Foto bij Chapter one hundred twenty-three

Jake Fraun

Het duurde me welgeteld vier seconden om mijn verstand terug te vinden. Met een stevige duw, gooide ik Blake van me af.
"Wat krijgen we nu?!" schreeuwde ik verbaasd.
Ik wilde opstaan om boos weg te lopen, maar toen ik Liam en Niall in de deuropening van de keuken zag staan, bevroor ik op mijn plaats. De blik die op Nialls gezicht lag, was hartverscheurend, maar toch waren het Liam zijn ogen die mijn bloed deden bevriezen. Gekwetst, pijn, verdriet, woede, ongeloof, een heel scala aan emoties lag verborgen in zijn ogen, maar de meest duidelijke was teleurstelling. Ik voelde het van zijn hele wezen afdruipen, alsof het in koeien van letters op zijn hele lijf was geschreven.
"Liam", fluisterde ik en om een of andere onverklaarbare reden klonk mijn stem...schuldbewust? Alsof ik dit wou. Alsof ik er iets aan kon doen.
Mijn blik gleed naar Liam, zoekend naar zijn ogen. Ik wilde dat hij me aankeek zodat ik hem kon zeggen wat er gebeurd was. We zouden er om kunnen lachen. Het was een misverstand. Toch?
Maar hij keek niet naar mij. Hij staarde naar Blake, een starre blik.
"Jij, " zei hij, zijn stem laag en dreigend waardoor de haartjes op mijn armen overeind kwamen, "maak dat je wegkomt."
Ik keek naar Blake, half verwachtend dat hij mijn blik zou spiegelen. Maar dat deed hij niet. Tot mijn verbazing had hij een zelfvoldane grijns op zijn gezicht.
"Met alle plezier", zei hij terwijl hij opstond. Hij liep naar de hal en net voor hij uit het zicht verdween, draaide hij zich om en zei: "Ik zie je later, Jake."
Mijn mond viel open, mijn blik bleef op de lege deuropening gevestigd.
"En jij", Liam richtte zijn nu woedende blik op mij, "jou wil ik niet meer zien."
"Maar Liam", reageerde ik, maar ik kreeg de kans niet om iets te zeggen. Hij liep de kamer uit zonder me nog een blik te gunnen.
De enige die nog overbleef, was Niall. Ik richtte me tot hem. Zijn ogen waren rood en ik zag dat hij het moeilijk had om enkele tranen binnen te houden. Ik voelde zo met hem mee. Ik wilde hem geen pijn doen. Ik wist ook niet waarom Blake dit gedaan had. Ik begreep er helemaal niets van.
"Niall", zei ik zachtjes, maar toen hij besefte dat hij voor zich uit aan het staren was, keek hij mij kort aan, zijn ogen gevuld met eindeloos verdriet, en liep toen zonder nog een woord te zeggen weg.
Ik was met stomheid geslagen. Het was ongelooflijk hoe alles van heel goed naar heel slecht kon gaan in nog geen tien seconden.
Een kort humorloos lachje rolde over mijn lippen.
En toen herinnerde ik me Liams woorden.
En jij, jouw wil ik niet meer zien.
Ik vroeg me af of hij het meende. Mijn hart stond stil bij het idee alleen al.
Ik moest het hem gaan uitleggen, Liam moest dit begrijpen. Ik had helemaal niets verkeerd gedaan.
Vastberaden stond ik op en liep zo snel als dat mijn voeten me dragen konden naar onze slaapkamer. Ik haalde diep adem voor ik de klink naar beneden duwde en de deur openging. De kamer was leeg.
"Hij heeft wat?!"
Zayns stem galmde door het huis. Hij klonk verbijsterd. Meteen wist ik waar ik heen moest en nog geen twee tellen later stond ik voor de deur van Zayn.
"Liam", zei ik. Mijn stem klonk broos.
Ik hoorde voetstappen en toen zwaaide de deur open.
"Dat jij hier nog bent. Ik dacht dat je er al lang van onder zou gemuisd zijn. Weet je, Jake, ik had dit echt niet van jou verwacht."
Zayn spuwde de woorden in mijn gezicht. Het kwam hard aan, om dit te horen van een vriend.
"Zayn, je begrijpt het niet. Ik moet-" begon ik, maar hij liet me niet eens uitspreken.
"Nee, inderdaad. Ik begrijp het niet. Ik dacht dat jij en Liam-" antwoordde hij, maar toen Liam zijn naam hoorde, stond hij op en kwam erbij staan.
"Dat dacht ik ook Zayn, maar ik heb me vergist. Ik wil dat je gaat Jake. Pak je spullen. Louis zal je naar Sophie brengen", en met die woorden liep hij weg.
Ik stond aan de grond genageld. Zijn woorden waren net messen die langzaam uit een wonde werden getrokken.
"Maar", begon ik. Verder geraakte ik niet want Zayn liep hoofdschuddend de kamer uit.
De moed zakte me in mijn schoenen en met een klein hartje ging ik naar de slaapkamer. Ik nam alles wat ik had, wat echt niet veel was, en stak het in mijn reistas die ik eens gekregen had van Sophie. Vervolgens pakte ik ook de spulletjes van Charlie in.
Toen ik terug in de woonkamer kwam, stond Louis op me te wachten. Liam was nergens te bespeuren en ongewild voelde ik mijn hart samentrekken. Hoewel ik mezelf het nog zo had verboden, had er ergens in mijn hart een sprankje hoop geleefd. Dat was bij deze dood gegaan, net als al de rest.
Ik volgde Louis zonder iets te zeggen naar buiten en stapte in het busje. Mijn blik viel op het grote appartementsgebouw voor mij en ik besefte plots dat ik hier wegging om nooit meer terug te komen.
Louis schraapte zijn keel.
"Liam vroeg me je bij Sophie af te zetten. Is er iets met Charlie?"
Toen ik Liams naam hoorde, zag ik zijn gezicht voor me. Die droevige, teleurgestelde blik van hem stond op mijn netvlies gebrand.
"Nee, met Charlie is alles in orde", antwoordde ik.
Louis moest gehoord hebben aan mijn stem dat ik er verder niet over wilde praten want de rest van de rit werd er geen woord gezegd.
"Rond hoe laat wil je dat ik je terug ophaal?"
Ik slikte.
"Laat maar zitten Louis. Ik regel wel iets met Sophie."
"Het is geen probleem hoor, zeg maar iets en ik zal er zijn."
"Nee, echt, het is goed zo. Je hebt al meer dan genoeg gedaan voor mij."
"Jake, doe toch niet zo gek", lachte Louis wat bij mij, ondanks alles wat ik nu voelde, ook een glimlach ontlokte.
"Jou zal ik niet gauw vergeten Louis", zei ik en met die woorden stapte ik uit de auto en liep weg van wat voor de laatste maanden mijn leven was geweest.

ö The drama came in and she blew everything away...
Hehe, omg, ik weet dat ik hier niet van mag genieten, maar ik ben stiekem zo benieuwd naar jullie reacties ^^
Ik weet dat dit hoofdstuk vrij logisch was, ik bedoel, iedereen had dit na het vorige hoofdstuk waarschijnlijk verwacht, maar toch. Ik ben er zelf nog half gechoqueerd van. Liam en Jake zijn uit elkaar :'(
Anyway, ik wil graag even dankje zeggen aan de drie mensen die de moeite hebben genomen om een reactie te plaatsen: you are great!(H)
Maar natuurlijk ben ik ook blij dat het hoofdstuk 49 keer gelezen is (wat toch een mooi aantal is, aangezien ik voor enkele maanden dood ben geweest):)
Love you guys! Stay beautiful(K)
Fluweel(flower)

Reacties (4)

  • celine94

    Drama het was ook te mooi om waar te zijn. Haha snel iets nieuws alsjeblieft wil weer verder lezen;)

    7 jaar geleden
  • Lukespinguin

    nooooooooooo. wacht aub niet meer zo lang volgende keer ik moet weten hoe het verder moet:)

    7 jaar geleden
  • AnkePayne

    (huil)

    7 jaar geleden
  • Lune_

    jij maakt mijn dag;)x

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen