Foto bij 2.35 Harry Styles

Zondag 14 juni 2020

"Het is echt een geweldige tour geweest, zelfs op dit moment is het nog steeds geweldig! Ik wil iedereen die naar de shows zijn komen kijken bedanken en iedereen die dit voor ons mogelijk heeft gemaakt. Het is tijd om afscheid te nemen van jullie en van deze tour. Daag!" zei Louis gemeend en daarna legden we onze armen om elkaar heen en maakten we een diepe buiging terwijl het publiek klapte, juichte en schreeuwde. Ik zou het touren wel gaan missen, maar ik zou ook meer bij Lauren zijn. Ik had me het einde van deze tour eigenlijk wel anders voorgesteld. Ik had gedacht dat ik niet zou kunnen wachten om terug naar huis te gaan om daar dan Lauren en Rose blij te maken die al de hele tijd op mij zaten te wachten. Maar in plaats dat dat gebeurde was Lauren al de hele tijd bij mij en wisten we niet waar Rose was.
Ik had aan Lauren gezegd dat ze Rose best kon 'vergeten' - niet echt vergeten maar gewoon ... euh ... ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, maar je snapt me wel, toch? - en daardoor was ze al wat rustiger geworden, nadat we Jill hadden ontmoet was ik eigenlijk alle hoop verloren dat we Rose ooit nog zouden terugzien. De voorbije dagen had ik nagedacht en was ik tot het besluit gekomen dat we het zoeken toch niet moesten opgeven, misschien is ze wel dichter dan we denken. We zullen wel zien hoe het allemaal zal uitdraaien.

We stapten van het podium en deden een stevige groepsknuffel, waarna we elk individueel nog een knuffel van Lauren kregen en van Alice die ook nog gekomen was om het einde van de tour te zien. We schudden vele handen van mensen die ik kende, van mensen die ik niet kende en van mensen die ik ooit wel al eens gezien had. We werden gefeliciteerd door iedereen die we backstage tegenkwamen en kwamen uiteindelijk aan in onze kleedkamers. We ploften neer op de stoelen en de zetel die in de kamer stond. "Het was weer een geweldige tour." zuchtte Liam. We knikten allemaal instemmend. "En nu terug naar huis." zei ik met een kleine glimlach op mijn gezicht. "Ik kijk er zo naar uit om Jack eindelijk terug te zien. Sophia heeft verteld dat hij al zo gegroeid is en dat het zo'n schatje is." zei Liam met een twinkeling in zijn ogen die hij altijd kreeg als hij over Jack vertelde. "Ik snap hoe je je voelt Liam, ik mis Eloise ook. Die kleine zal ook wel al heel wat verandert zijn en Perrie zegt dat ze al wat begint te praten." vertelde Zayn enthousiast. "Je had ze beter niet leren praten, eens ze kunnen praten, houden die kleintjes nooit meer hun mond." zei Louis lachend. Ik stond op en dronk wat van het flesje water die ik in mijn handen had. "Ik ga eerst even andere kleren aantrekken." en ik verdween naar mijn kleedkamer waar ik in de stoel plofte die voor de spiegel stond. Ik was niet jaloers op hen, maar zoals ik al gezegd heb, ik zou normaal gesproken ook zo uitkijken om mijn kind terug te zien. Ik voelde een hand op mijn schouder en keek op in de spiegel. Ik zag Lauren en voelde hoe ze zacht een kneepje gaf in mijn schouder. "We zullen er aan moeten wennen, Haz, ze zullen altijd wel praten over hun kinderen en hoe trots ze er wel niet op zijn, maar daar zullen we moeten mee leren leven want ze zullen niet altijd rekening kunnen houden met ons en ze zullen daar vaak ook niet aan denken." zei ze. Ik draaide in de 'draaibare stoel' waar ik in zit en keek omhoog naar Lauren. Ze had intussen al haar hand van mijn schouder gehaald en keek me recht in mijn ogen aan. Ik nam haar hand en trok haar naar beneden waardoor ze zijdelings op mijn schoot kwam zitten. "Je hebt gelijk." zei ik voor ik een lange en liefdevolle kus op haar lippen drukte. Wij samen kwamen hier wel door, wat er ons ook nog te wachten stond.

heey,
Vrijdag beginnen mijn examens en ze duren tot de vrijdag erna, dus hoogstwaarschijnlijk zal ik volgend weekend niet kunnen schrijven. Het weekend en de week na mijn examens ben ik thuis en zal ik proberen om regelmatig een stukje te posten.

LUFU

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen