Foto bij ~*7*~

En alweer eentje:)
Enjoy!
(en vergeet de reacties niet)(flower)

Zelfverzekerd loop ik op hem af. Ik kijk hem strak aan en mijn gezicht staat serieus. De jongen kijkt terug met een nonchalante blik en neemt mij helemaal in zich op. Ik heb het gevoel alsof ik maar langzaam vooruit kom, maar uiteindelijk sta ik toch voor zijn neus. Ik had alleen aan een ding nog niet gedacht. Wat was ik van plan om tegen hem te gaan zeggen?
"Ik.. Uh..." Begin ik. Ik kan mezelf wel echt voor mijn kop slaan, zo stom zie ik eruit. Ik haal adem en begin opnieuw. "Ik heb je al een paar keer zo op een hoek zien staan en je stond steeds zo naar me te kijken, dusja..." Het was nog steeds niet echt geweldig, maar het kon er mee door. De jongen bleef me aankijken, maar gaf verder geen kik. "En elke keer als ik naar je toe ging was je opeens verdwenen." En na een korte pauze praat ik weer verder: "Ik wilde je nog even sorry zeggen dat ik zo lomp tegen je op ben gebotst vanochtend."
De jongen knikt maar zegt verder niks. Ik begin hem langzaam aan wel een beetje irritant te vinden. Waarom was ik ook alweer naar hem toe gegaan? Deze jongen zat vol met mysteries en zo te zien ging hij niks daarover aan mij prijsgeven. Maar toch was er iets aan hem dat mij geboeid hield en mijn nieuwsgierigheid naar hem op deed waaien. Ik deed mijn laatste poging om hem te laten praten. "Ik ben Daniel, trouwens." Glimlachte ik. En in mijn hoofd maakte ik het zinnetje verder af: Ik ben Daniel, vandaag dood gegaan maar ik sta hier toch, jij lijkt de enige te zijn die me kan zien en horen enzo...
De jongen ging rechtop staan en deed eindelijk zijn mond open om iets terug te zeggen. "Ik ben Rafael." En met moeite perste hij er een glimlach uit.
"Dus, Rafael, vertel mij eens wat meer over waarom jij de hele dag al in mijn buurt verschijnt?" Vroeg ik. Rafael bleef me nogal ongeïnteresseerd aanstaren. Ik wachtte op antwoord en keek hem in zijn ogen terug. Rafael zuchtte en leek antwoord te willen gaan geven.
"Oh, kijk daar eens." Zei hij, terwijl hij met zijn hoofd naar iets achter mij knikte. Ik draaide me om, om te kijken wat hij bedoelde. Maar toen ik niks zag draaide ik mijn hoofd weer terug naar hem. Ik had ook eigenlijk niks anders verwacht, hij was weer eens in het niets op gegaan. Deze jongen wilde duidelijk nog even niks meer vertellen dan zijn naam. Ik zuchtte hardop en slenterde weg. Misschien dat ik eerst het raadsel eens op moet lossen waar ik ben en waarom. Ik zag het nu eigenlijk als een nieuwe wereld, een wereld die de normale mensen niet konden zien. Ik sta met een been in de wereld van de levenden en met het andere been in de wereld van de doden. Het enige wat dan nog niet voor mij klopte was waarom ik alleen nog maar Rafael tegen was gekomen als iemand die mij kon zien. Op tv had ik vaak zat programma's gezien waarin er werd gepraat met de overledenen van de mensen in het publiek. Ik vermoedde dat zij hier ook allemaal rond zouden moeten lopen. Hun doel was volgens mij om een boodschap door te geven aan hun nabestaanden, maar wat was mijn doel hier?
Terwijl ik nadacht liep ik verder en verder. Ik lette niet op waar ik heen ging, en op elke splitsing koos ik random een kant. Door al het nadenken had ik niet eens door dat het al begon te schemeren. Toen ik eindelijk een keer opkeek was ik weer in het park, ik keek naar de sterrenhemel en voor een moment was mijn hele hoofd leeg. Ik weet niet hoe lang ik zo naar boven heb staan staren, niemand kon me toch zien, maar toen ik weer tot mezelf kwam was het helemaal donker. Ergens ver weg voelde ik vermoeidheid opkomen en weer een nieuwe vraag spookte door mijn gedachte. Slapen wezens zoals ik eigenlijk wel?

Ik noemde mezelf voortaan maar een 'wezen', want ik had echt geen flauw idee meer wat ik was. Of ben...

Reacties (1)

  • wolfgirlx

    oww ikben nieuwschierig, waarneer weer een nieuw hoofdstuk??

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen