Foto bij × Fifth Move

Zarah Brown

Hij glimlachte nog even vriendelijk naar me, voordat hij zijn spullen pakte en opstond van zijn stoel. De schooltas waar hij zijn boeken zonder enige moeite in schoof, was duidelijk aan vervanging toe, maar dat leek hem voor geen seconde te deren.
Nog net voordat hij zich van me om had kunnen draaien, drukte ik mijn mondhoeken ietwat ongemakkelijk omhoog en mompelde een begroeting. Ik voelde me plotseling zo ongemakkelijk dat ik even niet meer zeker wist wat ik precies moest doen.
Eén van de redenen dat ik niet helemaal op mijn gemak was, had namelijk met het feit te maken dat ik nooit had gedacht dat Embry zo oprecht vriendelijk kon zijn. Natuurlijk had ik niet gedacht dat hij een of ander asociaal monster zou zijn, maar omdat hij vrijwel altijd met de anderen van zijn vriendengroep te vinden was, was ik er eigenlijk per definitie vanuit gegaan dat ze geen contact zochten met andere mensen. Misschien moest ik me eens voornemen om minder bevooroordeeld te zijn.
Na nog enkele seconden bedenkelijk voor me uit te hebben gekeken, pakte ik dan toch ook maar mijn spullen bij elkaar en hees mijn tas over mijn schouder. Ik keek er even naar en zuchtte toen zachtjes. Ik kon me eigenlijk niet herinneren dat ik ooit langer dan een aantal maanden met een tas had gedaan, als het al zo lang was.
Met vrienden als de mijne, en dan met name Aubrey, was het niet meer dan normaal dat je continu het nieuwste van het nieuwste bij moest benen. Hoewel het me soms tegenzat, ging ik er toch maar in mee. Ik had geen zin om alsnog buiten de boot te vallen, en het was ergens ook wel fijn als Aubrey me niet zou ontwijken omdat ik een tas had die haar niet helemaal aanstond. Ergens leek het me heerlijk om er zo makkelijk over te denken als Embry.
Ik zuchtte zachtjes, vond mijn weg naar de uitgang van het lokaal en besloot om op zoek te gaan naar Aubrey. We hadden nu samen geschiedenis, en hoewel ik wist dat ze een gloeiende hekel had aan dit vak, wist ik ook dat ze wel zou komen opdagen. Ze stond namelijk gigantisch onvoldoende en moest haar cijfer opkrikken om alsnog te kunnen slagen.
Ik daarentegen had geen moeite met het vak en vond het eigenlijk best wel leuk. Dit was heel iets anders dan natuurkunde dus.
‘O, Zarah, daar ben je al!’ riep Aubrey ineens opgelucht, waarna ze een grote glimlach opzette en me met grote passen inhaalde. Ik hoefde haar dus blijkbaar niet meer te zoeken.
‘Weet jij waar we les hebben?’ vroeg ze vervolgens, grote ogen opzettend. Aan de klank in haar stem te horen, was ze al niet meer boos op me naar wat ik haar gevraagd had en dat luchtte best wel op. Misschien moest ik haar dan maar niet vertellen over het feit dat Embry mij bijles ging geven. Ik wist namelijk niet in welk keelgat dat zou schieten. Waarschijnlijk het verkeerde.
‘Lokaal 105B,’ was mijn simpele antwoord. Ik drukte mijn mondhoeken een stukje omhoog en hees mijn tas nog wat verder over mijn schouder. Aubrey knikte, haakte haar arm door de mijne en begon vervolgens vrolijk te babbelen over een of andere knappe jongen die ze dit weekend had ontmoet. Ik deed of ik aandachtig luisterde en knikte af en toe een paar keer instemmend. Ik was al lang blij dat ze niet meer zo geïrriteerd was.


Ik heb weer (vrijwel) alle tijd om te schrijven, dus ik ga zo vaak mogelijk een hoofdstuk proberen te schrijven! ^^

Reacties (1)

  • Elysian

    Wil je er nu dan nog een schrijven:)? Hihi xx

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen