Foto bij ~*6*~

Speciaal voor jullie nog een hoofdstukje!
Jullie hebben echt geen idee hoe veel ideeën ik nu al heb voor het verhaal en hoe enthousiast ik ben om snel verder te schrijven.
Ik kan namelijk beloven dat het wat ingewikkelder allemaal gaat worden strakjes en dat er een nieuwe wereld voor jullie open gaat!
Om mezelf te kunnen verbeteren zou ik ook graag reacties met evt. kritiek willen om het verhaal en mezelf natuurlijk te kunnen verbeteren:)
En dat motiveert me natuurlijk nog meer om snel verder te schrijven(flower)

Het is me gelukt! Ik stond in de gang van het huis, zonder de deur te hoeven openen. Ik wilde eigenlijk springen van blijdschap, maar hield me toch in. Ik loop door de gang en zie rechts van me een deur open staan en loop er doorheen. Daar in de kamer zit het meisje niets vermoedend te spelen. Zij zal geen idee hebben dat ik hier voor haar sta... Zo voorzichtig mogelijk loop ik door, als ik per ongeluk iets aanraak waardoor ik geluid maak of iets laat vallen maak ik haar vast aan het schrikken. Ze heeft al genoeg angsten moeten uitstaan met het ongeluk. Ik loop door naar de eetkamer en kom uit in de keuken, niemand te bekennen. Ik loop door de deur in de keuken en kom uit bij een bijkeuken en vervolgens nog de garage, ook hier zie ik niemand. Vanuit de bijkeuken is er een deur naar de achtertuin, waar ik ook al niemand zie. Ik krijg hoe langer ik hier ben het gevoel dat dit kleine meisje hier helemaal alleen in het huis is. En hoe oud zou ze zijn? Denk ik terwijl ik naar haar terug loop, zes of zeven misschien? Ik kijk naar haar en opeens richt ze haar hoofdje op en lijkt me strak aan het kijken. In haar ogen zie ik een mengeling van vrolijkheid maar toch ook nog wel iets van droevigheid. Ik krijg het warm vanbinnen en voel mijn hart in mijn keel kloppen, het lijkt wel echt alsof ze mij kan zien...
"Ik ben weer thuis!" Hoor ik opeens een vrouwenstem achter me. Ik maak een sprongetje van schrik en stoot daarbij bijna een vaas met bloemen om. Ik kijk naar het meisje, maar zij heeft niks gemerkt en kijkt naar haar moeder. Of ik denk in ieder geval dat het haar moeder is. Ik kijk ook naar de vrouw. Ze is vrij lang, heeft lang bruin haar dat aan de onderkanten een beetje golft. Haar ogen hebben een donkerblauwe kleur en haar mond glimlacht vriendelijk. Ze is nog vrij jong, ondanks haar glimlach heeft ze een serieus gezicht en ziet ze er moe uit. Ik laat mijn ogen verder over haar lichaam glijden en neem elk detail in me op. En het is een nog best wel knappe vrouw ook, denk ik bij mezelf...
"Mama, Loes is ziek!" Zegt het meisje terwijl ze haar pop in haar armen vasthoudt en langzaam heen en weer wiegt.
"Ik zie het Marilynn, misschien moet je haar maar even in haar bedje leggen zodat ze een slaapje kan doen." Antwoordt haar moeder. Marilynn knikt, loopt naar het bedje toe en legt de pop erin. Vervolgens begint ze deze zorgvuldig in te stoppen en als ze klaar is geeft ze de pop nog een kusje op haar voorhoofd. Ze staat op en fluistert: "Nu moeten we wel zachtjes doen! Anders maken we haar nog wakker."
"Kom maar, dan mag jij even tv kijken en ga ik eten koken." Zegt haar moeder. Marilynn is de pop alweer vergeten en rent naar de bank. Ik zet verschrikt een stap opzij, bijna was de vrouw door me heen gelopen toen ze naar de keuken liep. Daar begon ze wat te rommelen en haar boodschappentas uit te pakken. De hoogste tijd voor mij om weer weg te gaan, denk ik bij mezelf. Ik loop in de gang en wil net weer de deur door gaan als ik Marilynn nog hoor zeggen: "Mama, wanneer komt papa weer thuis?" Ik blijf stilstaan in afwachting van het antwoord van haar moeder.
"Als jij al in je bedje ligt, Lynn, hij moet nog langs de garage met de auto. Ik zal papa vragen of hij nog even langskomt als hij terug is." Antwoord ze. Vervolgens blijft het stil. Op dezelfde manier als ik naar binnen ben gekomen, met mijn ogen dicht en mijn handen voor me uit, loop ik weer naar buiten. Het gevoel dat ik zo tegen de deur op loop ben ik nog steeds niet kwijt.
Als ik om me heen kijk zie ik die jongen weer, dit keer leunt hij nonchalant tegen de lantaarnpaal aan de overkant van de straat.

En dit keer ben ik vastberaden om hem aan te spreken zonder dat hij weer in het niets kan verdwijnen.

Reacties (1)

  • Stage

    niiice, ik vind het echt steeds leuker worden, ben nieuwsgierig (:

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen