Foto bij 011: Ruby A-2268

Ruby staarde met een vies gezicht naar de verrotte – een ander woord had ze er niet voor – aardbewoner. Ze blikte even naar de rest, maar hun gezichtsuitdrukkingen waren niet veel anders dan de hare.
‘Gaat het?’ vroeg ze, terwijl ze Cordyseps onderzoekend aankeek.
Zijn borstkas ging wild op en neer en hij knikte. ‘Ja – ja het gaat wel,’ mompelde hij verward.
Ruby werd plotseling aan de kant geduwd en Tesla snelde haar voorbij. Ze hurkte gefascineerd bij het rottende lichaam neer.
‘Het lijkt op een aardbewoner,’ mompelde ze. ‘Alleen zit er nog weinig leven in.’ Ze tastte met haar vingers naar de huid, die bijna scheurde door haar aanraking.
‘Jongens, we moeten Manatee vinden!’ riep Ruby uiteindelijk. ‘Voordat het te laat is.’ Zonder te wachten op antwoord, liep ze de rest voorbij en wandelde een gang in. Daarna ging ze ergens rechts, maar stond abrupt stil toen ze de grond voelde trillen. Dat moest haast wel iets groots zijn. Al gauw hoorde ze een luide brul en stormde ze op het geluid af met de rest op haar hielen. Ze trok een deur open en schrok zich rot toen ze oog in oog stond met een olifant. Het beest brieste kwaad en wiegde dreigend met zijn kop heen en weer. Haar ogen werden groot toen ze Manatee verderop tegen de spijlen aan zag hangen.
‘Wat doen we?’ vroeg ze benauwd.
Cordyseps stapte naar voren. ‘Misschien raakt hij in de war als we hem allemaal tegelijk afleiden,’ opperde hij. Daarna richtte hij zich tot Ruby. ‘Wij leiden hem af en jij gaat naar Manatee.’
Er klonk meteen protest, maar ze moesten opschieten. Hun kogels waren geen partij tegen de dikke huid van het beest. Ze hadden geen andere keus. Cordyseps stormde de ruimte binnen, gevolgd door de rest. Vervolgens snelde Ruby naar Manatee. Haar hart bonkte in haar keel en ze kreeg zowat een zenuwinzinking toen ze zag dat zijn helm was gescheurd.
‘Manatee!’ Ze greep hem vast en sleurde hem mee de ruimte uit. Er klonk plotseling een geluid van barstend glas en er verscheen een gat in zijn helm.
Manatee trok bleek weg en pakte haar arm vast. ‘Ga, voor het te laat is,’ mompelde hij. ‘Ik ga hier vast dood door de giftige stoffen.’
Ruby snoof. ‘Ik laat je hier niet achter.’ Ze keek verbaasd op toen het gebrul van de olifant weg was gestorven en de rest de ruimte uit kwam hollen.
‘Nou, die zal niet veel meer zien,’ bromde Cordyseps, waarna hij zijn geweer herlaadde.
Ruby gaf hem een stoot en blikte benauwd naar Manatee, die nu naar lucht zat te happen. Verbijstering was op zijn gezicht te zien en ze kon het haast niet geloven toen hij normaal ademde.
‘Hoe is het mogelijk?’ vroeg ze geschokt. Ze blikte naar Tesla, die bedenkelijk om zich heen keek.
‘Misschien is er toch géén giftige stof hier,’ mompelde ze. ‘Er is geen andere verklaring.’
‘Laten we teruggaan naar het schip,’ stelde Ruby voor. ‘We moeten hem voor de zekerheid onderzoeken.’ Ze hielp Manatee overeind, waarna ze op een drafje terug renden naar het schip.
Ze konden dus gewoon veilig ademen op de aarde. Dat zou ook meteen verklaren waarom alle beesten hier nog vrolijk rond liepen. Er waren echter nog zoveel dingen die ze moesten ontdekken, dat er vast nog genoeg was wat ze onverklaarbaar zouden vinden.

Reacties (3)

  • Medb

    Ze hurkte gefascineerd bij het rottende lichaam neer.

    Yup, that could be me x'D

    Ook Ruby mag ik wel, ze lijkt me heel erg vriendelijk ^^

    6 jaar geleden
  • Xxtessa

    Super!!! Een tip: vaker uploaden!:D

    6 jaar geleden
  • Frey_

    Pfiew, ik kreeg het alleen al benauwt van het idee dat je niet kan ademen zonder gif binnen te krijgen :') Spannend!

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen