Foto bij ~*5*~

Allereerst wil ik tegen jullie allemaal sorry zeggen...
Ik heb schandalig lang niet meer geschreven, vooral door mijn examens.
Deze zitten er nu gelukkig op en ik zit weer vol met inspiratie en vooral heel veel zin om te schrijven:)
Veel plezier met lezen en iedereen die hun abo behouden heeft: jullie zijn fantastisch <3

En sorry voor evt. typfouten, ik heb dit op de ipad geschreven...

Hem achterna gaan had geen zin, hij verdween even plots als hij steeds in mijn buurt uit het niets lijkt te verschijnen. Er waren nu een hoop raadsels in 'mijn nieuwe leven' erbij gekomen, die ik graag allemaal opgelost wilde hebben. Maar waar ik moest beginnen, ik heb echt geen flauw idee. Ik draaide me om en keek om me heen, de jongetjes zaten nog steeds op het bankje, beiden een beetje verveeld voor zich uit starend. Ik liep terug naar hun toe en ging naast ze zitten, misschien dat ze nog meer interessante dingen met elkaar zouden uitwisselen.
"Heb jij nog een idee wat we kunnen doen?" Vroeg het ene jongetje aan de ander.
"We kunnen misschien naar mijn huis gaan en daar gaan gamen? Mijn ouders zijn allebei weg." Antwoordde de andere. Het andere jongetje knikte en ze liepen weg. Ik zuchtte, nu moest ik weer op zoek naar ander tijdverdrijf... Altijd als het druk was met school of werk wist ik nog zoveel andere dingen die ik graag wilde doen, maar op het moment dat je dan een keer niks te doen hebt, kan je geen van die dingen bedenken of je hebt nergens zin in. Zo typisch.
Toen schoot me te binnen dat het jongetje had gezegd dat de man die mij aan had gereden bij hem in de buurt woonde, toevallig gingen ze nu ookk naar zijn huis om te gamen. Dus ik sprong op en liep stevig door in dezelfde richting als zij hadden gedaan, als ik snel was kon ik ze misschien nog vinden. Dit keer stond het geluk me wel bij, want de jongetjes waren gestopt om een ijsje te halen, nadat ze hadden betaald liepen ze al likkend aan hun ijsje weer verder. Ik liep op een afstandje achter hun aan, zij en anderen konden mij niet zien, maar die vreemde jongen die steeds naar me lijkt te staren waarschijnlijk wel. Wie weet waren er ook nog anderen die me wel konden zien en ik wilde hrt niet over laten komen alsof ik die jongetjes doelbewust volgden. Dus ik slenterde rustig achter zich aan, soms mensen ontwijkend die me tegemoet kwamen lopen maar mij niet zagen. Ik wist nog niet wat er zou gebeuren als er iemand door me heen zal lopen.
Een paar minuten later stopten de jongetjes voor een huis, waarna de ene de sleutel pakte en de deur opende. Ze verdwenen allebei naar binnen en in mijn gedachten bedankte ik ze, zonder hun was ik er misschien nooit achter gekomen wie mij aan had gereden. Ik liep door de straat en keek bij alle huizen naar binnen of ik toevallig de man of het kindje herkende. Na een straat gehad te hebben, had ik ze nog steeds niet gevonden. Ik dacht terug aan wat het jongetje had gezegd, volgens mij had hij het erover dat de man bij hem in het blok woonde. Dus ik ging rechts af, waar het huizenblok nog verder doorliep. En een paar huizen verderop was het bingo, daar stond namelijk een auto met aan de voorkant een deuk, precies op de plek waar mijn lichaam de auto geraakt had. Ik liep er naartoe en niet bewust bewoog mijn hand zich naar de deuk in de auto. Vlak voordat mijn vingertoppen de auto raakten stopte ik, ik voelde de warmte van de auto en ik begon te twijfelen of ik het wel aan moest raken. Toen ik toch mijn hand op de deuk legde ging er een schok door me heen en ik zag flitsen van beelden voor mijn ogen. Ik kon ze niet plaatsen, maar van schrik had ik mijn hand weer teruggetrokken. En weer was er een nieuw raadsel bijgekomen. Ik bleef daar een tijdje zo staan, bijkomend van de schok. Toen draaide ik me naar het huis en keek naar binnen, daar zag ik een meisje op de grond zitten spelen met haar pop. Dit was het kindje dat zo hard had staan huilen toen ik bij 'de plek' had staan kijken. Daar was geen twijfel over mogelijk. Ik zag verder niemand in het huis, ik hoopte maar dat haar ouders haar niet alleen achter hadden gelaten...
Mijn nieuwsgierigheid werd alsmaar groter, ik wilde graag meer weten van dit gezin. En om de een of andere reden trok vooral het kleine meisje mijn nieuwsgierigheid. Maar hoe kwam ik meer te weten? Ik liep voor het huis langs, maar de enige weg naar binnen leek me toch de voordeur. Aanbellen was zekerweten geen optie. Ik duwde met mijn hand tegen de deur, maar helaas zat deze dicht. Ik had ook eigenlijk niks anders verwacht. Maar als ik de deur niet open kon maken, dan maar door de deur heen! Ik lachte om mezelf, mijn fantasie was echt te groot en ik had teveel films gekeken waarin dat gebeurde. Maar aan de andere kant was het wel het proberen waard, toch? Ik sloot mijn ogen, hield mijn handen beschermend voor me voor het geval dat ik heel hard tegen de deur op zou lopen.

Ik zette twee passen en toen ik nog niks had gevoeld opende ik mijn ogen.

Reacties (1)

  • Stage

    niiice, het wordt steeds beter snel verder!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen