Foto bij Liefdesvlees - hoofdstuk 1, deel 4

Tijdens een van mijn colleges die dag was ik erachter gekomen waarvan ik die jongen ook alweer herkende die me min of meer had gered. Het was de jongen die ik had gezien in de supermarkt toen ik aan het werk was. Hij had langs gelopen, had heel vluchtig naar me geknipoogd en was toen ineens verdwenen. Ik was pas een uur of twee later vrij geweest, maar toch was de jongen op de een of andere manier nog net daar geweest toen die andere jongen mij lastig viel. Het was waarschijnlijk gewoon stom toeval, maar toch bracht het me flink in verwarring. En als hij die jongen was die knipoogde, waarom deed hij dan ineens zo vreemd?
Ik schudde ongemerkt mijn hoofd en zette nog een tandje bij met fietsen. Het was al laat, maar gelukkig schemerde het alleen maar. Ik had er namelijk een schijthekel aan om in het donker te fietsen. Het bezorgde me de kriebels.
De oude schoudertas die mee had genomen om de fles drank in te verstoppen onder een sjaal (ja, mam, je weet nooit of het koud wordt!), zakte af en gleed over mijn arm, waardoor hij even tegen het stuur knalde en het een bonkend geluid veroorzaakte. Mijn hart miste een slag en zuchtend probeerde ik zo goed en zo kwaad als het ging de tas weer over mijn schouder te hangen. Het was maar goed dat ik niet zo ver van Celeste’s huis woonde.
Mijn opluchting was dan ook groot toen ik haar vertrouwde huis in zich zag komen. Gek hoe je – je vertrouwd kon voelen bij het aanzicht van dronken tieners, rijen met auto’s en kotsende meisjes. Ach ja, het kon altijd erger.
Halverwege de oprit sprong ik van mijn fiets, parkeerde deze veilig buiten handbereik van jattende dronkaards en installeerde handig weer het slot. Het ding was een doorn in mijn oog, maar het was beter dan niets. Ik kon hem dan misschien niet altijd op slot krijgen, maar een voordeel daarvan was dat een ander hem ook niet zo makkelijk weer van het slot kon krijgen.
Met de tas weer over mijn schouder gehesen, ontweek ik enkele wankele mensen en stapte de gang in. Het verbaasde me eerlijk gezegd dat er nu al zoveel mensen waren en dat een heel groot deel daarvan nu al dronken was. Ik had niet verwacht dat ze nuchter zouden zijn, maar sommigen waren nu al compleet van de wereld.
Ik wierp een vlugge blik op mijn horloge en zag dat ik wat aan de late kant was. Misschien verklaarde dat het feit dat iedereen al dronken was. Ik had namelijk gedacht dat het nog vroeger was.
Ik zuchtte even en probeerde vervolgens tussen alle gezichten die van mijn beste vriendin te vinden. Sommige mensen keken me schattend aan, anderen zagen me niet eens. Ik trok een wenkbrauw op en wurmde me nog verder tussen de mensenmassa door.
Eindelijk trof ik haar aan in de keuken, dansend met een of andere jongen die ze waarschijnlijk ter plekke ontmoet had. Normaal gesproken zou ik haar naam roepen om haar te laten weten dat ik er was, maar dat had nu weinig zin. De muziek stond namelijk zo hard dat ik mezelf niet eens kon horen deken, laat staan praten. Ik besloot dus maar naar haar toe te lopen en haar glimlachend op haar schouder te tikken. Vrijwel meteen reageerde ze hierop door zich naar me toe te draaien en haar armen om me heen te krullen. De jongen waar ze net nog mee aan het dansen was, droop beteuterd af.
‘Rose!’ gilde ze enthousiast. ‘Je bent er eindelijk!’
Ik lachte, haalde mijn tas van mijn schouder toen ze me los had gelaten en gaf haar deze. Ze trok grijnzend haar wenkbrauwen op en begon vervolgens in de tas te rommelen.
‘Je bent geweldig!’ schreeuwde ze toen ze zag wat ik had meegenomen. Ik glimlachte terug en nam het glas van haar aan wat ze me voorhield. Binnen enkele seconden had ze het volgeschonken met drank en liet haar glas tegen de mijne tikken.
‘Op het jong zijn!’ grijnsde ze.

Reacties (2)

  • Creation_Lord

    Hahahahah, an american partyyyy (als je t zo goed schrijft) lol

    4 jaar geleden
  • Trager

    Ghehehhe, i like it <3!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen