Hoofdstuk 3




~You might feel I'm giving up
And carry on one by one
But we are best
When we are holding on
By enduring we're learning
And things will get better with time
And I know this
Because there's always a sunrise~
Boycode, Sunrise

Jane POV

De volgende ochtend gaat mijn alarmklok om kwart voor zeven. Het is donderdagochtend en bijna tijd voor Jessica om op te staan en haar klaar te maken. Ik sta op en maak mijn bed. Ik neem m een setje kleren en slenter ermee richting de badkamer. Ik was mezelf, doe mijn kledij voor vandaag aan en deed mijn haar in een ‘messy bun’. Dezelfde routine zoals elke ochtend. Ik doe alles wat ik rondgeslingerd heb in de badkamer terug in orde. Je hebt het waarschijnlijk al gemerkt maar ik wil alles heel graag net houden. Ik hou niet zo van rommel, dat is iets waar mijn zus en ik heel erg in verschillen. Zij laat altijd alles overal rondslingeren en ik mag het dan terug opruimen, maar over haar kamer zeg ik niets. Het is daar één grote rommel, maar ik vind dat haar kamer haar ‘eigendom’ is en ze moet er zelf mee doen wat ze wilt. Ze heeft hem zelf ingericht en ik vind dat het er prachtig is geworden. Mijn eigen kamer en de rest van het huis heb ik zelf ingericht met Tyler.
Ik zucht diep en ga richting de kamer van Jessica. Voorzichtig ga ik - zoals bijna elke ochtend de laatste twee jaar - op de rand van haar bed zitten, zachtjes streel ik met mijn vingertoppen over haar kaak. "Jess, het is een nieuwe dag. Je moet naar school." Fluister ik naar haar, het lijkt bijna of ze mijn dochter is in plaats van mijn zus. Nog vermoeid kreunt Jessica: "Ik wil niet naar school, ik ben nog moe." Ik grinnik, want ik herken dit gemopper, hoeveel keer heb ik vroeger niet geklaagd omdat ik vroeg op moest om naar school te gaan.
"Sta maar op en maak je maar klaar." Zeg ik en sta op om daarna naar de keuken te gaan om ontbijt klaar te maken voor ons tweetjes.
Een tijdje later komt Jess aangekleed de trap af. Ze kijkt me met kleine oogjes aan voor ze gaat zitten en van haar ontbijt begon te eten.

Harry POV

Met vermoeide ogen van de lange vlucht, het vermoeiende concert en het weinige slapen vorige nacht zit ik om tien uur aan de ontbijttafel van de tourbus. We zouden om elf uur op de bestemming zijn en daar meteen een interview hebben bij een Chinese radiozender. "Koffie?" vraagt Louis, ik knik waarna Louis koffie giet in het kopje dat voor me staat. Voor me uit starend neem ik een slokje van mijn hete koffie. Ik denk na over hoe het nu met mijn moeder en zus is. "Harry?" Niall zwaait met zijn hand voor mijn gezicht. "Wat?" vraag ik verstrooid. "Het gaat echt niet goed met je, hé?" zegt hij medelevend. "Ik ben gewoon wat moe." zucht ik. Vier paar ogen kijken me ongelovig aan. "Je bent al zo 'depressief' sinds je het nieuws van je oma vernam." De anderen knikken instemmend. “Je lacht niet meer Harry, je maakt geen grapjes meer, je doet gewoon niets meer. Ik snap wel dat je ermee zit dat je oma dood is en dat je dan niet meteen weer happy bent maar je doet heel vreemd.” Ik haal niet wetend wat te zeggen mijn schouders op. Uit het niets begin ik te huilen, warme tranen rollen over mijn wangen. Al mijn frustraties en verdrieten rollen met de tranen en het snikken mee. Ik weet niet waarom ik plots zo begin te huilen, ik heb echt geen flauw idee maar het moet er gewoon uit. Ik gooi mijn armen om de eerste persoon die geruststellend over mijn rug wrijft. Het moet Louis zijn, dat ruik ik aan zijn shirt. Hij blijft over mijn rug wrijven en ik voel hoe ik na een tijdje terug kalmer wordt. Mijn gedachten lijken als een razende te keer te gaan. Waarom huil ik? Wat scheelt er met mij? Is dit normaal? Wat denken de anderen nu wel niet van mij? Ik wil slapen!
“Wat is er Haz?” vraagt Louis heel bezorgd, ik snap hem. In zijn plaats zou ik ook willen weten wat er scheelde. Eerlijk gezegd zou ik ook graag het antwoord op zijn vraag weten. “Ik heb geen idee. Ik ben gewoon zo moe, ik wil slapen maar we moeten straks naar dat interview, dus kan dat niet.” zucht ik en veeg mijn tranen weg. Ik zie hoe Louis een bezorgde blik werpt richting de andere drie. “Jij gaat nu slapen, we verzinnen wel een smoesje voor dat interview en het interview van deze namiddag. Vanavond ga je mee het podium op en daarna kruip je meteen weer in je bed. Je moet uitrusten.” beslist Liam, ik ben het meteen helemaal eens met hem, maar dat kan ik de fans toch niet aandoen?

~~~~~~~~
Helloooo,
Ik heb het super druk met school en kon daarom
zaterdag niets online zetten omdat ik geen tijd had.

Ideën voor het verhaal en dingen die je minder goed vind
of dingen die je goed vind mag je me altijd laten weten.

LUFU

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen