. Hét.
Ik liep de oprit op naar de voordeur, mijn vingers die de riem van mijn tas zo stevig vasthadden dat het bijna pijn deed.
Eenmaal bij de deur klopte ik kort twee keer. Ik probeerde de brok in mijn keel weg te slikken.
O, en dit was voor jou, Styles. Bedank me alvast maar. Ugh.

Terwijl ik wachtte klopte mijn hart hard en pijnlijk in mijn keel, het zweet klotsend onder mijn oksels en mijn mond zo droog als schuurpapier. Ik probeerde rustig te blijven, maar het was moeilijk met de wetenschap dat dit nogal iets kon veranderen. Niet alleen voor Harry, maar ook voor Tristan zelf, en misschien ook wel voor mij. En dan vooral Charlie...
Mijn gedachten werden onderbroken toen de deur openging. En daar stond Caroline Flack. Nog steeds klein, duidelijk ouder, maar ze had nog steeds die mooie uitstraling. Nee, zo slecht dacht ik niet over Harry’s ex, hoor.
Caroline staarde me aan met zo’n blik waar ik niks uit kon maken.
‘Eh... hoi,’ zei ik schaapachtig.
Toen knikte Caroline en keek ze weg. ‘Hoi, Aibileen.’
‘H-hoe gaat het met je?’
Caroline keek me met een opgetrokken wenkbrauw aan. ‘Wat denk je zelf?’
Ik slikte en wist dat mijn wangen rood werden. Goede zet, Abs.
‘J-ja... oké.’
Het was even stil. Toen zuchtte Caroline licht. ‘Kom maar binnen.’
Een beetje onzeker liep ik achter haar aan het huis in, de voordeur die ik achter me dichtdeed.
‘Ga maar zitten op de bank,’ zei Caroline over haar schouder voordat ze doorliep naar de keuken.
Ik verwachtte zelf eerlijk gezegd Tristan te zien, op zijn minst spelend in de woonkamer. Maar ik zag hem nergens.
‘Voor als je het je duidelijk afvraagt; Tristan is op dit moment weer in een van z’n buien dus heb ik hem naar zijn kamer gestuurd. Dan kan hij afkoelen en kunnen we daarna praten.’
Ik wist niet waarom Caroline me haar opvoedingstrategie vertelde. Misschien om te bewijzen dat ze met hem bezig was en het beste voor hem wilde. Maar het was niet mijn manier, want ik zou Charlie nooit zomaar ‘naar boven gooien’, en ik wist zeker dat Harry dat ook niet zou doen.
‘Aha... oké.’
‘Waar kom je voor?’ Caroline ging tegenover me zitten, echter op de zijleuning van de stoel, zodat ze hoger zat dan ik. Ik wist dat ze dat expres deed, maar ik trok het me niet aan.
‘Ik kom praten over Tristan, en over morgen.’
‘Morgen?’ Ze klonk zo onschuldig, te onschuldig, en wist heel goed wat er morgen was. Ik fronste dan ook.
‘De première van de jongens.’
‘Oké.’
Ik kon het niet helpen dat ik me zwaar ongemakkelijk voelde. Hier zat ik, met Harry’s ex met wie hij regelmatig ruzie had (en ik begreep nu duidelijk waarom), en de laatste keer dat we elkaar hadden gezien was ook de eerste keer bij Harry thuis. Er is tussendoor zoveel veranderd. We hebben zoveel met elkaar te maken, vrijwillig of niet, vrijwel via genen, terwijl we niks met elkaar moeten. Zo ironisch, en zo misselijkmakend, op het moment. Het liefst wilde ik eigenlijk opspringen en maken dat ik wegkwam, hopend dat ze deze avond zou vergeten net zoals ik dat het liefst wilde. Maar ja.
‘Ben je blij dat je zijn voogdij hebt?’ vroeg ik, afwachtend.
Caroline’s ogen schoten even fronsend naar de mijne. ‘Hoe bedoel je, blij? Natuurlijk ben ik blij.’
Ik wilde zo graag naar haar schreeuwen met de vraag of ze het zichzelf ook überhaupt gunde, maar ik hield me in. Anders kwam ik nergens.
‘Ik ben ook blij voor je.’
Caroline keek me schamper aan. ‘O, ja?’
‘Ja. Het is fijn voor je dat je je zoontje bij je hebt.’
Caroline glimlachte, de eerste keer vanavond dat het wel een beetje oprecht leek.
‘Hoe vindt Tristan het tot nu toe? Is hij ook blij dat hij hier is?’
De vrouw voor me verstarde, haar harde blik op me gericht. ‘Ja, hoor. Hij moet nog even wennen, en dat heeft gewoon tijd nodig,’ zei ze kortaf.
Ik glimlachte en mijn lachspieren deden pijn omdat het zo nep was. ‘Dat snap ik, ja.’
Het was weer even stil. Caroline had haar armen over elkaar geslagen en keek de andere kant op. Ik zocht naar woorden.
‘Caroline...’
Haar hoofd draaide langzaam naar me toe. ‘... Wat?’ Haar stem klonk net zo zacht als de mijne.
‘Zou je... zou je Tristan echt geen tijd meer geven met zijn vader? Voor... voor de rest van zijn leven?’
Een boze frons verscheen boven haar wenkbrauwen. ‘Natuurlijk niet. Zo slecht ben ik ook weer niet.’
‘Maar je bent wel voor dat soort voogdij gegaan.’
‘Ja, dat klopt.’
‘Dus je zou Harry wel een deel van de voogdij geven?’
Caroline klemde haar lippen op elkaar. ‘Nee, zo ver ga ik niet.’
Ik knikte stil, begrijpend dat dit duidelijk was wat Caroline wilde (of juist helemaal niet).
‘Maar wel af en toe.’
‘... Ja.’
Een tijdje was het stil. Ik was overdonderd dat Caroline voor haar doen zo makkelijk meeging met mijn en Harry’s wensen, maar ik wist dat het in één keer om kon slaan.
‘Waarom... waarom vind je dat nu opeens goed? Eerst wilde je dat helemaal niet, en nu...’
Mijn zin werd onderbroken door gestamp op de trap. Ik hield mijn adem geschrokken in en staarde Caroline aan. W-wat?! Tristan?!
‘Tristan, ik zei dat je op je kamer moest blijven!’
Haar boze woorden werden beantwoord met luid gejammer. Met grote ogen keek ik naar het jongetje in de deuropening, zijn ogen dik en rood, zijn wangen glimmend van de tranen en onder zijn neus snellopend snot.
Tranen sprongen in mijn ogen toen ik alles wat Harry had in Tristan herkende. Hij leek op Harry zoals Charlie ook op hem leek, maar dan op een andere manier.
‘Tristan, kalmeer nou! Als je rustig bent op je kamer mag je beneden komen, ja?’
Daarop begon Tristan harder te huilen, zijn vuistjes in zijn oogkassen gedrukt, en het pootje van een knuffelbeertje in één ervan geklemd. Sprakeloos keek ik naar hem, terwijl hij mij nauwelijks had opgemerkt. Ik wist dat hij me had gezien, maar hij was te druk aan het huilen om daarover te beginnen.
‘Tristan – verdorie! Kom op, naar je kamer!’ zei Caroline, nu geïrriteerd, terwijl ze opstond en naar Tristan liep. Toen ze zijn polsje pakte en hem mee wilde nemen naar boven, begon hij nog harder te huilen, hevig tegenstribbelend.
‘Caroline.’
Ze hoorde me niet.
‘Caroline!’
Met een ruk draaide ze haar hoofd naar me toe. ‘Wat?!’
Met een brok in mijn keel schudde ik mijn hoofd, langzaam. ‘Doe dat niet.’
‘Doe niet wat? Ga je me nu vertellen wat ik moet doen?!’
‘N-nee, ik... ik probeer je alleen te vertellen wat ik zie, Caroline. Ik probeer je te helpen. Er zijn andere manieren om met hem tot een oplossing te komen, snap je? Het hoeft niet zo... alsjeblieft niet zo,’ zei ik zacht, terwijl ik mijn hart een stukje voelde breken. Als het zo tussen Tristan en Caroline werkelijk elke dag ging, dan had ik veel meer medelijden met Tristan dan met zijn moeder. Hoe zij het aanpakte, met die agressie, die woede... en weer begreep ik Harry toen hij me vertelde van Tristan’s woedeprobleem.
Caroline had Tristan losgelaten, die nu onzeker naast zijn moeder bleef staan. Hij was hoogstwaarschijnlijk gewend om altijd mee naar boven getrokken te worden, en de enige die hij hier nu kende voor geruststelling en comfort was alleen zijn moeder.
Ik glimlachte licht en hurkte door mijn knieën. ‘Hallo, jongen. Wie ben jij?’
Tristan keek me met betraande oogjes aan, snotterend. Ik wachtte geduldig af.
‘T-Tristan.’
‘Hallo, Tristan. Ik ben Aibee! Ik ken je vader.’
‘P-papa?’
Geschokt zag ik hoe zijn gezicht een beetje opklaarde bij het horen van zijn vader. De hoop in zijn betraande oogjes was onmisbaar.
‘Ja, papa.’
Snotterend liep Tristan naar me toe, terwijl hij zijn duimpje in zijn mond stopte. Toen hij dicht bij me stond, op ooghoogte aangezien ik nog steeds door mijn knieën was gehurkt, kon ik pas echt goed zijn groene ogen zien. Ik slikte.
‘I-ik wil naar papa,’ snikte hij terwijl hij verwoed met zijn vuistjes in zijn ogen wreef, zijn knuffeltje nog steeds stevig vast. Sprakeloos keek ik op naar Caroline, die verbouwereerd naar haar zoontje keek. In haar ogen was pijn, maar ook ontzetting en boosheid te zien.
‘Caroline.’
Haar ogen schoten naar mij.
‘Ik... ik wil je vragen Tristan morgen aan me mee te geven, voor de première, en vooral voor Harry. Ik bedoel... hij mist zijn zoontje zo verschrikkelijk veel, en hij zal nog zoveel dagen zonder hem moeten doorbrengen, en ik...’
Fine,’ onderbrak Caroline me, met lichte woede in haar stem. Ik slikte, ook al voelde ik opluchting en blijheid door me heen gaan.
‘Dat vind ik heel fijn om te horen, Caroline, en heel erg aardig van je. Dank je wel.’
Caroline reageerde niet. Ik richtte me daarop op Tristan, die nog licht nasnotterend naar de grond keek. ‘Hey,’ ik legde mijn hand op zijn rugje en gaf hem een licht duwtje om hem weer zijn aandacht op mij te laten richten. ‘Morgenochtend haal ik je op, oké? Dan gaan we papa verrassen. Vind je dat wat? Ja?’ Ik glimlachte breed toen ik Tristan licht zag glimlachen, de blijheid door zijn natte ogen weer een beetje te zien.
‘O-oké.’
‘En kleed je mooi, oké? Daar kan mama je vast heel goed bij helpen! Die heeft een hele goede kledingsmaak, toch?’
Tristan keek verlegen naar de grond. Ik grinnikte zacht. ‘Dus dat komt helemaal goed, toch? Ben je weer een beetje blij?’
‘J-ja.’ Hij glimlachte licht, dus dat deed ik ook.
‘Wat zeg je dan, Tristan?’ Zijn moeders stem klonk schor, en ik keek haar dan ook even onderzoekend aan. Emotioneel? Caroline? Nee toch.
‘Dank je wel, Aibee,’ fluisterde Tristan, voordat hij plotseling zijn armpjes om mij nek sloeg en me een mislukte knuffel gaf. Overdonderd sloeg ik mijn arm even om het jochie heen.
‘Geen probleem, Tristan. Zie ik je dan morgenochtend?’
Tristan glimlachte en knikte wild. ‘Ja!’
‘Mooi zo, kanjer! Top!’ Ik stond op, glimlachend en vooral opgelucht, en liep naar Caroline toe. Ze was blijven staan en zei nog niet veel. Toen ik langs haar wilde lopen bleef ik stilstaan.
‘Gaat... gaat het wel, Caroline?’ zei ik fronsend, terwijl ik onderzoekend naar Caroline keek.
Fine,’ zei ze, licht nors.
‘Oké... Uh... ik ben hier morgenochtend dan om elf uur, oké?’
‘Prima.’ reageerde ze kortaf, voordat ze langs me liep naar de woonkamer en me in de gang achterliet. Ik liet mezelf uit. Mortified, maar ongelooflijk blij. O, Harry! Wat een fantastische verassing ging het zijn.



En? Is dit leuk?:D

Ik heb trouwens een vraag!!
Deels voor de mensen die naar het concert of allebei de concerten gaan!!
Of in ieder geval degenen die 24 juni groen staanplaats hebben en 25 juni vip paars? en ergens in het zuiden wonen?
want ik woon dus in den haag en heb zulke kaartjes, maar ik twijfel heel erg of ik een hotel in amsterdam moet gaan boeken of niet... want Harry was vorig jaar in den haag... en ik wil zeg maar écht harry ontmoeten.. als ik de andere jongens daarbij ook ontmoet is het leuk, maar ik ga echt voor harry... haha D:
iemand hier die weet wat ie wil gaan doen? en als ie naar amsterdam gaat, misschien nog een maatje zoekt? :'D met dezelfde tickets eigenlijk ofzo.. denk ik..

Reacties (5)

  • VampireMouse

    Wauw wat gaaaf verhaal aaah!!!
    Hoop dat je snel verder gaat want ben zo benieuwd naar Harry zn reactie!!!!
    En k ga 24 juni en gewoon zitten
    Want zou die week tentamens hebben
    Echt geweldig geplant deze week is precies me rust week hahaha

    4 jaar geleden
  • AnkePayne

    Aaaaaw(H)

    4 jaar geleden
  • MarcelStyles

    Geweldig stukje!
    Eerste keer in dit verhaal dat ik Caroline een beetje mag.
    Eerlijk gezegd denk ik dat de jongens allemaal in amsterdam zullen overnachten.. Zelf woon ik ook in Amsterdam. ;D
    Nog 21 dagen maar tot het concert!:D
    Snel verder:D

    4 jaar geleden
  • Ayurnamat

    Snel verder!!:D

    4 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!!!!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen