Foto bij Uneasiness

Sam Smith - Stay With Me (niet per se heel relevant maar de melodie was fijn en passend aha)

Eigenlijk wilde ik heel hard wegrennen en niet meer omdraaien. Of op de grond gaan liggen en mezelf oprollen tot een zielig hoopje. Of voor comfort naar Harry lopen, ook al zat het op dit moment niet zo lekker tussen ons.
Wat een zelfmedelijden had ik toch.
Nerveus keek ik overal behalve naar de vier jongens voor me. En toen zag ik Lou, Lou Teasdale, en Lux Atkin, die een opgewonden kreetje slaakte toen ze Tristan zag. Ik zag het meisje, die zo goed en mooi gegroeid was, haar hand van die van haar moeder lostrekken, en ze rende langs ons, naar Harry en Tristan toe. Met een brok in mijn keel zag ik hoe Harry Tristan liet zakken en hem liet gaan. Terwijl Tristan blij naar Lux toeging, waren Harry's ogen dik en rood, zijn gezicht verwrongen in een pijnlijk grimas. Tranen liepen nog steeds over zijn wangen. Ik was verstijfd.
'Harry...' Lou liep langs me, naar Harry, en sloeg haar armen om hem heen. Hij sloeg zijn armen om haar middel en begroef zijn gezicht in haar schouder.
Vaag voelde ik een steek in mijn buik. Volgens mij had ik dat moeten zijn.
'Aibileen?'
Ik draaide me weer om naar de jongens. Ik slikte moeilijk toen mijn ogen die van Liam ontmoette. Ik wilde wat zeggen, maar de woorden bleven in mijn keel steken.
'Dit is toch wat anders dan praten aan de telefoon, niet?' zei Liam ten slotte, licht grijnzend. Ik glimlachte onbeholpen. 'Ja, nogal.'
'Kom,' mompelde Liam voordat hij een stap naar voren zette, me bij mijn schouder pakte en me naar zich toe trok in een knuffel. Dankbaar sloeg ik mijn armen om zijn middel. Ja, dankbaar. Ik was Liam op dit moment zo dankbaar.
Verwoed knipperde ik mijn tranen weg toen Liam me losliet. Hij gaf me nog een geruststellend kneepje in mijn schouder voordat hij me losliet. Toen draaide ik me naar Zayn, door Liam eigenlijk meer moed gevonden, en sloeg mijn armen zonder iets te zeggen om hem heen. Meteen knuffelde hij me strak terug.
'Hey, Aibee,' grijnsde Niall voordat hij zijn armen om mijn schouders sloeg en me dicht tegen zich aantrok. Ik slikte mijn brok weg. 'Hoi, Niall.'
Toen gaf ik Louis een knuffel, licht onzeker, omdat ik wist hoe scherp hij kon zijn. Mijn zorgen waren echter totaal niet nodig, aangezien de jongeman zijn armen strak om me heen sloeg en me dicht tegen zich aandrukte. Het was de beste knuffel van alle vier.
'S-sorry,' zei ik zacht, schor, mijn kin op Louis' schouder. Hij suste en ik voelde hem zijn hoofd schudde. 'Nee joh, dat is nergens voor nodig. Het enige wat we nodig hebben, though, is tijd.' Ik glimlachte en liet hem los. 'Ja, misschien wel, ja.'
Zonder dat ik het kon helpen keek ik weer over mijn schouder naar Harry. Lou stond naast hem en stopte net een zakje tissues weg, waarvan Harry er op dat moment een gebruikte om zijn ogen droog te wrijven en zijn neus te snuiten.
'Voorzichtig, Harry, je hebt make-up op,' zei Lou met een frons tussen haar wenkbrauwen terwijl ze Harry's gezicht bestudeerde. Terwijl hij zijn tissue wegborg gaf hij haar een blik, wat ervoor zorgde dat Lou licht glimlachte.
'Ik neem aan dat... Charlie er nu niet is?'
Ik draaide mijn hoofd terug naar Louis. 'Nee. Ik ben hier alleen om Tristan te brengen. Ik ga zo weer weg. Maar...' Ik viel even stil terwijl ik even naar Harry keek. Onze ogen ontmoetten elkaar, maar Harry reageerde nauwelijks. Integendeel, hij keek meteen weer weg.
'Maar?'
'Ik, eh... niets.' Weer keek ik even naar Harry. Zijn reactie op Tristan was duidelijk, maar zijn reactie op mij verwarde me. Hij leek me helemaal niet te mogen nu, en nu wist ik ook niet eens of Charlie en ik dan wel mee naar Amerika gingen deze week.
'Hallo!'
Verstrooid keek ik omlaag, en glimlachte licht toen ik daarbij Lux zag staan. Haar vragende ogen keken me aan, haar dunne pluizige haar in twee hoge staartjes gebonden.
'Hoi, Lux,' reageerde ik.
'Je kent mijn naam?'
'Ja natuurlijk, ik...' Ik viel stil.
'Ik ben Lux Atkin. Wie ben jij?'
Zwak glimlachend nam ik Lux' uitgestoken hand aan. Zeven jaar oud was ze nu. 'Ik ben Aibileen Wright.'
'Hoi, Aibileen.'
'Hallo, Lux.'
Tristan was erbij komen staan. Met glinsterende ogen keek hij van Lux naar mij, voordat hij ook zijn hand naar me uitstak.
'Hallo, ik ben Tristan Flack,' zei hij, half-glimlachend en het spelletje meespelend. Maar mijn hart zonk. Met wijde ogen keek ik op naar Harry, die het ook duidelijk gehoord had en sprakeloos naar zijn zoontje staarde.
'Flack?! Je bent toch een Styles, jongen!' reageerde Louis uitbundig achter me, maar ik kon de ongemakkelijkheid in zijn stem horen.
Tristan haalde zijn schouders op. 'Mama zei dat ik zo heette, dus...'
Meteen liep Harry naar hem toe en hurkte hij door zijn knieën zodat hij op ooghoogte was met Tristan. Hij pakte zijn schoudertjes met zijn grote handen beet.
'Luister, Tristan,' zei Harry, en ik wist dat hij moeite had zijn emoties in te houden, ook al was zijn rug naar me toegekeerd. Zonder na te denken legde ik mijn hand op zijn schouder en gaf ik hem een geruststellend kneepje. Ik voelde hem onder me aanspannen, maar het was al te laat. Ik kon mijn actie niet meer terugdraaien.
'Wat mama zegt is haar mening. Je staat in mijn paspoort, en in haar paspoort, en daar is je naam gewoon Tristan Styles, oké? Je achternaam is Styles. Echt.'
Tristan keek fronsend naar zijn vader. Toen knikte hij, langzaam. 'Oké, papa. Mag ik nu met Lux spelen?'
'Ja, maar wel zo terug zijn, oké? Ik wil je bij me hebben als we zo naar buiten gaan.'
'Jaaa...' En samen met Lux rende hij weg, maar gelukkig niet te ver.
Ik hield verrast mijn adem in toen Harry plotseling opstond en zich omdraaide, waardoor zijn schouder bijna tegen mijn wang botste en ik tegen zijn borst aankeek. Ik kon hem zacht naar adem horen happen voordat hij meteen twee stappen naar achter zette. Ik slikte moeilijk.
'Eh... ik, eh... bedankt dat je hem hebt gebracht. En überhaupt mee hebt weten te krijgen,' zei hij zacht terwijl hij mijn blik vermeed. Ik glimlachte zwak. 'Geen probleem, Harry. Het was het minste wat ik kon doen.'
Hij knikte. En toen werd het stil. Ongemakkelijk stil. Harry haalde een hand door zijn haar.
'Ik-eh, ga weer... breng jij hem weer terug naar Caroline?'
Harry kromp licht ineen bij het horen van Caroline's naam. 'Ja, prima. Waar ga je heen?'
'Naar huis,' zei ik zacht, 'dit is mijn plek vandaag niet.'
Harry knikte stilletjes. 'O-oké.'
Voordat ik me om wilde draaide schoot me nog wat te binnen. 'O, en Harry?'
'Ja?'
'Ik ga het Charlie vandaag vertellen. Over jou, en...' Ik gebaarde naar het spelende jongetje verderop, 'hem.'
Harry's ogen verwijdden zich even. 'Waarom nu?'
'Het is tijd, Harry. En Tristan moet het ook weten.'
Nu staarde Harry me aan. Dit was de eerste keer vandaag dat hij me écht aankeek, en toen ik zijn groene ogen weer zo zag, klopte mijn hart even pijnlijk.
'Fine,' mompelde hij toen. 'Fijne reis.' Toen draaide hij zich om en liep hij naar Tristan toe.
Ik kuchte ongemakkelijk.
'Dus je gaat weer weg?'
Ik keek Niall spijtig aan. 'Ja... maar misschien kom ik deze week weer. Het ligt eraan hoe... hij... en ik... liggen...' Ik wapperde even met mijn hand, richting Harry. Liam knikte begrijpend. 'Hij heeft het verteld.'
O, wat fijn. Heerlijk.
'Geen zorgen, Aibileen. We zorgen er wel voor dat hij niet zo tegen je gaat doen zoals tegen Caroline. Dat gaat niet werken,' zei Zayn terwijl hij me even toeknikte. Ik glimlachte zwak. 'Thanks, guys.'
'Aibileen?'
Weer draaide ik me om. Ik glimlachte toen ik Lou voor mijn neus zag. 'Hi, Lou.'
Zonder iets te zeggen trok ze me in een lichte, korte knuffel. Toen ze me weer losliet keek ze fronsend in mijn ogen. 'Je bent oké, hè?'
Ik glimlachte onbegrijpend en haalde mijn schouders op. 'Waarom niet?'
Lou zei niks. In plaats daarvan pakte ze even mijn hand beet. 'Het is heel raar, maar fijn om je weer te zien. Je bent duidelijk ouder geworden.'
'Dank je. Jij ook.'
'Hey! Moet dat een compliment zijn, of zo?!' grapte Lou voordat ze even lachte. Ook ik lachte. Natuurlijk. Lou was nu rond de vijfendertig jaar oud, maar ze zag er nog steeds zo goed uit.
'Eigenlijk wel, ja. Je ziet er nog steeds fantastisch uit.'
Lou glimlachte. 'Thanks.'
'Je moet mij, en vooral Lux, wel een keer voorstellen aan je zoontje, hoor. Ik weet wel zeker dat Lux dat fantastisch gaat vinden,' vervolgde ze. Ik glimlachte, en knikte. 'Zal ik doen. Misschien al deze week, maar we moeten maar eerst even kijken...'
Lou gaf me een zacht kneepje in mijn hand. 'Het komt wel goed, Aibileen. Alles heeft gewoon even tijd nodig.'
Ik glimlachte. 'Doe Gemma, Robin en Anne de knuffels van mij, oké?'

Een halfuur later zat ik weer in mijn auto, onderweg naar Cheshire, Holmes Chapel. De radio stond zacht aan, en zacht neuriede ik mee. Schijn bedroog, echter, want ik voelde me allesbehalve ontspannen.
Het was heel wat om de hele popband weer te zien, en Paul, en Lou. En er waren er nog zoveel die nog moesten komen. Ik was nu al moe van alle spanning, maar het moest. Ik moest dit doen. Ik vond het al heel wat dat ik vandaag Tristan bij Caroline heb op kunnen halen. Het mindere daarvan was alleen de reactie van Harry daarop. Natuurlijk, hij was zo geschokt en blij dat hij gewoon moest huilen, maar naar mij kon er niet eens een glimlachje of bedankje vanaf. Ik had het waarschijnlijk maar verdiend, niet? Ten slotte had ik hem pijn gedaan. Hem verteld dat wij samen niet konden werken. Niet nu.
Mijn knokkels werden wit door het stevig knijpen van het stuurwiel.
Ik wist dat mijn besluit juist was, ook al was er weer wat tussen ons aan het groeien. Het was nu beter, want het ging niet om ons. Eerst moesten we zeker zijn dat alles he-le-maal goed was met Tristan én Charlie, en zolang Harry niet wilde vechten voor Tristan, kon de optie 'wij' in plaats van 'hij en ik' of 'zij en ik', niet bestaan.

Ik haalde even diep adem, licht haperend. Ik miste Charlie, zo erg, en ik wist al wat ik ging doen zodra ik thuis kwam. Mijn zoontje plat knuffelen en hem vertellen hoeveel ik van hem hield, en het hem ook echt laten zien.
Én ik moest het hem ook over Tristan vertellen. Maar niet meteen. Nee. Later vandaag... Echt.
Ik zette de radio harder toen ik Stay With Me van Sam Smith hoorde. Mijn ogen prikten, maar ze bleven gefocust op de weg.

Tijd... het enige wat ik nodig had. Tijd... tijd... tijd.



Hola guys!!
Het spijt me vre-se-lijk dat ik zolang niet heb geactiveerd, maar ik zweer dat ik echt niet veel tijd had om goed te kunnen schrijven. Ik had werk, training, sporten, werk, familie, verjaardagen, etc... Dit is pas weer de eerste dag dat ik echt tijd heb om te schrijven!
Ik vrees ook dat ik morgen niet kan schrijven, en de enige reden is omdat ik 's middags wordt gebeld of ik geslaagd ben...! Aaaaaaaahh
Mijn planning is dan ook dat ik 's ochtends ga hardlopen (stress en zenuwen eruit, hopelijk), en dan moet ik alweer naar het centrum (Den Haag), naar mijn vader, met wie ik ga rondlopen om te wachten tot ik word gebeld. Daarna moet ik direct naar school, en daarna ga ik naar mijn moeder (dan is het alweer 's avonds), en dáárna kom ik thuis! Ik weet niet of ik dan in die (blije of juist depressieve) staat kan schrijven, maar dat zien we dan wel :')

Reacties (5)

  • AngelicPower

    snel verder!!:)

    4 jaar geleden
  • BiebStyless

    super!! dit is mijn favoriete story dus hopelijk snel weer een stukje ;D
    xx

    4 jaar geleden
  • CurllMonster

    Super stukje!
    Snel verder xx

    Ps. Succes morgen!

    4 jaar geleden
  • SalvaHolder

    Aaawh, wat een lief stukje!
    Ben benieuwd of je geslaagd bent.:D

    4 jaar geleden
  • oomsjes16

    Snel verder!!
    love this story(H)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen