Foto bij My choice

Sia - Chandelier

Terug naar huis, naar Holmes Chapel, werd ik gebeld door mijn moeder. Haastig nam ik op.
‘Aibileen Wright! Waar, in godsnaam, hang jij uit?! Charlie vraagt constant naar je en god mag weten waar jij bent, verdorie!’
‘W-wat? Mam...’
‘Ik maakte me zo ongerust!’
‘Mam!’
Ze bleef stil aan de andere kant van de lijn, maar ik kon haar boze gesnuif horen. Ik haalde even diep adem.
‘Ik dacht dat Anne het je wel zou vertellen... Sorry.’
‘Ja ja. Waar ben je geweest?’
‘Ik, eh... bij, eh... Caroline?’ Ik zei het vooral als een vraag, meer omdat ik eigenlijk niet wist hoe ik het zeker kon zeggen zonder mijn moeder te boos te maken. Maar dat was tevergeefs.
‘Pardón?! Bij wie?! Ongelooflijk... hey, Charlie? Wat doe je nog op, lieverd? Kan je niet slapen?’
Terwijl ik mijn moeder tegen Charlie hoorde praten, nog wel met de telefoon aan haar oor gedrukt, slikte ik moeilijk. Ik wist niet goed hoe ik het op een goede manier aan mijn moeder uit kon leggen zonder haar al te kwaad te maken. Ik deed dit niet voor mezelf en hoopte dat zij, maar ook Anne en hen allemaal, het zouden begrijpen.
‘Aibileen?’
‘J-ja?’
‘Hier is Charlie voor je.’
Ik glimlachte breed toen ik de stem van mijn zoontje hoorde.
‘Mama?’
‘Hi schat! Gaat ‘ie goed? Heeft oma je nog stiekem op laten blijven?’
‘Ik kon niet slapen, mama.’
‘Waarom dan niet, lieverd? Heb je wel je warme glas melk gehad?’
‘Jawel, maar ik had weer gedroomd, mama.’
Woorden bleven in mijn keel steken. Verbaasd moest ik het me realiseren. Ik dacht dat Charlie van zijn nachtmerries af was nu zijn vader weer in zijn leven was, maar niks daarvan was waar. En nu leek mijn jochie het zich nog te herinneren ook.
‘Hè, wat naar, lieverd! Waar heb je over gedroomd dan?’
‘Over jou en papa...’
Eigenlijk wilde ik hem niet vragen wat er dan zo slecht was met mij en Harry waar hij over had gedroomd. En dus vroeg ik het maar niet – niet nu.
‘Mama, wanneer kom je weer thuis?’
Met moeite slikte ik de brok in mijn keel weg. Ik vond het moeilijk me volledig te focussen op de weg voor me.
‘Vanavond nog, lieverd. Ik ben onderweg, goed? Binnen anderhalf uur ben ik bij je.’
‘Oké. Mag ik wakker blijven tot jij er bent, mama?’
Ik glimlachte. ‘Natuurlijk, schat. We hebben nog wat knuffels te goed, niet?’
‘Ja!’
Ik lachte.

Toen ik de auto op de oprit had geparkeerd was het onderhand zo’n elf uur. Met kleine, snelle passen liep ik naar de voordeur. Toen ik deze opendeed liep ik meteen door naar de woonkamer. Daar verwachtte ik mijn moeder en Charlie te zien. Niet helemaal, dus.
‘Harry? Wat doe jij hier?’
Fronsend keek ik naar de krullenbol op de bank, met een slapende Charlie in zijn schoot. Die had zijn knietjes opgetrokken, zijn armpjes eromheen geklemd zodat hij leek op een klein balletje. Hij lag tegen Harry’s borst aan, zijn rug tegen de zijleuning en zijn hoofd achterover op Harry’s bicep, waarvan die arm weer steunde op de zijleuning.
‘Sstt.’
Stilletjes ging ik tegenover Harry zitten en terwijl ik mijn jas uittrok legde ik mijn tas naast me.
Het bleef zo een paar minuten stil. Zwijgend keek ik naar Harry en het jochie in zijn armen. De krullenbol had zijn vrije arm om Charlie’s lichaam heen geslagen en streek met zijn andere hand vanaf de leuning zacht over zijn haar. Ik slikte en keek even weg.
‘Ik dacht dat je zelf thuis was,’ fluisterde ik om Charlie niet wakker te maken. Harry bleef naar zijn zoontje staren.
‘Ik wilde Charlie zien.’
Ik glimlachte zwak en knipperde het vertroebelde zicht weg uit mijn ogen. ‘Oké.’
Het bleef weer even stil. Beiden hadden we niet per se behoefte een diep gesprek te voeren, en dat was prima.
Toen glimlachte Harry plotseling.
‘Wat?’
Harry keek naar me op, zijn mondhoeken licht opgetrokken en zijn glanzende ogen die in de mijne keken. ‘Niets. Ik ben gewoon blij dat dit wél kan. Bij Charlie.’
Een brok vormde zich in mijn keel. Meer dan ooit voelde ik met Harry mee, zijn pijn en zijn verdriet, en vooral na het zien van Caroline en Tristan vandaag. Maar daarover zei ik niets. In plaats daarvan stond ik op en liep ik naar Harry en Charlie toe. Ik ging naast ze zitten en legde mijn hoofd op Harry’s schouder, maar nog wel zo dat ik naar Charlie kon kijken.
‘Waar is mam?’ zei ik zacht, zonder mijn blik van mijn zoontje af te wenden.
‘Bij mij thuis,’ mompelde Harry terwijl hij voor een laatste keer door Charlie’s haar streek en toen zijn hand liet zakken.
‘Oké.’
‘Waar was je, trouwens? Ik kwam hier en je moeder leek erg boos en maakte van mijn aanwezigheid gelijk gebruik door zelf weg te gaan. Het ging om jou, maar ze wilde niet zeggen waarom.’
Ik glimlachte zwak en tilde mijn hoofd van zijn schouder. Het was fijn om te zien dat mijn moeder nog steeds gaf om de belangen die ik had, wat dus inhield dat ze nog niks vertelde aan Harry, ook al was ze boos. Ik wist in ieder geval dat ik wat goed had te maken vanavond, als ze weer thuiskwam.
‘Ja, ik, eh... kunnen we het daar later over hebben? Ik beloof je dat ik je het zal vertellen, morgen al, alleen niet nu...’
Harry draaide zijn hoofd naar me toe om me aan te kunnen kijken. Zijn adem streek in mijn haar.
‘Prima.’
‘Weet je dat zeker?’
In plaats van te antwoorden haalde hij zijn vrije arm van Charlie, legde deze in plaats daarvan om mijn schouders en trok me dichter tegen zich aan. Hij sloeg een been over zijn andere om Charlie niet van zijn schoot af te laten rollen.
‘Eh, Harry...’
Zijn grote warme hand bedekte letterlijk mijn hele schouder, zijn lange vingers gespreid over de huid van mijn bovenarm en zijn duim over mijn sleutelbeen. Ik keek er even naar.
‘Ja?’
‘Over vanmiddag...’
‘Vanmiddag?’
‘Toen je thuiskwam...’
‘O?’ Hij kneep zachtjes in mijn schouder en streek met zijn duim over mijn huid. Ik slikte en kneep mijn ogen even stijfdicht.
‘Ik heb een keuze gemaakt.’
‘Hoe bedoel je?’
‘Over jou, mij, ons...’
Harry’s hand bleef stil liggen.
‘E-en dat is?’
Het viel me op dat we elkaar niet aankeken. Helemaal niet. Zoals ik voor me uit staarde, recht tegen de muur aan, deed Harry dat ook, beiden elkaars blik ontwijkend. Hij te nerveus om het aan te horen, bedacht ik, en ik om het te vertellen.
Ik zuchtte geluidloos, stond op en liep om de salontafel heen naar de stoel waar ik eerst nog had gezeten, maar ik ging niet zitten. In plaats daarvan bleef ik gespannen staan, mijn armen over elkaar geslagen. Harry keek onwennig naar me op.
‘Je weet het zelf ook, Harry.’
‘Wat...’
‘Je weet het, je weet het, je weet het. Ik weet dat je het weet, dus lieg alsjeblieft niet. We weten het allebei. Jij weet het, ik weet het, en...’
‘Wat weten we, Abby?’
Ik sloot voor even mijn ogen.
‘Dat dit niet kan.’
Ik keek vooral niet naar Harry. En hij zei niets.
‘Zeg nou zelf! Als je nadenkt... dit gaat niet om ons! Waar dachten we überhaupt aan?! Al die keren dat we kusten en ja, ik vond het fijn en jij ook, maar daar gaat het niet om! We hebben twee jonge zieltjes waar we ons bezig mee moeten houden, en we kunnen het ons niet veroorloven maar wat aan te klooien als zij er zo bij worden betrokken!’
Harry zei nog steeds niets.
‘Het spijt me, Harry, het spijt me echt. Maar je weet het ook. En begrijp het alsjeblieft. Ik wil dit niet. Kijk nou naar me! Mijn zoontje wil opblijven tot een tijd die hij niet eens kan verdragen, alleen om mij te kunnen zien, omdat ik er niet voor hem ben! Dat is toch... o-ongelooflijk?!’ Ik stotterde, met een brok in mijn keel en tranen in mijn ogen. Ik zag hoe Harry zacht suste, Charlie optilde en hem op de bank legde. Het jochie sliep gewoon door.
Toen Harry naar me toe wilde lopen schudde ik wild mijn hoofd, mijn lippen op elkaar geklemd en mijn wangen nat. Mijn hand had ik opgestoken omdat ik geen stem kon vinden om hem te vertellen dat hij niet dichterbij moest komen.
‘Ik mag... i-ik mag hem niet verwaarlozen, snap je dat? Ik wil er voor hem zijn, en wel samen met jou, maar ik wil niet meer met ons bezig zijn, oké? Mama had gelijk, Anne had gelijk, ze hadden allemaal gelijk, we hebben maar wat zitten te rommelen met de overtuiging dat we er goed aan deden en nu...’ Mijn schorre stem viel weg en ik legde mijn hand op mijn keel. Harry bleef op afstand.
‘Prima,’ zei hij toen monotoon, zijn lichaam van me weggedraaid en zijn blik gericht op de grond. Ik kon zijn gezicht niet goed zien, maar te zien aan zijn trillende handen wist ik genoeg.
Ik hield hem niet tegen toen hij zich abrupt omdraaide en de woonkamer uitliep. Seconden later ging de voordeur met een zachte klap dicht.

Terwijl mijn wangen nog steeds nat waren en ik niks anders kon doen dan schokkend adem te halen, liep ik naar mijn slapende zoontje toe. Zonder enig geluid tilde ik hem op, mijn leven en mijn eerste liefde, iemand van wie ik voor altijd zou houden en om wie alles voor mij zou draaien.
Terwijl ik met hem bridal style in mijn armen de trap opliep, zo zijn kamer in, begroef ik mijn gezicht in zijn haar en liet ik het nat maken met mijn tranen.
Ik had mijn besluit genomen. En zo zou het zijn.



Haha, de vraag is of jullie dit leuk vinden... ;p

Ik had trouwens het vorige hoofdstuk wat gezegd over kudo's en reactie's maar was die nieuwe regel he-le-maal vergeten! Ik heb natuurlijk een tijdje niets geplaatst dus ik schrok me dood toen ik een privébericht kreeg met een kudowaarschuwing van het bestuur hier hahaha
Als er mensen zijn die dit niet leuk hebben gevonden, sorry dan, daarvoor! Dat was niet de bedoeling!

Ik begin weer steeds meer zin te krijgen om verder te gaan met dit verhaal <3 ik krijg weer allemaal nieuwe ideeën voor mijn originele plan <3

Reacties (14)

  • kikilovex

    Awww, maar ze gaat toch nog weg voor werk??

    4 jaar geleden
  • HaZaLiLoNi

    Kben zelf ook aant snikken! :'(

    4 jaar geleden
  • huglikehoran

    Wel godnondeju

    4 jaar geleden
  • Manonxxx

    Hallo?
    Ze zijn ment- to- be.

    Snel verder.xx

    4 jaar geleden
  • Joolieentje

    Ooooooh super leuk dat je terug bent !

    Stiekem hoop,ik dat ze toch terug samen komen , die horen bijelkaar!

    ;D

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen