Foto bij Meet all of you

Lykke Li - No One Ever Loved

Ik probeerde Charlie zonder geluid in zijn bed te leggen, maar het lot wilde dat er een tas voor mijn voeten stond.
Met mijn zoontje in mijn armen struikelde ik, en ik kon mezelf nog wel overeind houden, maar de schok maakte Charlie wakker. Terwijl de mijne nu droog waren wreef hij met zijn vuistjes in de zijne. Hij opende zijn mond om een gaap waar je u tegen zegt vrij te laten, en toen hij even later zijn ogen opendeed en mij zag, glimlachte hij slaperig.
‘Hallo, mama,’ zei hij zachtjes, en hij legde zijn hoofdje op mijn borst. Ik glimlachte.
‘Hoi, lieverd,’ fluisterde ik, terwijl ik over de tas stapte, ‘we gaan je even lekker in bed liggen, oké?’
‘Hmm...’
Voorzichtig liet ik hem in bed zakken, zijn hoofdje in het kussen. Hij had zijn ogen weer gesloten en ik wist dat hij zo weer in slaap kon vallen.
Stilletjes zakte ik door mijn knieën zodat ik op ooghoogte met hem was. Hij had zijn gezicht naar me toe liggen, zijn lippen een stukje van elkaar. Er was zoveel gelijkenis met zijn vader dat ik niks kon doen behalve gewoon de deken een stukje over hem heen leggen. Ik mocht me niet laten gaan, nu.
Zachtjes streek ik over het haar van mijn zoontje. Hij humde zacht, wat me duidelijk maakte dat hij inderdaad nog niet in slaap was gevallen.
‘Ik hou heel veel van je, jochie. Zo veel,’ fluisterde ik zacht, langzaam, met een brok in mijn keel. Die werd groter toen Charlie, nog steeds met zijn ogen gesloten, zijn hand op mijn uitgestoken arm legde. En verder deed hij niets. Maar het feit dat hij me vast hield zei al genoeg.
Ik boog voorover en drukte mijn lippen lang tegen Charlie’s voorhoofd.
‘Slaap goed, schat. Morgen ben ik er weer.’

Toen mijn moeder een uur later weer de woonkamer in kwam lopen, zei ze niet veel. Helemaal niets, eigenlijk. En ook ikzelf deed mijn mond niet open, vooral omdat ik niet durfde. In plaats daarvan liep ik met kleine pasjes naar mijn moeder toe, die was blijven staan. Zij keek met een frons de andere kant op.
Ik sloeg mijn armen om haar heen en drukte mezelf zacht tegen haar aan. Mijn kin legde ik op haar schouder.
‘Sorry,’ mompelde ik in haar oor. Toen zuchtte ze en sloeg ze haar arm om mijn middel.
‘Als je me maar alles uitlegt, Aibileen,’ zei ze streng terwijl ik haar weer losliet. Ik knikte. ‘Natuurlijk, mam.’
Een kwartier later had ik alles uitgelegd en keek mijn moeder me met wijde ogen aan. Natte wijde ogen, dat wel. Ik wist niet zo goed hoe ik moest reageren aangezien ze haar gezicht de hele tijd in de plooi had gehouden.
Toen trokken haar mondhoeken zich op en spreidde haar mond zich in een glimlach. Onwennig glimlachte ik ook.
‘Ook al heb je het niet slim gedaan door weg te gaan zonder me iets te laten weten, toch ben ik trots op je. Je deed iets om anderen te helpen.’
Verlegen keek ik omlaag, en slikte ik.
‘Kom, we gaan slapen,’ zei mijn moeder zacht terwijl ze opstond en met een glimlachje haar hand naar me uitstak, ‘morgen moet je vroeg op.’
Een kwartier later lag ik warm en knus bij mijn moeder in haar tweepersoonsbed, in een liefdevolle knuffel. Mijn schuldgevoel voor Harry werd zo even gestild, en dus viel ik zonder problemen in slaap.

De volgende ochtend om half acht zette ik kreunend mijn wekker uit. Naast me hoorde ik mijn moeder in haar kussen vloeken. Snoozen kon ik dus niet, en dus moest ik gedwongen direct uit bed. Ik stapte gelijk onder de douche, en toen ik me had afgedroogd kleedde ik me aan in een passend jurkje. Niet té, maar gewoon lekker normaal netjes. After all, ik ging naar een première, ook al zou ik niet op de rode loper staan, met Harry. Ik moest Tristan erheen brengen. Nou ja, móést? Ik wilde het. Ik wilde dit doen. Echt.
Ik bracht eyeliner en mascara aan op mijn ogen. Mijn rode lippenstift met donkere tint nam ik mee, want die zou ik later pas aanbrengen.
Voordat ik beneden kwam checkte ik even bij Charlie. Het bed was leeg, wat me niet verbaasde, want jonge kinderen zoals hij konden nooit echt uitslapen – hoe laat ze ook naar bed gingen.
Eenmaal beneden zag ik dan ook Charlie in kleermakerszit op de bank zitten. Hij keek naar de televisie, zijn mond open en de afstandbediening in zijn handje.
‘Goedemorgen, lieverd! Heb je lekker geslapen?’
Charlie draaide zijn hoofd verdwaald mijn richting op, en toen hij zijn moeder zag glimlachte hij breed. Zonder nog aandacht te besteden aan het programma op de televisie stond hij op en liep hij naar me toe. Ik glimlachte breed toen hij zijn armen om mijn benen heen sloeg en zichzelf tegen me aandrukte. ‘Hallo, mama. Ik heb honger. Kunnen we wat eten?’
‘Natuurlijk kunnen we wat gaan eten, schat. Zullen we anders samen even tafeldekken? Dan komt oma ook zo.’
Toen Charlie en ik aan tafel zaten te ontbijten, kwam mijn moeder de woonkamer inlopen. Nog wel in haar pyjama, maar haar haar had ze gefatsoeneerd. Ik glimlachte. ‘Hoi, mam.’
‘Hoi, lieverd. Hallo, Charlie! Heb je goed geslapen?’
Charlie knikte met een volgepropte mond. Ik keek hem streng aan. ‘Charlie...?’
Gauw slikte hij het door en glimlachte toen breed naar zijn oma. ‘Ja, heel goed, oma.’
Ik glimlachte.

‘Kom, Aibileen, ik denk dat het tijd is voor je om te gaan,’ zei mijn moeder, die minuten geleden bij ons was aangeschoven. Ik keek op de klok en knikte toen. ‘Ja, is goed.’
‘Waar ga je naartoe, mama?’
‘Even bij oude vrienden op bezoek, lieverd! Ik ben vanmiddag weer terug, goed?’
Charlie glimlachte en knikte.
Vijf minuten later zat ik in de auto, de radio aan op BBC Radio 1 en de ramen een beetje open.
Vanochtend viel het nog mee, maar ik moest zeggen dat de zenuwen nu wel begonnen te komen. Ik bedoel, vandaag was een grote dag en er waren veel dingen die mis konden gaan. Caroline wilde opeens niet meer, of Tristan, of Harry zou boos worden als ik aankwam met zijn andere zoontje, of management... of zelfs Anne of Gemma.
Ik slikte.
En ik zou de andere jongens weer zien. Niall, Liam, Zayn en Louis... allemaal jaren geleden voor het laatst gezien, en ook bij hen was het afwachten hoe ze zouden reageren als ze me zouden zien – en dan nog wel gelijk met Tristan.
En ik zuchtte.

Het was dat ik een radio, open ramen en een koel drankje had, anders wist ik echt niet hoe ik nog normaal en ontspannen bij Caroline aan kon komen. Het was redelijk warm, koel, maar de zenuwen zorgden ervoor dat mijn lichaam er heel anders op reageerde dan normaal.
Om tien over half elf klopte ik aan, een nieuwsgierig, opgewonden gevoel wat mijn lichaam overnam.
Toen Caroline opendeed, glimlachte ik. ‘Goedemorgen, Caroline.’
‘Goedemorgen,’ mompelde ze zonder me aan te kijken, al stapte ze wel opzij om me binnen te laten.
‘Tristan! Kom naar beneden!’
Ik trok een wenkbrauw op, maar zei niets. In plaats daarvan zette ik een glimlach op toen ik het jongetje van de trap af zag komen. Ik glimlachte breder toen ik zag hoe netjes hij gekleed was.
‘Hoi, Tristan, wat zie je er mooi uit zeg! Heeft mama dat voor je uitgekozen?’
Tristan knikte. ‘Ja, maar ik mag mijn hoed niet meenemen.’
‘Welke hoed?’ Ik keek fronsend opzij naar Caroline, die zelf al een diepe frons op haar voorhoofd had staan. Toen ik weer terugdraaide naar Tristan liep hij net weer de trap op, waarschijnlijk om de hoed te halen.
Ik wilde een kreetje slaken toen ik zag wat voor hoed het was. En iets in me zei dat hij die cadeau zou moeten hebben gekregen van zijn vader.
Een fedora.
‘Nee, Tristan, ik wil niet dat je die meeneemt, ja? Je hebt hem niet nodig, want de zon schijnt niet zo fel.’
Ik tuitte mijn lippen en kneep mijn ogen even samen. ‘Ach, Caroline, hij vindt ‘m gewoon erg leuk! Wat als hij ‘m alleen opzet in de auto, en dat afzet als we er zijn?’
Caroline keek me met toegeknepen ogen aan. ‘In een auto is het al helemaal niet nodig.’
Ik keek even opzij naar Tristan. Die stond nog vertwijfeld op de trap, een ietwat boze frons op zijn wenkbrauwen. Hij keek heen en weer van mij naar zijn moeder.
‘Caroline,’ zei ik zacht, en ik raakte haar arm even aan, ‘dit gaat niet per se om of het nodig is of niet. Hij vindt het leuk om te dragen, net zoals jij en ik het leuk vinden make-up te dragen, maar eigenlijk is dat ook niet nodig... Toch?’
Ik zag haar neusvleugels verwijden, en dat leek niet goed. Met een ruk trok ze haar arm van me weg.
Get the fuck out of my house,’ siste ze zacht, maar scherp, ‘and take him with you. Can’t even fucking stand you two right now! Fuck-
Met grote ogen pakte ik gauw Tristan’s handje beet en trok hem geleidelijk met hem mee, langs Caroline, naar buiten.

In de auto zei Tristan niets. Ik keek even naar hem via de achteruitkijkspiegel, en bleef stil. Wel had hij zijn fedora op, dus dat was fijn.
‘We zijn er bijna,’ deelde ik mee. De première was ten slotte natuurlijk ook in Londen zelf, dus we hoefde niet ver. Veel durfde ik ook niet echt te zeggen.
‘Wil je iets te drinken?’
Tristan schudde verwoed zijn hoofd.
‘Weet je het zeker?’
Hij keek het raam uit.
‘Wat is er, Tristan?’
Tristan fronste, en hij leek boos.
‘Ik wil mijn hoed ophouden! Ik wil...’
‘Relax, jongen! Waar komt dit opeens vandaan?’
‘Ik wil mijn hoed ophouden!’
Ik zuchtte, en glimlachte toen naar hem via de achteruitkijkspiegel. ‘Kijk, ik ben niet degene die dat heeft gezegd, toch? Ik wil je heel graag je hoed laten ophouden, maar-’
‘Ik wil mijn hoed ophouden!’
‘Tristan!’
‘IK WIL MIJN HOED OPHOUDEN!’
Ik checkte eerst de weg achter me voordat ik de auto met een ruk aan de kant zette. Toen draaide ik me om naar het woedende jongetje op de achterbank.
‘Tristan, kalm aan, oké? Tristan... Tristan!’
Ik stak mijn hand uit en legde deze geruststellend op Tristan’s knie. Tristan zelf was roodaangelopen.
Een woedeaanval.
‘Luister, lieverd, ik heb niet bepaald dat je dat niet mocht, oké? Van mij mag je de hoed de hele dag ophouden, desnoods ook als je gaat slapen! Mama heeft gezegd dat je ‘m niet op kan hebben als je zo meteen met papa bent, snap je? Maar ze heeft wel gezegd dat je naar papa mocht, toch? Is dat niet superlief van haar? Tristan?’
Ik probeerde zijn blik te ontmoeten, maar hij keek boos uit het raam.
‘Tristan, mama heeft jou iets gegeven, snap je dat? Ze geeft jij een hele, hele leuke dag met papa en oom Niall, Louis, Zayn en Liam, en heeft je ook nog eens supermooi aangekleed! Je ziet er super uit!’
Een lichte vlaag van opluchting ging door me heen toen ik zijn mondhoeken zag trillen.
‘Wil je mama dan ook niet iets geven? Als bedankje voor deze hele leuke dag, dat je de hoed afzet, zo meteen?’
Tristan keek omlaag naar zijn handjes. ‘Nee... weet ik niet.’
Ik glimlachte, kneep hem even zacht in zijn knietje en draaide me toen weer terug, en reed de weg weer op. Ik zou hem zelf wel de tijd geven om na te denken.
‘Mag ik wat drinken?’
Ik glimlachte breder en reikte Tristan een pakje appelsap aan.

‘En oom Niall is er ook?’
Ik keek glimlachend omlaag naar Tristan naast me, wiens handje ik goed vasthad en wier zijn fedora toch in mijn auto had achtergelaten. Ik had net de auto geparkeerd en gelijk de lippenstift opgedaan, en we liepen nu nog het kleine eindje naar Leicester Square. Het was er al heel druk, en er liepen ook veel tieners rond. Geen van hen had Tristan nog herkend, en ik hoopte dat dat zo zou blijven.
‘Oom Niall is er ook, ja! Hoezo? Ben je dikke maatjes met hem?’
Tristan zei niets, maar glimlachte alleen even kort. Redelijk afstandelijk, maar hij liet me wel zo weer zien wat hij dacht.
‘Dat is leuk.’
Op een gegeven moment moest ik me eigenlijk door de mensen heen wringen. Dit ging maar moeilijk, vooral met Tristan bij me, dus werd ik op een gegeven moment gedwongen om stil te blijven staan. Achter me hoorde ik Tristan mijmeren. Ik draaide me naar hem om.
‘Luister, Tristan, het wordt heel erg druk, dus ik til je op en dan gaan we zo lopen, oké? Trek je niks aan van alle mensen om je heen, goed?’
Tristan knikte stilletjes, waarna ik hem bij zijn oksels en met een kleine ‘oef’ optilde en op mijn heup zette. Één arm hield ik onder zijn billen, de ander met de hand op zijn rug. Hij zelf had een armpje stevig om mijn nek geslagen. Hij was net zoals Charlie, maar dan wat groter en zwaarder.
‘Pardon,’ excuseerde ik de mensen voor mij, terwijl ik ertussendoor liep. ‘Sorry...’
Ik moest echt even iemand van de crew hier vinden, want dit ging zo niet meer.
Toen zag ik iemand bij de dwanghekken staan, met een zwart shirt en met grote witte letters ‘CREW’ op de achterkant. In zijn oor had hij een oortje. Perfect!
Sir!
Te zacht.
SIR!
Toen keek hij onze kant op, en fronste. Ik wenkte hem.
‘Waar kan ik u mee helpen, mevrouw? Heeft u een ticket?’
‘Nee, die heb ik niet, maar...’
‘Dan moet u gewoon achter de dwanghekken staan, mevrouw,’ reageerde hij abrupt, en hij wilde weer weglopen. Ik greep snel zijn arm vast. ‘Wacht! Ik heb geen ticket, maar ik ken een van de leden van de band persoonlijk.’
De man trok zijn wenkbrauwen op. ‘Dat zegt iedereen hier.’
‘Maar ik meen het! Dit is zijn zoontje! Tristan Styles.’
Zijn ogen dwaalde af naar het jongetje op mijn heup, en ze verwijdden zich bij het herkennen van hem.
‘Goed, hij kan meekomen, maar u moet hier blijven.’
‘Nee, ik kan hem niet alleen laten...’
‘Sorry, mevrouw.’
De man stak zijn handen naar Tristan uit om hem over te nemen, maar die jammerde en dook van hem weg.
‘Ziet u? Ik heb zijn zoontje niet voor niets bij me. Ik weet dat ik geen bewijs heb dat ik ze echt persoonlijk ken, maar ik ken ze echt!’
Op dat moment klonk er hoger gegil om ons heen. Verward keek ik naar de rode loper voor me, wat van me gescheiden werd door middel van de dwanghekken. Toen keek ik naar de man die aankwam lopen, en mijn hart miste een slag.
Met een rood hoofd bleef ik staan, de man die ons nog niet had gezien en voorbij wilde lopen, maar toen tot een halt werd geroepen door de beveiliger die eerst nog naast mij stond. Die liep naar de man toe.
Met zweet onder mijn oksels keek ik toe hoe de twee praatten. Toen wees de beveiliger richting ons, waarna de man ons nu wel opmerkte.
Ik zag hoe hij eerst naar Tristan keek, verbaasd, verrast, blij. Een vlaag van opluchting ging door me heen, wetend dat in ieder geval niet iedereen boos zou zijn met de plotselinge komst van het jongetje.
Toen dwaalde de ogen van de man naar mij. Een paar seconden staarden we elkaar aan.
Hij was duidelijk ouder geworden, met beginnende rimpels in zijn voorhoofd en om zijn ogen, en zijn in zijn korte baard zaten grijze stoppels. Ook de inhammen in zijn haar waren dieper.
Maar dat terzijde.
Ik zag zijn blik veranderen, toen hij zich hoogstwaarschijnlijk realiseerde wie ik was. Even werd hij afgeleid door de beveiliger, die nog steeds tegen hem praatte, maar hij wimpelde hem al snel af. Toen liep hij naar mij en Tristan toe, wat ervoor zorgde dat de mensen om mij heen nog gekker leken te worden.
Zonder wat tegen me te zeggen of te reageren op de mensen om mij heen, pakte hij Tristan van me over en tilde hem over het hek. Daarna reikte hij mij een hand aan, zodat ik ook over het hek kon klimmen. Ik schudde echter mijn hoofd.
‘I-ik kom alleen Tristan brengen.’
Paul fronste en schudde zijn hoofd. ‘En hij is nog niet bij Harry, of wel? Kom,’ hij pakte zelf mijn hand beet, maar ik trok me voorzichtig los. Ik wilde nog niet voor de camera’s staan, nu. Het was nog niet eens wereldlijk bekend dat Harry nog een zoontje had.
‘Kom op, Aibileen,’ mompelde Paul zacht, zodat alleen ik het kon horen, en zonder mijn reactie af te wachten tilde hij me zelf over het hek. Ik hapte naar adem, geschrokken door de plotselinge beweging, en stapte gelijk weg van Paul zodra dat mogelijk was. Maar dan nog stond ik hier, op de rode loper, met Tristan, en alle ogen op ons gericht.
Fine,’ mompelde ik terwijl ik me bukte om Tristan’s handje vast te pakken, ‘maar haal me hier alsjeblieft snel weg.’ Paul knikte, pakte mijn bovenarm beet en leidde me weg.
Terwijl we wegliepen, de bioscoop zelf in, zei geen van ons veel. Ik wist niet wat ik Paul moest vertellen, want Harry had het hem al sowieso het een en ander verteld, en Paul was misschien wel te verbaasd om iets te zeggen.
‘Harry had me niet verteld dat jullie twee zouden komen,’ zei hij toen pas inderdaad.
‘Eh... dat kan kloppen, ja... Ik ben naar Caroline gegaan en heb met haar gepraat. We mogen Tristan vandaag “lenen”. Maar ik wilde het meer als een verassing houden voor Harry.’
Voor het eerst keek Paul naar me opzij, en glimlachte hij. ‘Ik weet zeker dat dat wel lukt, Aibileen.’
Ik glimlachte verlegen.
‘Maar als ze hier aankomen moeten ze eigenlijk direct door naar de rode loper, al denk ik dat Harry hier vast wel even vrije tijd voor wil maken.’
Ik lachte zacht. ‘Dat lijkt me logisch.’
Toen stopte Paul met lopen en pakte hij twee stoelen erbij. ‘Jij en Tristan kunnen hier zitten wachten. Ik weet dat het niet heel luxe is, maar we hebben hier niet echt op gerekend, als je dat begrijpt...’ Ik knikte. ‘Natuurlijk, Paul. Dank je wel. Wanneer komen ze?’
‘Ze kunnen elk moment aankomen,’ glimlachte Paul, ‘dus ik ga ze maar snel opwachten zodat ze niet al de rode loper opgaan.’
Paul wilde weglopen, maar bedacht zich en draaide zich terug naar me om.
‘Het is heel fijn om je weer terug te zien, Aibileen,’ zei hij toen terwijl hij me recht aankeek om er zeker van te zijn dat ik hem hoorde. Ik glimlachte waterig, en knikte toen. ‘Vind ik ook, Paul.’
Paul glimlachte, knikte en excuseerde zich toen.
Ik ging zitten en zo deed ook Tristan.
‘Heb je er een beetje zin in?’
Terwijl zijn benen in de lucht bungelden keek hij me glimlachend aan. ‘Ja!’
‘Papa weet het niet, hè? En hij mist je heel erg, dus het wordt een hele leuke verassing!’
‘Ja!’
‘Hoe wil je hem verassen? Ga je achter die kast daar vandaan springen en hem laten schrikken?’
Tristan fronste, schudde zijn hoofd en zei: ‘Nee. Dat wil ik niet.’
‘O. Oké,’ reageerde ik, licht geamuseerd. Dit was weer duidelijk Tristan Styles.
Toen zag ik beweging vanuit mijn ooghoek. En toen ik mijn hoofd volledig draaide kon ik pas echt mijn focus leggen op de jonge man die met snelle passen naderde. Zijn krullen deinden mee, zijn verwachtingsvolle ogen eronder. Ik glimlachte, wel voorzichtig.
‘Tristan!’
‘Papa?!’
Tristan sprong van zijn stoel af en rende naar zijn vader toe, die door zijn knieën was gezakt en zijn armen had gespreid. Zelf stond ik ook op, niet goed wetend wat te doen.
Harry sloeg zijn armen stevig om zijn zoontje heen en tilde hem daarbij op, met één grote hand op zijn rugje. Hij begroef zijn gezicht in Tristan’s nek. En tot mijn schok moest ik toezien hoe zijn schouders begonnen te schokken, met nog steeds zijn zoontje in zijn armen. Ik sloeg mijn hand voor mijn mond.
‘Aibileen?’
Met een gezicht dat er waarschijnlijk uitzag als een emotionele nijlpaard dat elk moment in huilen uit kon barsten, draaide ik me om. En daar stonden ze alle vier.



Gaat het de goede kant op nu? ;p hah ik schreef maar door en het werd een beetje lang haha, dus ik moest hier afkappen :') sorraaay


Ik had trouwens iemand die ik dus via twitter ken (door de jongens) gevraagd wat zij met de concerten ging doen enzo (want in principe ga ik nu dus alleen en dat vind ik ook niet erg, maar het enige waarvan ik niet weet of ik het leuk vind is het alleen rondlopen in amsterdam (of den haag) om ze te zoeken...
en die iemand zei toen dat ze echt zo met haar ouders ging en ik had echt zoiets van uhhh.. ok? wij in ieder geval niet dus?
en ze vroeg niet eens naar mij haha wtf dit gaat zo al heel lang dus ik denk dat wij klaar zijn hahaha
sorry ik kan er niet tegen als vrienden zich niet eens echt bekommeren om anderen :////

Reacties (12)

  • LynnBlack

    AWH OMG I'm back! Your oldest and biggest cry baby is back! OMG I missed this story so much and I have no idea how I could just lose it but I did and it doesn't matter cause i'm back now and I'M CRYING LIKE A FUCKING BABY SO PLZ GET ME OUT OF HERE! Too much feels for me! TOO MUCH STYLES FEELS!!! ;p

    4 jaar geleden
  • ChesterChan

    Please snel weer een stukje , het word nu spannend , je schrijft zo mooi:)

    5 jaar geleden
  • OnlyXStyles

    Snel verdurr!

    5 jaar geleden
  • Scenery

    Ohhh how I love this!

    5 jaar geleden
  • kikilovex

    OMG, Verder <3 love it

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen