Jaja, we komen steeds dichter bij:)

Ik word wakker, maar houd mijn ogen nog eventjes gesloten. Ik wilde nog heel even dat heerlijk slaperige gevoel vasthouden. De zon scheen in mijn gezicht en ik vroeg me af waar de dekens waren. toen ik mijn ogen opende was ik eerst verbaasd, maar al gauw kwamen alle gebeurtenissen van gister weer boven. Ik ging overeind zitten en rekte me eens flink uit. Ik bleef zo nog heel even zitten, in het zonnetje luisterend naar de vogeltjes die allemaal het hardst probeerden te fluiten. De geur van gebakken brood dringt mijn neus binnen. Normaal gesproken loopt het water me dan in de mond en begint mijn buik te knorren, vooral als ik net wakker ben. Maar nu doet het me niks, behalve dat ik het gewoon lekker vind ruiken. Ik besef me nu ook pas dat ik gister ook niks gegeten en gedronken heb, maar dat ik daar ook eigenlijk geen behoefte aan heb. En weer heb ik iets gevonden dat op het eindeloos lange lijstje in mijn hoofd kan, waar ik denkbeeldig al mijn vragen heb opgeschreven. Ik ben ook benieuwd of ik nog wel kan eten, maar dat ga ik nu niet uitproberen. Ik had gisteravond besloten om weer een bezoekje te gaan brengen aan mijn ouders en mijn zus. Zij zullen nu het ergste moeten doormaken, en ik wil graag bij mijn familie zijn. Ook al kunnen zij mij niet zien en weten ze niet dat ik er ben.

En zo volgen er een aantal dagen waarin ik steeds op bezoek ga bij hun en op een afstandje alles meekrijg van de begrafenis die zij voor mij regelen. Ik zit bij ze, huil met ze mee maar ook vaak zat siert een glimlach mijn lippen als ze herinneringen over mij ophalen. Ik kan geen genoeg van ze krijgen, maar ik weet dat ik ook afstand moet gaan houden, ik moet afscheid nemen en door kunnen gaan met dit 'nieuwe leven', al heb ik geen idee wat dat inhoudt. En de gelegenheid om daar achter te komen heb ik nog steeds niet gekregen, al die dagen heb ik Rafael niet meer in mijn buurt gezien. Om de tijd te verdrijven ga ik ook vaak langs bij Marilynn, zo kom ik veel te weten over het gezin. Haar vader, de man die mij aan heeft gereden, werkt net als haar moeder erg hard, Marilynn is daardoor vaker alleen thuis dan verantwoord is voor zo'n jong meisje. Haar ouders hebben vooral oog voor hun werk, na het werk voor elkaar, en het beetje wat dan nog over blijft is voor Marilynn. Door het vele werken, hebben haar ouders veel geld te besteden. Dit stoppen ze helaas liever in een nieuwe auto of luxe spullen voor in huis, dan in het gezin. Marilynn is een heel zelfstandig meisje, heb ik ook wel gemerkt. Ze heeft niet meer speelgoed dan een gemiddeld ander kind van haar leeftijd, maar kan zich toch altijd goed vermaken. Ook ziet ze er gewoon gelukkig uit en ze houdt veel van haar ouders, dat voel ik gewoon. Sinds de eerste keer dat ik er was, heb ik nooit meer het gevoel gehad dat Marilynn mij kon zien. Gelukkig maar, want dat had me flink aan het schrikken gemaakt.
En dan is het de dag van mijn begrafenis. Ik kijk op een afstandje mee naar de hele ceremonie. Ik weet eigenlijk zelf niet hoe ik het had gewild, maar zoals het nu geregeld is, is het gewoon helemaal perfect. Ook de mensen die aan het woord komen, vertellen iets moois wat me allemaal diep raakt. Als Eva dan aan het woord komt, hou ook ik het niet meer droog. Een voor een rollen er tranen over mijn wangen, en ik laat het maar gewoon over me heen komen. Eva krijgt een luid applaus als ze klaar is, en ook zij heeft het nu ontzettend moeilijk. Niet veel later word mijn kist naar mijn plek gedragen, dat wordt me veel te veel en ik loop weg. Van een heuvel verderop kan ik alles nog net zien. Ik blijf er naar kijken, ook als het al voorbij is. Ook als het al begint te schemeren en uiteindelijk weer donker wordt.

Ik zit er zelfs nog als het weer ochtend wordt

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen