Foto bij Hoofdstuk 27

Gisteren STONDEN WE IN DE TOP! Met vier Kudo's! Yaaaaaaaay!
Jullie zijn echt veel te lief voor me!:)
Nog een snelle herinnering: als je tijd hebt, lees dan even het prachtig Liefde Maakt Blind, hier op Quizlet, geschreven door lovelyreads.
Ik weet dat het niet makkelijk is, maar wij gaan de top bereiken, mijn liefste abofamilie. Op een dag heb ik honderden Abo's en jullie zullen dan altijd kunnen zeggen dat jullie de eerste twaalf waren!xDJullie steun, reacties en kido's betekenen alles voor me. Alles.
X Nina

Are you alright?
I haven't seen you in a real long time...
Are you sleeping through the night?
Do you have someone to hold you tight?
Do you have someone to hang out with?
Do you have someone to hug & kiss you?
Are you alright?
Are you alright?
- Lucinda Williams / Alright




Het was zes dagen geleden dat ik Zac had gezien.
Anna’s stem speelde nog steeds in mijn hoofd, onheilspellend en sussend tegelijkertijd, als het geluid van een regenstorm die tegen de ramen slaat.
Maar er sloeg geen regenstorm tegen het raam, wel een slank stel vingers die me wekten uit mijn halve slaaptoestand. Geschrokken gluurde ik tussen mijn wimpers door naar de potentiële moordenaar op het balkon, maar alles wat ik zag, was één meter vijventachtig Zachary Zacz die tegen de raamlijsten van mijn slaapkamer leunde zoals Romeo Montague himself het niet beter gedaan had.
Negeren, siste het engeltje op mijn schouder.
Opstaan, spoorde het duiveltje me aan. Of nee, het was geen duiveltje. Volgens mij was het mijn hart.
Op kousenvoeten sloop ik de nacht door, mijn luchtige slaapkleed ruisend om mijn benen. O, God… Mijn vingertoppen wonden zich om de deurklink terwijl ik Zac mijn liefste glimlach probeerde te schenken. ‘Stil,’ fluisterde ik zodra hij uit de zomerregen stapte om naar me te knikken. ‘Alsjeblieft, stil.’ Mijn moeder zou me ter plekke op straat zetten. We hadden een paar keer ruzie om hem gehad, omdat ze vond dat ik teveel met Anna bezig was sinds ik hem leerde kennen. Dat hij nu op mijn balkon stond, maakte de zaak er niet bepaald beter op.
Zijn groene, groene ogen gaven haast licht in het donker, maar iets vertelde me dat hij gehuild had. ‘Judi,’ glimlachte hij. Hij sprak de lettergrepen uit alsof hij dat heerlijk vond, alsof het geruststellend klonk in zijn oren en hij ernaar uit had gekeken.
‘Gaat het wel?’ fluisterde ik door het donker. ‘Je…’
‘Het gaat,’ zei hij, al had ik niet het idee dat dat zo was. De laatste sporen van verdriet verdwenen van zijn gezicht en hij grijnsde naar me. ‘Judi…’ Die glimlach, die godverdomde glimlach die mijn hoofd vulde met helium… ‘Sorry van het raam-gedoe, ik wil niet te vrijpostig zijn, maar ik wilde je ouders niet wakkerbellen.’ Zijn ogen schoven langs het lamsvachtje dat een tapijt voor hoorde te stellen, de klimmende boekenplankjes boven het niet-opgemaakte bed en tenslotte langs de wand met de dressoir en het bureau. ‘Wil je met me meekomen naar buiten?’
‘Nu?’ Alleszins was het één uur, als het niet later was.
Met een zweem van amusement bleef hij me aankijken, iets smekends speelde onder de oppervlakte in zijn stralende ogen. ‘Nu, ja,’ bevestigde hij grinnikend, waarbij zijn ogen het idee uitlachten.
Voor me kon ik al zien hoe ik naar buiten zou klimmen in de ritmische juliregen om voor de nacht weg te lopen in een stad die ik niet echt heel erg goed kende met een jongen die ik niet echt heel erg goed kende. Het engeltje donderde van mijn schouder af en bleef bewusteloos op de grond liggen, buiten westen geslagen door het belachelijke idee, dat… om de één of andere reden toch aanlokkelijk leek.
Mijn uiterste best moest ik doen om niet recht in zijn ogen te kijken, ik wist dat dat alles was wat ik nodig had om me het raam uit te duwen. ‘Toe dan,’ drong hij aan, ‘ik heb zeker al drie dagen niet gerookt, ik ga toch geen oog dichtdoen. Je wilt niet weten hoe slapeloos ik daarvan word.’
Misschien wel. Misschien niet. Misschien wel. Misschien niet. Misschien wel. Misschien wél. ‘Hmm…’ Als ik later oud werd, wilde ik toch iets als dit hebben om op terug te kijken? Uit een raam klimmen om buiten rond te dolen? Misschien wel. ‘Hmm.’
‘Zeg dat dat een ja-hmm was.’
Wat maakte het nou helemaal uit, dat ik gestraft zou worden? Heb ik iets beters te doen? Nee toch? Waarom ga je niet gewoon? Op den duur begon ik mezelf te ergeren, dus ik griste mijn jeans van het voeteneinde van mijn bed en schoof mijn benen erin. ‘Het was een ja-hmm.’

Reacties (4)

  • xLenox

    VertelVertelVertel!!!!!!
    Judy moet Zac echt een gaan vertrouwen(huil)

    5 jaar geleden
  • MacGyver

    Ze moet het hem vertellen! Met z'n, je begrijpt het niet.

    5 jaar geleden
  • lovelyreads

    Dit is haar kans om het eindelijk te vertellen! Kom op Judi!:)

    5 jaar geleden
  • TheBestDay

    Gaat ze het hem ooit nog vertellen?? Ik hoop het namelijk!!j(flower)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen